Kimse Duymasın

Denetimin gücü TMOK\'a sahip çıktı

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 16 Mar 2026 09:59:51 +0300

1908’den bu yana Türkiyemizin bir numaralı spor kurumu olan Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nde 2025’te başlayan kaos dönemi, bu ay sonu nihayete erecektir. Genç Türkiye Cumhuriyeti’nin Anayasası hazırlanırken, 59’ncu maddesinde spora ve sporculara da yer verilmiş, devletin her biriminde olduğu gibi sporda da yapıcı, koruyucu ve denetleyici rolü vurgulanmıştı. Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nde 2025 yılındaki seçim sonrası görevi devralan grubun, bir yıl sonunda yapılan denetlemelerinin ışığında; bu dev yapının kurallara, yasallara uygun yönetilmediği belgelerle ortaya çıkmış bulunmaktadır…
Sonuç: Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin bundan böyle yeni bir seçimle gelecek, TMOK tarihine uygun bir ekip tarafından yönetilmesine karar verilmiştir. Yasalara uymayan bu yönetim hakkında ise yasalara göre bir yol seçilecek, bu olay TMOK tarihine üzücü bir kara leke olarak geçecektir.
Ülke sporuna geçmiş olsun diyor, bu kutsal görevi devralacak olan spor adamlarının başarılı olmalarını ülke adına diliyoruz.

Hidayet Karakuş

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 13 Mar 2026 21:57:30 +0300

"Romanları, şiirleri ve çocuk kitaplarıyla uzun yıllardır edebiyatımıza emek veren;
Güzel Türkçemize sadakatı, dili, duyarlılığı ve umudu merkezine alan yapıtlarıyla okurların belleğinde yer edinmiş” şairdir, yazardır.
İlkeli entelektüel, Cumhuriyet aydınıdır Hidayet Karakuş... "Edebiyat vicdan kazandırır!” Bu söz, Hidayet Karakuş imzalıdır.
Her şairin yazarın; yaşama ilişkin, dünyaya, evrene ilişkin söyleyeceği sözünün olması” gerektiğini anlatmaya çalışır. “Okumayan insanın konuşmaya hakkı yoktur diyor bir düşünür. Okuyarak konuşalım” der her sohbetinde de.
Ona göre; “Şiir yazması da, romandan daha zordur ama insanı daha çok sarhoş eden bir yanı vardır şiirlerin…”
33 yıl önceki Sivas katliamından eşi İclal Hanım ile son anda kurtuldu Usta Edebiyatçımız.
O dönemi yazarak atlattığını belirterek, Sivas Katliamı’ndan sonra, önce ‘'Ateş Mektupları’' şiirlerini, daha sonra ‘'Şeytan Minareleri’' romanını yazdı. “Şeytan Minareleri”ni de “Korku İmparatorluğu’na Karşı Duruşun Romanı” olarak niteler ve ekler; “Daha fazla kişinin bu kitaptan haberdar olması, okuması ve okutturması gerekiyor.
Gericiliğin ne demek olduğunu daha iyi anlayabilmek, anlatabilmek için…”
“Sözcükleri dizelerine inci taneleri gibi dizen bir dil kuyumcusu”;
H İ D A Y E T K A R A K U Ş
“İyi şiir zamanı aşan bir şiirdir.
Kötü şiirden zaten milyonlarca yazılmıştır.”( Hidayet Karakuş )
Bir ilkokuldaki imza gününe katılır şair-yazar.
Bir öğrenci sıradadır, elinde “Ateş Mektupları” şiir kitabını imzalatacaktır.
Öğrenci şöyle anlatır o günü; “Sıra bana gelmişti.
Çekinerek kendisinin Sivas’ta olup olmadığını sordum o gün.
Ondan sonrası aklıma geldikçe gözlerim doluyor.
Beyaz saçlı adam elimi tuttu, ağlamaya başladı.
‘Sen Sivas’ı Madımak’ı biliyor musun?’ diye sordu ve devam etti; ‘Dumanı hep hissediyorum!’.
Beni sıradan çıkarttı, imza günü boyunca yanında oturttu…”
****
O “beyaz saçlı adam, 33 aydınımızın yakıldığı 33 yıl önceki Madımak Katliamı'ndan kurtulan şair yazar ve eğitim emekçisi Hidayet Karakuş’tur!
O “beyaz saçlı adam”,
“Edebiyat vicdan kazandırır.
Bana kalsa bütün öğretimi,
eğitimi edebiyat üzerine kurarım” demiş Hidayet Karakuş’tur!
O “beyaz saçlı adam”, “Her söylemini davranışına dönüştürebilen bir eğitimci ve edebiyatçı olarak örnek alınacak" bir aydındır!..
xxxx
İlk şiiri ne zaman yazmış?
Kendi ifadesiyle;
“Sene 1950’lerin sonu:
Radyoda Kıbrıs olaylarını, üniversiteli ağabeylerimizin sokaklarda ‘Kıbrıs Türktür, Türk kalacak!’ diye gösteriler yaptığını dinlerdik.
Bundan etkilenerek bir Kıbrıs Destanı şiiri yazmıştım.
Şiir, sınıfın duvar gazetesinde yayınlanınca 43 kişilik sınıfta herkes bana bakıyor sanıp, çok heyecanlanmıştım.
O günden sonra yazmayı sürdürdüm.
Şiir kitapları okumaya başladım. İlki Cahit Külebi’nin benim yaşadığım toprakları, Anadolu’yu anlatan ‘Rüzgâr’ adlı şiir kitabıydı. Sonra Attila İlhan’ı, Dağlarca’yı, Cahit Sıtkı’yı okudum, şiirlerini tanıdım.”
Eğitimine Selçuk Eğitim Enstitüsü Edebiyat Bölümü’ne devam ediyor, bitirince de Adana, Manisa ve İzmir’de toplam 33 yıl öğretmenlik yapıyor.
Karakuş, “Biz 11 yaşından itibaren öğretmen olarak yetiştirildik.
O sebeple öğretmenlik benim üzerimde ikinci bir ten gibi durur” diyor.
Ancak bu sırada yazma tutkusu şiirden romana, çocuk kitaplarına, radyo oyunlarına evriliyor.
Çeşitli gazete ve edebiyat dergilerinde şiirleri yayınlanmaya başlıyor.
Ne hakkında yazıyor?
Karakuş, ‘Aşk hakkında, zaman hakkında, aklıma ne gelirse’ diye yanıtlıyor.(Zeynep Bilgehan röportajı-Hürriyet-23 Mart 2025)
****
Yazar Feyza Hepçilingirler, TÜYAP 2019 yayını “Türkçem Adresimdir”de bakın Hidayet Karakuş’u nasıl anlatır?; “Türkçenin ödünsüz savunucusudur Hidayet Karakuş. Yazdığı onlarca kitap içinde ne Arapça-Farsça kullanma merakına tanık olursunuz ne de kimilerinin ‘entelektüel’ görünmenin birinci koşulu saydıkları Fransızca-İngilizce sözcükler kullanma isteğine kapıldığına.
İster çocuklara yazsın ister büyüklere, ister şiir yazsın ister öykü ve roman öncelikle gözettiği dilin yakınlığı ve güzelliğidir.
Şiirden başlayalım:
Edebiyatın incisidir ya şiir, Hidayet Karakuş da sözcükleri dizelerine inci taneleri gibi dizen bir kuyumcudur.
Dili aydınlıktır, renklidir, zengindir Karakuş’un.
Memleket toprağının rengini taşır, yöresel söyleyişin tatlarıyla zenginleşir.
Çocuk kitaplarında daha da yalınlaşır Karakuş’un dili. Atatürk’ün ‘insanlığını, dehasını, bilimsel düşünüşünü, hiçbir şeyi gözden kaçırmayan keskin dikkatini, derin duygusallığını, engin çocuk sevgisini, doğa tutkusunu’ şiirleştirerek onu çocuklara sevdirmeye çalışırken ne kadar içtense matematik korkularını yenmeye yardımcı olmak isterken de o kadar sevgi doludur.”
****
Son romanı ‘'Bana Bir Resmini Yolla'’ ile Yunus Nadi Roman Ödülü’ne lâyık görülmüştü Hidayet Karakuş.
Her yıl “21 Mart Dünya Şiir Günü” nedeniyle verilen PEN Şiir Ödülü 2026’da Hidayet Karakuş’a sunulacak.
PEN Yazarlar Derneği açıklamasını da alıntılayalım; “Türkçenin usta kalemi Hidayet Karakuş’un şiir, roman, çocuk kitapları, zengin, renkli, sorunlara ve gününe duyarlı bir birikim oluşturuyor.
Yaşadığı toplumsal acılara karşın her zaman ‘umudun belleği’ olmayı sürdüren Karakuş, iyiliğin, güzelliğin, doğruluğun izindeki edebiyat anlayışından bugüne değin hiç ödün vermemeyi bildi. Türkçeye olan özeni ve titizliğiyle de öne çıkan Karakuş roman, şiir ve çocuk edebiyatı dalında sayısız ödül aldı.
Hidayet Karakuş’a daha nice uzun yıllar, yeni yapıtlar dileyerek 80 yıllık yaşamından süzdüğü şiir toplamını, şair emeğini 2026 PEN Şiir Ödülüyle kutluyoruz.
Hidayet Karakuş’a ödülü, Pamukkale Philharmony Association’ın da katılımıyla düzenlenecek olan 2. Uluslararası Denizli Şiir Günleri’nde sunulacaktır.
Ödül töreni, 27 Mart 2026 Cuma günü saat 15:00’de Denizli Şiir Otel’de yapılacaktır.”
****
Tanımaktan, dostu olmaktan onur duyduğum Hidayet Karakuş Öğretmenim’i kutluyorum. Nicelerine.

TMOK Üyesi Olmanın Onuru ve Sorumluluğu

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 09 Mar 2026 21:19:51 +0300

Tüm dünyada olduğu gibi, bir ülkenin milli olimpiyat komitesinde üye olmak; o ülkenin spordaki en saygın makamında yer almak demektir. 1908 yılında Osmanlı unvanı ile kurulan, Cumhuriyet yönetimine teslim edilen Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin ana kitabında, üye olabilecekler çok özel nitelikleri ile anlatılır. Kısacası Türkiye’yi her bakımdan temsil edebilecek bir yönetici ve sportmenin, lekesiz, tertemiz bir TC vatandaşı olması gerektiği vurgulanır.
Bu satırları tekrar yazarken, 2025 seçiminde oy kullanarak TMOK’a tarihindeki en zor dönemi yaşatan bazı üyelerin verdikleri oyları da üzülerek hatırladım. En saygın makamlarda olanlardan, en saygın oylar beklenir. Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin Genel Kurulu’nda olanlar ne kadar şerefli iseler, o kadar da sorumluluk yüklenirler. O kurul, gençliğin Fair Play ruhu ile spor yapmasına, adını taşıdığı yalnız olimpiyata değil, ülke sporunun geleceğine, onuruna yön verir. Bu yüzden, o Ay Yıldızlı rozeti gururla taşıyanlar; seçerken ve seçilirken bir defa değil, bin defa dikkatli olmalıdırlar ve spor dünyasına örnek olduklarını unutmadan, vatanın malını temiz ellere, temiz yüreklere teslim etmelidirler.

Orda bir köy var uzakta!

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Wed, 04 Mar 2026 11:51:22 +0300

Büyükşehir Yasası ile mahalleye dönüşen Akhisar’a 10 kilometre uzaktaki, yıllardır “Kapaklı Köyü” olarak isimlendirdiğimiz güzel yöremizde, çocukluk günlerindeki anılar asla unutulmuyor…
1927 yılında Ahmet Kutsi Tecer tarafından yazılan bir şiir var. Mutlaka bilirsiniz. Şöyle başlar: “Orda bir köy var, uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gezmesek de, tozmasak da
O köy bizim köyümüzdür.”
Sonra devam eder… Yıllar içinde şiir memleket hasreti çekenlerin dilinde pelesenk olmuştur…
Hep derim; “O köy bizim köyümüz. Doğmasam da, gitmesem de, görmesem de, o köy bizim köyümüz…”
Bugün bize miras yoluyla kalan dedemin tarlaları nedeniyle aile büyüklerimizin götürdüğü alanlarda oynadığımız zamanı hayal meyal hatırlamıyor da değilim.
Akhisar’a her gittiğimde uğradığım köyümü seviyorum.
Bizden önceki kuşaktan aktarılanlara göre, köyün adının (rivayet) köydeki kapaklı bir çeşmeden geldiği bilinmekte.
1800'lü yıllarda Baltacı Maria ismiyle Rum'un uçsuz bucaksız toprağı olan çiftliğinin bulunduğu arazi, 1877- 1878 yıllarında yöreye Yunanistan Yenişehr-i Fenerden göç etmek zorunda kalan Müslüman Türkler tarafından parça parça satın alınarak evler kurulunca da, bugünkü köy meydana gelmiş. Bu tarihten itibaren köyde Yenişehir muhacirleri yaşam sürmüş ve bu günümüze kadar gelmekle kalmamış, hâlen de Yenişehir muhacirlerinin kültürü hâkim olduğu görülmekte. Bizim atalarımızın da geldiği topraklar orası…
Köy 36000 dekarlık bir alandan oluşup verimli bir ova üzerinde. Ortasından geçen İzmir-İstanbul karayolu, İzmir-Ankara tren hattındaki istasyon (Kapaklı istasyonu) bu yöreye ulaşımını kolaylaştırmakta.
Hürriyet Gazetesi İzmir Bürosunda spor müdürü olarak görev yaptığım yıllarda, Kapaklı Köyü Muhtarından aldığım “Sizi köyümüzdeki açılışa davet ediyor ve mutlaka bekliyoruz” demesinin ardından gittiğim köyde unutamadığım anımdan bahsedeyim.
Açılış öncesi muhtarın “kahvede yol yorgunluğunu giderecek bir çay içelim” teklifi üzerine girdiğimiz köy kahvesinde muhtarın “Selamünaleyküm” sözüne “Aleykümselam” diye oturdukları yerden cevap veren insanların, yine muhtarın “Bakın ağalar size kimi getirdim. Bu genç gazeteci İbrahim Avni beyin torunu” dediğinde hepsinin aynı anda sandalyelerinden kalkarak “Hoş gelmişsin ağamızın torunu…” deyişini unutmam mümkün mü?
Akhisar’a gidip gelirken geçtiğim, çoğu kez de şöyle bir dolaştığım Kapaklı ‘da hep anılarım canlanıyor…
Bu kez gidişim, benim için çok önemliydi. Rahmetli eşimin adını yaşatmak için köyde bir çocuk kütüphanesi (Nergiz Erboy Çocuk Kütüphanesi) kurmaya karar verdim ve bu konuda da bana destek ve ön ayak olan muhtar Murat Gökçe ile kardeşi Cesur Gökçe’ye “geliyorum” sözü üzerine korkunç yağan yağmura karşın İzmir’den yola çıkarak Kapaklı ’ya ulaştım. Muhtar Murat, kütüphane için muhtarlık binasında atıl durumdaki odayı kısa bir sürede düzenlemiş. Gittiğimde, kapısına da tabelasını birlikte taktık. Şimdi, boya, badana yapılacak ve kitap rafları ile çalışma masası gelecek. Ramazan sonrası da nasipse açılışını yapacağız…
Murat ve Cesur “dört dörtlük” delikanlı… Her ikisi de köyde doğup büyüyen, halen de yaşamlarını orada sürdüren köklü aileden… Babaları Osman köyün en ünlü kasabı. Dedeleri de aynı meslektendi. Sizin anlayacağınız dededen kasap hepsi… Cesur Osman’ın sucukları da oldukça meşhur… Yurt dışından bile talipleri var. Ağız tadını bilen yol üstü lezzetçileri ve tır şoförlerinin sucuk ve köfte yemek için durak noktası Cesur’un kasap dükkânı… Kömür ateşinde bambaşka bir lezzet!..
İki kardeş çok aktif. İkisi de sporcu ve spor hastası…
Muhtar Murat gençliğinde yağlı güreş yapmış. Askere gidinceye kadar 8 yıl dolu dolu çayırlarda rakipleriyle adeta boğuşmuş, şeref kürsüsünde yerini alarak evini madalya ve kupalarla müze haline getirmiş… Başaltına kadar büyük başarıları bulunuyor. Sporda köyün adını duyurmuş. Şimdi de büyük oğlu onun izinden gidiyor. O da yağlı güreşte kupa ve madalyalar kazanıyor… Hedefi Kırkpınar…
Küçük oğlu da amcası gibi futbol sevdalısı… Yetenek süper. “Geleceğin Arda Güler’i” diyorlar…
Muhtar Murat ile kardeşi Cesur, köyde sadece köy gençlerinin yer alacağı, Kapaklı dışından futbolcu almayacakları spor kulübü kurarak, futbol takımı oluşturmak için kolları sıvamışlar... Zamanında iyi futbol oynayan, İzmir ve İstanbul takımlarından cazip teklifler alan ne yazık ki, profesyonel olacağı yıl sakatlık yaşadığı için bu arzusunu gerçekleştiremeyen Cesur, bir türlü kopamadığı futbol için “Ben profesyonel olamadım ama Kapaklı’dan yepyeni yıldız futbolcular yetiştireceğiz, gençlerimizi yıldız yapacağız” diye oldukça iddialı konuşuyor.
Muhtar Murat Gökçe köyün gelişmesi için olağan üstü çaba harcıyor. Mesaisi; devlet dairesinde gibi değil. Adeta 24 saat. Kalbi gibi telefonu da açık. İşi olan muhtarı mutlaka buluyor. Köyde konuştuğum bazı köylüler, “muhtarı odasında bulamazsın. Yine köyden birisinin işini halletmekle uğraşıyordur” dedi. Adeta köyün, köylünün derdi, muhtar Murat’ın derdi olmuş gibi… Sorunu çözmek, çare bulmak için şehir merkezinde kapı kapı dolaşıyor…
Ne güzel, köyünü seviyor. Adeta aşık… Halkının işini çözmek için de ter döküyor. Darısı bütün gün makamında oturan muhtarlara…
Murat Gökçe muhtar olduktan sonra köyü için var gücüyle çalışmaya başlamış ve ilk olarak köye öncelikle düğün yapılacak çok amaçlı salonu kazandırmış. Cebinden elektrik, su parasını ödeyen muhtar üstelik belediyeye de kira veriyor…
Gençler bir spor salonu isteyince onlara da spor salonu hazırlamış. İçine ağırlıklar da alarak hizmete sunmuş. Şimdi kardeşi Cesur ile spor kulübü kuracak, sadece Kapaklı gençlerinin oynayacağı futbol takımı oluşturup lige katılacak. Çocukların için alternatif sporları yapmaları için yer arayan Muhtar Murat’ın en büyük hayali sporda köyünden şampiyon sporcuların yetişmesi. Bunun için de kolları sıvamış durumda…
Sadece spor mu? Her alanda köyünün güzelleşmesi, köylünün yüzünün gülmesi ve mutlu olması için var gücüyle uğraş veriyor. Biraz aktardığında her bir projesinin harika olduğunu öğrenmek mutlu ediyor. İnsanın içini ferahlatıyor. Biraz destekle harika işler başaracağından kuşkum yok. Ama her yerde olduğu gibi burada da “Çamur at izi kalsın” mantığı işliyor…
Ömer Hayyam’ın bir sözünü çok seviyorum. Bakın ne diyor? “Sırtından vurana kızma, ona güvenip arkanı dönen sensin. Arkandan konuşana da darılma, onu insan yerine koyan yine sensin.”
Yani…
Bazen de düşünüyorum. Her yerde olduğu gibi oralarda da, zannedersem tek mesleği; insanın yüzüne gülüp, arkasından iş çevirmek olan insanlar bulunuyor!
İnsanlar doğru bildiğini yaptığı, vicdanen müsterih olduğu zaman, kulaklarını da tıkamalı.
Bunlar; sporda değil, her kesimde, her dönemde yaşandı, yaşanacak da…
Ne yazık böyle tipleri görmek günümüzde olağan! Çoğu da prim yaptığını zannettiğinden huyundan da vazgeçemiyor.
Sen ne yaparsan yap, nafile!
Özdemir Asaf’ın sözünü unutmayın: “İkiyüzlünün dilinde tat, kalbinde ise fesat gizlidir.”

Türkiye’de Kayak Sporu

shasirci@kimseduymasin.com (Prof. Dr. SEYHAN HASIRCI) — Wed, 04 Mar 2026 11:49:39 +0300

2026 İtalya’nın Milano/Cortina kentlerinde yapılan Kış Olimpiyat Oyunları’na ilişkin geniş bir yazı yazmış ve yıllarca Kış Olimpiyat Oyunları’nda hiçbir başarı elde edemediğimizi belirtmiştim. Ne var ki sporumuzu yönetenleri dinlediğimizde, bizlere her defasında “Bu sefer olmadı ama inşallah bir dahaki sefere daha iyi hazırlanacağız.” söylemini tekrar edip duruyorlar ve bunu adeta bir alışkanlık hâline getirmişler (Bu bahar olmazsa gelecek yaza hikâyesinde olduğu gibi). Bu ve buna benzer başarısızlıklar beni ve kuşkusuz sizleri de her defasında daha fazla üzüyor; üzmekle kalmayıp bu çaresizlikle nasıl baş edeceğimizi daha da çok araştırmaya itiyor doğrusu.

Türkiye’de kayak sporu (özellikle alp disiplini ve kuzey disiplini) gelişmekte olsa da bir sürü yapısal, eğitimsel, ekonomik ve yetersiz altyapı gibi sorunlarının olduğu gözlerden kaçmamaktadır. Kaldı ki artık kayak, buz sporları ve diğer kış sporları sadece alp ve kuzey disiplininden çok öteye ulaşmıştır. Kış Olimpiyat Oyunları’nı izlediğimizde bunu açık bir şekilde görebilmekteyiz.

Dolayısıyla kısaca baktığımızda; Kayak Sporları; Alp Disiplini, Kuzey Disiplini, Kayaklı Koşu (Cross-country), Kayakla Atlama, Kuzey Kombine, Serbest Stil Kayak (Freestyle), Snowboard, Biatlon (kayaklı koşu + atıcılık) dallarından oluşurken; Buz Sporları; Artistik Patinaj, Sürat Pateni, Kısa Kulvar (Short Track), Uzun Kulvar, Buz Hokeyi, Curling, Bobsleigh, Skeleton, Luge dallarından oluşmakta. Tabii ki bununla da kalınmamış; Diğer Kış Sporları da; Snowkiting, Buz Tırmanışı, Kar Raftingi, Snowmobile yarışmaları olmak üzere içerisinde onlarca branşı barındırmaktadır. Bizler de kocaman bir Türkiye olarak 2026 yılında sekiz kişilik bir sporcu kafilesiyle bir Kış Olimpiyat Oyunları’na katılıyoruz ve sonuç: Kocaman bir hiç! Bana sorarsanız böylesine hazırlıksız (ki bunu sporcuların kendileri ifade etmişlerdir) bir şekilde gitmektense, gitmemek daha doğru olurdu!

Peki kayak sporumuzdaki bu durum nerelerden kaynaklanıyor? Asıl sorun da bu olsa gerek! Aşağıda tek tek belirteceğim nedenleri; yine ülkemizde kayak sporu içerisinde aktif ve inaktif görev yapan, kayak sporunun içinden gelen emekçi arkadaşların da bilgilerine dayanarak yazmaya çalıştım. Bu bilgilerini benimle paylaşan arkadaşlara buradan teşekkür ediyorum.

Türkiye’de kayak sporunun sorunlarına girmeden önce, ülkemizde kayak sporu yapılan yerlere bakmakta yarar görmekteyim. Verilere göre son yıllarda birçok bölge ve şehirlerimizde kayak merkezleri açılmıştır ve bunların sayıları 20 civarına ulaşmış olsa da kayak sporunun yapıldığı önemli merkezlerimizin en belli başlıları şunlardır: Erzurum (Palandöken), Bursa (Uludağ), Kayseri (Erciyes), Kars (Sarıkamış), Bolu (Kartalkaya), Kastamonu/Çankırı (Ilgaz Dağı kayak merkezleri), Isparta (Davraz), Sivas (Yıldız Dağı Kayak Merkezi). Ancak bu merkezler ülke geneline dengeli dağılmış değildir.

Başlıca sorunları sıralayacak olursak; tesis ve altyapı yetersizliği başı çekmektedir. Kayak merkezlerinin sayısının sınırlı olması ve yarışma sporuna uygun olmaması, mevcut merkezlerin bir kısmında modern pist, lift ve güvenlik altyapısının bulunmaması, kar garantisi olmayan bölgelerde tesis açılması (sezon süresinin kısa olması nedeniyle) önemli sorunlardır.

İklim ve sezon süresinin kısa olması da ayrı bir sorundur. Küresel ısınma nedeniyle kar sezonu kısalmakta, yapay kar sistemleri her merkezde yeterli olmamakta ve sporcular yılın büyük bölümünde antrenman yapamamaktadır. Kayak sporunun ekonomik maliyeti de oldukça yüksektir. Ekipman (kayak, bot, kıyafet) pahalılığı, sezonluk masrafların yüksek oluşu, bu merkezlere ulaşım ve konaklama maliyetlerinin çok yüksek olması aileleri zorlamakta, dolayısıyla bu durum sporun tabana yayılmasını engellemektedir.

Sporcu havuzunun çok kısıtlı olması da önemli bir problemdir. Okullarda kayak kültürünün zayıf olması, erken yaşta sporcu seçimi ve yönlendirme sisteminin yeterince gelişmemiş olması, çoğu sporcunun sadece bölgesel merkezlerden çıkıyor olması bu sorunu derinleştirmektedir. Antrenör ve uzman eksikliği de dikkat çekmektedir. Uluslararası düzeyde deneyimli antrenör sayısı azdır. Spor psikoloğu, kondisyoner ve performans analisti desteği sınırlıdır. Uzun vadeli sporcu gelişim planlaması yeterince sistematik değildir.

Uluslararası başarı eksikliği de bir başka önemli sorundur (nasılsa başarılı olamayacağım, neden bu sporu yapayım diyen çok sayıda insan var!). Dünya şampiyonası ve Olimpiyat seviyesinde başarı oldukça sınırlıdır. Avrupa ülkeleriyle kıyaslandığında teknik ve taktik gelişim oldukça geridedir. Yukarıda belirtilen sorunların çözümünde birinci derecede Türkiye Kayak Federasyonu önemli rol oynar. Federasyonumuza buradan açık ve dostça önerilerimizi hatırlatmak isteriz.

Çözüm önerilerine gelince; altyapı yatırımlarının artırılması gerekmektedir. Yapay kar sistemlerinin yaygınlaştırılması, bölgesel kayak akademilerinin zaman kaybedilmeden kurulması ve aktif hâle getirilmesi, 12 ay boyunca antrenmanların aksatılmaması için kuru zemin ve roller ski pistlerinin kurulması gerekmektedir. Okul–kulüp entegrasyonu sağlanmalıdır. Kayak yapılan illerde okul spor projeleri hayata geçirilmeli, yetenekli sporcu tarama ve geliştirme programları zaman kaybetmeden başlatılmalı, spor liselerinde kayak branşının yaygınlaştırılması sağlanmalıdır.

Ekonomik destek mekanizmaları geliştirilmelidir. Malzeme ve sponsorluk sistemleri güçlendirilmeli, belediye destekli ücretsiz başlangıç kursları yapılmalı, başarılı sporcular burslarla teşvik edilmelidir. Antrenör eğitimi ve bilimsel destek de büyük önem taşımaktadır. Yurt dışı eğitim programları (hem sporcular hem de antrenörler için) düzenlenmeli, spor bilimi desteği (antrenman bilimi, biyomekanik, psikoloji, beslenme) sağlanmalıdır. Uzun vadeli sporcu gelişim modeli oluşturulmalıdır. Mevcut antrenörlerin sosyeteye dönük kayak öğretmelerinin yanı sıra kendi branşlarına hizmet etme felsefesi teşvik edilmeli, kayak sporundaki tekelleşmeye son verilmeli ve bu antrenörlere maddi açıdan yeterli destek sağlanmalıdır. Kuşkusuz bu model tüm spor dallarında geçerlidir ve uygulanmalıdır. Ayrıca erken yaşta uzmanlaşma ve teknik mükemmellik kayak sporunda çok önemli bir kriterdir. Uluslararası iş birliği kapsamında Avrupa’da bu sporda gelişmiş ülke kulüpleriyle kamp programları yapılmalı, ortak yarış organizasyonları düzenlenmeli, genç sporcuların erken yaşta yurt dışı yarış deneyimi kazanması sağlanmalıdır.

Kısaca özetleyecek olursak; Türkiye’de kayak sporunun gelişememesinin temel sorunları; kayak sezonunun çok kısa olması, materyal ve malzemelerin yüksek maliyetli olması, yetersiz ve hatta yok denecek kadar az sporcu havuzumuzun bulunması, bu sporu yönetenlerin bu sporun içinden gelmemiş olmaları, daha da önemlisi yetersiz teknik eleman ve uzman kadrosuna sahip olmamamızdır. Gelişim için ise altyapı + eğitim + ekonomik destek + bilimsel yaklaşım ve liyakat her zaman olduğu gibi burada da önemli bir yer tutmaktadır. Tüm bu söylediklerimiz dikkate alınırsa sanırım çözüm kendiliğinden gelecektir.

Türk Basınının Yüz Akı TSYD’nin Ayağa Kalkma Vakti Geldi

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Wed, 04 Mar 2026 11:48:11 +0300

Ülkemizin yazılı basın tarihinde yer alan spor yazarlarını şerefle temsil eden Türkiye Spor Yazarları Derneği, 2025’te beklenmeyen kara bulutun sebep olduğu bir duraklama dönemi yaşıyor. Güvendiğimiz Türk adaleti mart ayında bu dönemi sonlandıracaktır. Ardından spor yazarlığında mevcut olan branş zafiyeti, iş başı yapacak olan TSYD Yönetimi tarafından masaya yatırılacaktır.
Türk basın dünyasında spor yazarlığı yoktur, futbol yazarlığı vardır. İlk sıcak örnek dünyanın bir numaralı spor oyunlarından kış olimpiyatları bitti. Türk basınında organizasyon, teknik yapı konusunda bir uzman yazara rastlamadık. Olimpiyatlara gönderilen spor yazarları konusunda ise Türkiye grafikte görünmüyor.
Diğer bir örnek de; geçtiğimiz günlerde iki kısa sütuna boğulmuş bir haber: Tiflis’te yapılan Avrupa Eskrim Şampiyonası’nda Alara Atmaca adlı kızımız flöre dalında Yıldızlar Avrupa Şampiyonu oldu. Türk basınında bir değerlendirme, bir teknik eleştiriye rastlamadık. Yazacak yapıya sahip olan spor yazarı yok. Büyük sorun bu. Görevli gittiğim 1980 Roma’daki ilk Yaz Olimpiyatında, yabancı bir spor yazarlarının sorduğu soruyu hiç unutmuyorum. Tanıtımda spor yazarıyım deyince, hangi spor dallarında uzmansınız? diye sormuşlardı. Bugün Türkiye’de bilinen ve yapılanlar olimpik sporlar dahil uzman kaç spor yazarı var? Biraz basketbol, voleybol güreşte vardı, rahmetli oldular. Belki de tenis spor sayfalarında yöneticiler yer verirse yılda birkaç kez görünüyorlar.
Türkiye Spor Yazarları Derneği’nin (TSYD) bir an önce kapılarının açılması, yönetin kurulunun Spor Bakanlığı ve federasyonlarla iş birliği yaparak spor branşları kursları açması, gerekirse yabancı uzmanları da davet ederek ülkemize diplomalı branş uzmanı spor yazarlarını kazandırması, en önemli görevi olacaktır. Dünyada hiçbir toplum kitapsız, eğitimsiz ilerleyemez. Her konuda başarı yollarına ışık tutacak liderlerin yetiştirilmesinin yolu budur. Sporda da konusunu bilen, anlayan, tarafsız görüşünü açıklayan spor yazarları ülke sporuna ışık tutacaktır. Bu bir vatan görevidir.

Berlin’den İstanbul’a 100 yıl...

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sat, 28 Feb 2026 23:04:55 +0300

Durduk yerde Berlin ve İstanbul’dan söz etmenin ne anlama geldiğini açıklamaya çalışacağım. Adolf Hitler’in 1936’daki Olimpiyat Oyunlarını desteklemesinin üzerinden 2036’ya gelindiğinde tam yüz

yıl geçmiş olacak. İlginçtir, İstanbul ve Berlin, 2000 yılı Yaz Olimpiyat Oyunları için aday olmuşlar ancak meşaleyi Sydney’e kaptırmışlardı.

2000 yılının adayları arasındaki Berlin’in o zamanki tanıtım videolarında, o kentte yaşayan Türklerin düğünlerinden bazı kesitler yanında Mozart’ın Saraydan Kız Kaçırma operasından bazı bölümlerin yer alması benim ilgimi çekmişti. İstanbul’un muhteşem görüntüleri enfesti ama tesis ve trafik konusunu bildiğimden fazla yorum yapamamıştım.

Şimdi geçmişe bakıp 2036 için hazırlık yapma zamanı gelmiştir. Ama bu yüzüncü yıl hazırlığını Yunanlıların 1996 için yaptıkları tanıtımlarına, hazırlıklarına benzememesi gerekir. Bunun detaylarını

çok sonra sizlerle paylaşacağım. “Golden Olympics” şeklinde akıllarda kalan bu oyunları, hepinizin bildiği gibi Atlanta kapmış (!) idi. Ne de olsa Coca Cola’nın keşfedildiği, Ted Turner’in 24 saat yayın yapan CNN’i, Jane Fonda’nın Aerobik Cimnastik kasetlerinin tüm dünyaya sardığı bir kent olan Atlanta, sözünü ettiğim şu basit birkaç parametre ile yarışı kazanmıştı.

Biliyorum bu yazımı okuyanlarımızın çoğu İstanbul’un trafiğinden, pahalılığından, kontrol edilemez sanılan keşmekeşliğinden söz edecek. Ama biliyor musunuz, bu durum bile İstanbul’un önemli zenginliklerinden birisidir. Trafiği çözmek çok basittir. İstanbulluları Akdeniz’e tatile gönderirsek bu sorun kendiliğinden ortadan kalkacaktır. Pahalılık sizde para yoksa ortaya çıkar. Parayı bulmak zor değildir, yeter ki iyi bir planlama yapalım… Keşmekeşlik dediğimiz şey kentin ruhudur. O ruh, içinde gizli bir güç oluşturur.

Güç kontrol edilirse ortalık durulur.

Benim sorun olarak gördüğüm noktalar, sportif tesisler ve olimpik köy olasılıklarıdır. Bunun dışındaki en önemli problem ise Olimpizm ve olimpik oyunların halkımıza gençlerimize, insanlarımıza aşılanmasıdır. Bu konu okullarımızda, medyada, spor teşkilatında, kulüplerimizde çok farklı kampanyalar ile aktarılmalıdır. Burada

Millî Eğitim Bakanlığı, Gençlik ve Spor Bakanlığı ve TMOK doğrudan devreye girmelidir. Kenarda duran büyük bir dev’in varlığını unutmuş değilim: YÖK ve Üniversitelerimiz…

Asıl görev bu kuruluşlara düşüyor. Gençlik orada, sporcular orada, antrenörler, yöneticiler orada…

Çok uzattım sanırım. Bazı okurlarım uzun yazdığımdan şikâyet ediyorlar. Onları kızdırmamak için burada kesiyorum. Milano-Cortina (İtalya) 2026 Kış Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yapıyor. Birçok TV kanalından yarışmaları izleyebiliyoruz. İtalya Başbakanı Giorgia Meloni’ye destekleri için ben de bir teşekkür göndersem fena olmaz sanırım. Politikacılar olmaz ise spor olur mu bunu tartışmaya sunuyor ve köşemden kaçıyorum…

2025’te Başlayan, 2026’da Biten Bir Kağıt Fener Hikayesi

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 23 Feb 2026 09:47:46 +0300

1908’den, Osmanlı’dan kalan, seçkin, saygıdeğer spor adamları tarafından temeli atılan, genç Türkiye’ye hediye edilen, dünyaca saygı duyulan Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi, 2025’te nereden estiği belli olmayan bir rüzgarla ana yapısını değiştiren bir seçim yaşadı. Bu rüzgar Ataların “İş yaparken bir bilene sorun” sözünü silip attı. Eskileri, zengin tecrübeyi, danışma kitaplığını yıktı, pozitif hiçbir şey ve tarihe saygı bırakmadı. En kıdemli üyesi olduğum Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin değerli üyeleri, yeni bir güneşin doğmasını bekliyordu. Bu olay ve hikayenin benim geçen yıllar Türk edebiyat kütüphanesinde yer alan KAĞIT FENER adlı kitabımdaki ilk şiire benzer diyorum.
Bakın Kağıt Fener’in haline:
KAĞIT FENER
‘’Dünyayı aydınlatmak emeli
Büyük mü büyük.
Karanlıklar içinde, ışık ışık bir düşünce,
Bir bakımlık mavi gök kadar…
Ah Kağıt Fenerler!
Neden bir gecede biter ömrünüz?
Bari güneşi, sabahı aydınlığı görünüz.”
İşte dünyayı aydınlanmak iddiasını taşıyan bu rüzgar sona geliyor, güneşi görünce geldiği yere doğru yola çıkıyor.
Netice: Son TMOK Yönetimi Türk spor tarihine yanlış, hatalı ve kendini bilmeme örneği, güneşte sönen bir kağıt fener olarak geçiyor. Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin tarihteki örnekleri gibi, yolu açık olsun…

Hep zirvedeydi, bir Türkiye hafızasıydı, Halit Kıvanç...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Sat, 21 Feb 2026 22:30:53 +0300

Ona; “Altın Spiker”, “Mikrofona Hükmeden Adam”, “Konuşma Ustası”, “, Türkiye’ye Sesiyle Diliyle Sporu Sevdiren Usta”, “Muhteşem Medya ve Sahne Profesyoneli” derlerdi.
Yıllarca radyo mikrofonlarından dinledik, televizyonda izledik. Televizyon tarihinin ilk bilgi yarışması programı "Bildiklerimiz Gördüklerimiz Duyduklarımız"ı sunandı.
Hep zirvedeydi, bir Türkiye hafızasıydı, yaşarken efsane olmayı başarabilmişti.
Kendi ifadesiyle,
“Bizim televizyonun doğduğu, emeklediği, yürüdüğü, konuştuğu, yuvaya gittiği, okula başladığı günlerde, onun yanında, çok yakınında oldu.
Televizyonun geliştiğinde, iş sahibi çoluk çocuk sahibi olduğunda da ayrılmadı ondan. Daha sonra televizyonumuz alkışlandığı ya da eleştirildiği günleri, geceleri onunla yaşadı. Hep güzelliklerde buluşmayı, yüzümün gülmesini diler ve son sözünü de ‘Ti-Vi-Ci’ deyimiyle “Sakın bizden ayrılmayın” ile bitirirdi.”

Dört yıl önce aramızdan ayrılan Halit Kıvanç’ı en iyi anlatan ifadeler –bence- Spor Yazarı İslam Çupi’dendir; “Halit Abi yazarlık yaşamımın ilk durağında benim için bir 'Kıvanç' daktilosuydu
'Abi-Kardeş', daha doğrusu ile 'Usta-Çırak' olarak aynı gazete sütunlarını, aynı odayı paylaşmak hoşgörüsünü yakaladığım yıllar, o tuş dansından, o daktilo gürültülerinden çok şey öğrendim.
Halit Kıvanç daktilosu ile Babıali'de kalan, sesi ile 'Türkiye ' o, aramızdaki ilk ve son dev adamdır.
Türkiye Radyoları'nda, TV mikrofonlarında futbola Türkçe'nin en nefisini, espri ve dialekin en ince ve nezih kılıklarını giydirdi.
Türkiye 'de kimse onun kadar, tüm mikrofonla 'Kıvanç Marka' yapmadı, yapamadı."
"Radyo, TV ve Güzel Türkçe Efsanesi :
İşte H A L İ T K I V A N Ç
"Mesleğinde doruğa çıkmış en ünlüydü Halit Kıvanç.
Bir medya profesyoneliydi, bir tarih, yaşayan efsaneydi o!
Radyoyu, televizyonu ve futbolu, zarif diksiyonuyla kusursuz Türkçesi'yle güzelleştirendi o!
Maç anlatırdı, bayılırdık. Nice unutulmaz maçları onun sesiyle yaşadık.
Çocuktum; 1966'da Yavru Ayhan ve Buldozer Fevzi'nin golleriyle futbol tarihimize geçen Milli Takımımızın “Moskova Zafer'’ini radyoda onun sesinden dinlediğini çık iyi anımsarım.
Meksika’daki 1970 Dünya Kupası final maçı Brezilya-İtalya maçını da o nakletmişti bize, hem de telefonla. 4-1’le Siyah İnciler’in kupayı kaldırdığını o kadar güzel anlatmıştı ki; unutamam.
İzmir’deki 1971 Akdeniz Olimpiyatlarını kusursuz radyo ve TV’den anlatandı da.
Oyunların açılış sununumu o yapmıştı.
Göztepe’nin 1967’de Avrupa Fuar Şehirleri Kupası’nda İspanyol Devi Atletico Madrid’i 3-0’la elediği muhteşem zaferi Alsancak Stadı’nda saha kenarından yine o nakletmişti radyo dinleyicilerine.

MİLLİYET’İN YERİ AYRIYDI

Televizyonda bir bakarsınız eğlence, bir bakarsınız yarışma, bir bakarsınız defile sunmuş. Gelmiş gazetede yazısını yazmış.
Yıllarca Milliyet'te, Hürriyet'te yazılarını keyifle okuduk.
Milliyet’te unutulmaz gazeteci Abdi İpekçi’nin yazı işlerindeki üç yardımcısından biri olarak mutfaktaki adamları arasındaydı. Spor ve Magazin haberlerinden sorumluydu çok sevdiği Milliyet’te.
1955’ten 1968’e kadar kesintisiz Milliyet’teydi.
Her Pazar günü yayımlanan Altan Erbulak’ın karikatürlerinin de yer aldığı “Pazarlık” köşesi vardı. Elbette röportajları da yer alırdı gazetede.
Daha sonra aralıklı çalıştı gazetede.

TRT’TE BİR İLKE İMZA ATTI

Türk televizyon tarihinin ilk bilgi yarışması programı "Bildiklerimiz Gördüklerimiz Duyduklarımız"ı sunandı.
Bu yarışma, Türk TV Tarihinin ilk yarışmasıydı.
Yarışma, aynı zamanda TV'de de en uzun süren ilk yarışmasıydı.
50.kez yayınlan program olma rekorunu elde edecek, sonra da tam beş yıl sürme rekoruna ulaşacaktı. 1969’dan 1973’e kadar.
Yarışmanın ismi uzundu ama süresi normaldi.
Halk ismi kısaltıp “Bildiklerimiz Yarışması” derdi.
Bir kısmı da ''Bildik, Gördük Yarışması”.
Aslında ismi uzun olunca bir çok kişi de “Halit Kıvanç’ın Programı” demeyi tercih ederdi.
Yarışmaya başvuru da mektuplaydı.
Kazananların ödülü -genellikle- televizyon alıcısıydı.
Bir de gerçek bir kuşun yarışmacıları belirlediği
“Talih Kuşu” vardı.
“Mini-Gol” adlı penaltı yarışması da yapıyor, her hafta ekrana getiriyor, tahtadan yapılmış kaledeki delikten topu en çok geçiren kazanıyordu.
1974, aynı zamanda "Spor Stüdyosu'’nun başladığı yıldı. Güngör Sayarı, Tansu Polatkan, Tuna Huş’la beraber çok program sunmuştu.

BBC’DE DE ÇALIŞTI

BBC'de çalışan Halit Kıvanç'a 1963'te 5 yıllık sözleşme teklif edilmiştir.
Türk dostu yazar Andrew Mango yönetimindeki BBC Türkçe Servisi’'nde Can Yücel, Feyyaz Kayacan, Mübeccel Argun, Tektaş Ağaoğlu, Ömer Umar, Leyla Umar, Mehmet Refiğ gibi ustalarla çalışmıştır hem de.
Temelde radyo elemanı olsa da Mango’nun katkısıyla BBC’nin TV bölümünde de dünya çapındaki programcılarla beraber olmuştur.
Halit Kıvanç "Ben öğrendiklerimi memleketimde uygulamak için gitmek istiyorum" demiş ve Türkiye'ye dönmüştür.
Her fırsatta BBC’nin radyo TV yaşamına çok şey kattığını paylaşırdı Halit Kıvanç...

HOŞ SEDA BIRAKMAK İSTEYENDİ

Halit Kıvanç hep "Dünya’da bir 'hoş seda' bırakmak istiyorum. Ötekileri ise 'boş seda' kısmına koyuyorum.
Bak 'kötü bile' demiyorum, sadece 'boş seda' diyorum" derdi!
Bizi duygulandırdı, düşündürdü, gülümsetti, eğlendirdi, heyecanlandırdı, sevindirdi Halit Kıvanç...
Hemen bir anekdot; spor spikerliği, spor gazeteciliği ile ilgili...
1969'da Türkiye Futbol Federasyonu (TFF) ona gümüş madalya vermiştir.
Anlatıyor Halit Kıvanç;
"Bence bu futbol ve yayıncılık tarihimizde bir ilk ve sondur.
Orhan Şeref Apak TFF Başkanı'ydı. Milli takım forması giyen futbolcular için altın gümüş ve bronz madalyalar veriyorlardı.
50 kez giyen Altın, 25'e ise gümüş madalya veriliyor.
Bir yurt dışı seyahattan dönüyorum.
Apak, 'Senin kaçıncı milli maçın oldu?' diye sordu.
'25'i geçtim, 29 mu ne oldu' dedim.
O da 'Futbolcu Ay-Yıldız'ı temsil ediyor, sen de bunu Türkiye'ye duyuruyorsun, milli futbolcu kadar hizmet etmişsin.
Ben de madalya vereceğim sana.'
Medya da destekledi. Ankara'daki Polonya maçında gümüş madalya verildi."
Peki 1954'ten beri Dünya kupası finallerini TRT'de anlatan Halit Kıvanç'ın, 2002'de onu çağırılmayarak "vefasızlıkla" ödüllendirildiğini(!) bilir misiniz?
Oysa o TRT için bakın Aydın Engin'e verdiği "nehir söyleşide" neler demiş?;
"TRT benim okulumdu. Anaokulum, ilkokulum, ortaokulum, lisem, üniversitemdi.
Ben okulda hem öğrenciydim, hem profesördüm.
Biz hem birbirimize öğrettik, hem de kendi kendimize öğrendik birçok şeyi..."

USTALAR USTASI

Acı ve tatlı deneylerinden süzülmüş dersleri benliğine sindirmiş "ustalar ustası"ydı Halit Kıvanç.
Titiz, dikkatli ve tedbirli...
Yine Aydın Engin'in kitabından bir alıntı;
"O bir tv programında konuşacak olsa, bir spor programına katılacak da olsa, defile sunsa da bedeninin doğal bir uzantısına dönüşmüş çantasında minik bir ilaç kutusu taşır.
İlaçlar mı?
Baş ağrısına, ishale, baş dönmesine, soğuk algınlığına, ses kısılmalarına karşı 'ani etkili' haplar.
Bu ilaçları mutlaka taşır.
Çünkü bilmektedir;
Sunucu, gazeteci, spiker, showman, yorumcu, yazar hasta da olsa, soğuk algınlığından bedeninin her yanı kırılmakta da olsa, ateşi çıkmış olsa da, dişi ağrısa da, öksürse de sahnenin perdesi açılacak, gazete mutlaka basılacak, ekran mutlaka aydınlanacak, radyo hiç susmayacaktır.
Bunu her profesyonel bilir."
Onu dinledik, okuduk, izledik; TRT'de.TV'de. Radyoda...
Zaman zaman özel kanallarda...
Keyifle yıllarca...
Futbolu her şeyden önce "dostluk, kardeşlik, arkadaşlık ve gerçek bir aşk gibi" düşünmesine katıldık...

MİKROFON UZATMADIĞI YOKTU

Halit Kıvanç’ın mikrofon uzatmadığı kimse yoktur!
Brezilyalı "Siyah İnci" Pele ile daha ünlü değilken röportaj yapan ilk gazeteci olduğunu, Alman gol kralı Gerd Müller’den "İmparator" Franz Beckenbauer’e kadar birçok isimle yakın dostluğu bulunduğunu, terör saldırısı ile lekelenen 1972 Münih Olimpiyat Oyunları’nı Uğur Dündar ile birlikte anlattığını, 10 tane Dünya Kupası’nı yerinde gördüğünü ekleyelim.
TRT'deki 23 Nisan programlarındaki sesinin bizi çok mutlu ettiğini de unutmadan.
Münih Olimpiyatları’na dönelim. Teröristlerin İsrail kampını basıp sporcuları öldürmesini, oyunların durmasını ve Genel Yas ilânını unutamamıştır;
“Sporcular için bir anma töreni düzenlendi.
Münih’te görevli tüm dünya TV’leri töreni kesintisiz ilettiler ülkelerine.
TRT de bu görevi en iyisiyle yerine getirdi.
Törenin naklen sunuculuğu görevi, bana ve Uğur Dündar’a verilmişti.
Sabah erkenden bize ayrılan kabindeydik.
Kulaklık ve mikrofonları taktık.
Dinsel ağırlığı olan bir törendi.
Uğur’la ikimiz için güç görevdi.
Az konuşarak o ölçüde hatadan kaçma çabasındaydık.”
(Telesafir-Bizde TV Böyle Başladı, 2002)

EN BÜYÜK ÖDÜLÜ

Mikrofonda sözleri ve ekranda yüzüyle çok sevdiğimiz, yazar ve sunucu olarak yüzlerce ödül kazanan Halit Kıvanç, ''Bugüne kadar aldığım en büyük ödül herkesin bana 'Halit Ağbi' diye hitap etmesi'' derdi ve devam ederdi;
“Hayatım boyunca kimseyle kavga etmedim, kimseye bağırmadım, kimseye vurmadım. Kimseye gücenmedim.
Kimseyi de kırdığımı düşünmüyorum.
Belki incitmişimdir ama hemen de gönlünü almışımdır.
Hayata ve futbola böyle baktım.”
Ben de Halit Abi ile tanışma onurunu yaşayanlardanım.
Türkiye Spor Yazarları Derneği-TSYD genel kurullarında, Milli Maçları anlatmak için İzmir'e geldiğinde çevresini saranlardan biriydim.
Sohbeti gerçekten çok lezzetliydi.
Bir o kadar da içten ve mütevazıydı.
En son 8 yıl önce yakın dostu Müjdat Gezen'in “Şarkılar Seni Söyler” müzikalinin galasında bir araya gelmiş, fotoğraf çektirmiştik..

İYİ Kİ VARDINIZ HALİT ABİ

Son Söz Yerine;
Genellikle değerli ve önemli isimleri vefat yıllarında değil doğum gününde anmak daha doğru gibi geliyor bana.
Bu yazı da öyle.
Bir efsane, kendi destanını yazmış bir efsaneydi Halit Kıvanç.
Anılarımıza ve onu tanıyan seven kalplere gömüldü.
Harika Türkçenizle iyi ki vardınız Halit Kıvanç Usta ve iyi ki sizin gibi bir değer hep hayatımızda oldu.
Sizi çok sevmiştik.
Ruhunuz şad olsun...

Efsane olmak kolay mı?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Sat, 21 Feb 2026 22:29:38 +0300

Sıkıntılı günlerimizi aşabilmek ve hayatın devam ettiğini yeniden idrak ettikten sonraki ilk hedef; Akhisar’da yarım kalan işlerimizi çözümlemek olacak… Akhisar’ı düşündüğümüzde, nereden bakarsak bakalım aklımıza Akhisarspor geliyor…
Elbette doğum yeri Alaşehir olsa bile, hayat dersini aldığımız kent Akhisar’ın olduğunu bir kez daha itiraf etmeliyim. 50 yıla yaklaşan Karşıyaka ikametimizdeki anılarımızın ölümsüzleşmesine olanak sağlasak bile, Akhisar’ın yeri daha başka… Doğduğum şehir Alaşehir’i unutmak da imkânsız. Oradaki yaşamımdaki az ama öz anılarım, dimağımın en güzel yerinde gizli…
Yaşadığım üç kentin futbol temsilcilerine bugün için bakacak olursak; Karşıyaka futbol takımının 2. Yarıdan itibaren atılan çelmelere takılıp sendelemesi, Akhisarspor’un çıkmaz sokaktaki bulanık suda debelenmesi üzüntü verici. Tek teselli Alaşehirspor’un bir üst lige doğru doludizgin ilerlemesi…
“Bir zamanlar efsaneydi, Akhisarspor” diyorlar…
Bu söze ne kadar katılırsınız bilemiyorum.
“Efsane”, genelde gerçek olaylara veya kişilere dayandığına inanılan, bazen de abartılarak, olağanüstü unsurlarla süslenen sözlü anlatılara dendiği yazılı.
Bunu biraz daha açacak olursak; halk arasında kuşaktan kuşağa anlatılan, içinde olağanüstü varlıklar, mucizeler, doğaüstü olaylarla süslene biliniyor. Hayal olmayıp “bir yerlerde bir gerçek vardır” da deniliyor. Bu çoğu kez; yer, çeşitli platformlardaki kişi/kişiler ya da tarihi olay/olaylar etrafında şekil buluyor. Bunun amacı da; inanışı, merakı ve özellikle de o kahramanı yaşatmak.
Asla masal değil…
Masal tamamen hayal ürünü. “Bir varmış, bir yokmuş” diye başlayıp, zaman ve mekânı belirsiz, ders vermek, eğlendirmek, vakit geçirtmek, hayali periler, devler, konuşan hayvanlar yaratılmasıyla ortaya çıkmakta.
Bir de destan var. Ona da bakacak olursak; toplumu derinden etkileyen büyük olayların anlatılmasıdır. İçinde savaş, göç, kahramanlıklar yer alır. Kahramanlar olağanüstü güçlü gösterilir. Ulusaldır. Tarihî yönü vardır.
Özetle; Masal kesinlikle gerçek değildir. Efsane gerçek veya gerçek olma olasılığı fazladır. Destan ise toplumsal tarih ve kahramanlığı yansıtır.
Üçü çok farklıdır!
Bugün Akhisar’da; Akhisarspor’un yerini almak için pek çok kulübün mücadele ettiğini görüyoruz. Bu Akhisar sporuna büyük katkı sağlıyor. Bunların Akhisarspor’un yerine geçmesi veya onun yerini doldurması söz konusu mudur?
Kesinlikle hayır!
Peki, bu durumda Akhisarspor’un efsane olduğunu söyleyebilir miyiz?
Söyleyemeyiz. Çünkü Akhisarspor, Ege Futbolunun “efsane hikâyesi”dir. Ama henüz “efsane kulüp” değildir. Efsane kulüp demek için; kupadan çok; kültür, taraftar, tarih, büyük şehir takımlarına meydan okuma ön planda olmalıdır. Yeşil siyahlılar için bölgesel ölçekte sevenleri belki efsane diyebilir ancak, Türkiye geneli için henüz tam anlamıyla efsane diyemeyiz. Adını da o kategoriye yazamayız.
Öncelikle, Akhisarspor 2018 Türkiye Kupası şampiyonu olarak Anadolu’dan çıkan çok özel bir başarının sahibidir. Süper Lig’de bir dönem kalıcı olmasıyla nam salıp, büyük takımlara karşı aldığı sürpriz galibiyetlerle hatırlanmaktadır. Şu an görev yaptığı Galatasaray’da harika işler başaran teknik direktör Okan Buruk’un ilk kupalarını aldığı kulüptür. Küçük bir şehirden büyük hikâye çıkaran Akhisarspor (Akhisar Belediyespor) peki neden “tam efsane” değildir?
Öncelikle tarihi çok eskilere dayanmıyor. 1970 yılında kurulan kulüp, başarı sürekliliğini kazanamadı. İstikrarsız oldu, ilk darbeyle de inişli çıkışlı grafik çizdi ve sonunda da hüsrana uğradı. Kültür ve etki açısından (Altay, Göztepe gibi) nesiller arası aktarımı henüz bulunmuyor.
İzmir’i de dâhil edecek olursak, Ege Futbolunda efsane kulüp olarak en öne çıkanlar olarak Altay, Göztepe ve Karşıyaka’yı sayabiliriz…
Sporda efsane olmak o kadar kolay mıdır?
Hayır!
Bazen sadece çok iyi sporcu olmak efsane için yetersiz kalır. Oysa ortaya koyduğu oyunu, oynadığı dönemi ve insanları etkileyen tarzı, onun adını uzun yıllar unutulmayan kişi haline getirir. Bir nevi sporun tarihine damga vurmuş olur. Üstelik de; büyük başarılar kazanmış, takımını zirveye çıkarmış, tribünleri ayaklandırıp, ulusal ve uluslararası platformlarda alkışlanmıştır. Oyunun şeklini, tarzını veya algısını değiştirmiş, şampiyonluk yaşamış, rekorlara imza atmanın yanı sıra, rakiplerine ve taraftarlara saygı duymalarını sağlamıştır. Faal sporculuk yaşamı bitmiş olsa da, o halen konuşulmaktadır.
Futbolda Pelé, Maradona, Messi en güzel örneklerdir. Basketbol da Michael Jordan, tenis de Federer, Nadal’ı sayabiliriz. Peki, ülkemizde kimler vardır, bu kriterlere uyan?
Metin Oktay, Lefter, Naim Süleymanoğlu, Yaşar Doğu önceliklidir…
Sporda efsane, başarıları ve etkisiyle kendi dönemini aşan, unutulmayan sporcu veya takımdır. Yıldız oyuncu ise döneminin çok başarılı sporcusudur. Performansı aktif olduğu sürede zirvededir. Popülerdir, konuşulur. Ne yazık ki; kariyeri bittiğinde etkisi zamanla azalabilir. Birkaç sezon çok parlayan, kupa kazanan ama yıllar sonra daha az anılan oyuncular durumuna düşer…
Efsane oyuncu iyi değil, benzersizdir. Bir dönemi tanımlar. O sporun ya da kulübün sembolü olur. Yıllar geçse de adı saygıyla anılır. Yeni nesiller bile onu bilir…
Efsane oyuncu ile yıldız oyuncu farkı işte buradadır!
İzmir’den efsaneler yetişmemiş midir?
Bunların en önemlisi Metin Oktay’dır. İzmir doğumlu “Taçsız Kral”, Galatasaray efsanesi, İzmir futbolunun gururudur. Mustafa Denizli futbolcu ve teknik direktör olarak efsanedir. Türkiye’de 3 büyüklerle şampiyonluk yaşayan, onları şampiyon yapan tek teknik direktördür.
Hamza Yerlikaya da güreşin yaşayan efsanesidir… Onun bu unvanı almasındaki en önemli rolü İzmir’in oynadığını biliyor musunuz?
Gençlik ve gelişim döneminde İzmir Büyükşehir Belediyespor kulübünde güreştirilince buradan ASKİ’ye gidip efsane hale gelmiştir… O gün İzmir’de Hamza mindere çıkarılmamış olsa, o şans verilmese, belki Hamza’yı hiç tanımayacak ve başka şeyler konuşacaktık.
İzmir, o yıllarda güreşte önemli bir okuldu; Hamza da burada tecrübe kazandı. Hamza Yerlikaya’nın, dünya ve olimpiyat şampiyonluklarına giden yolunun başlangıcı kesinlikle İzmir’dir… Ancak; 1996 Atlanta ve 2000 Sydney Olimpiyatları dâhil olmak üzere en büyük başarılarının arkasında da o günkü kulübü ASKİ sistemi bulunmaktadır. Kariyerini özetleyecek olursak da; 2 Olimpiyat altını, 3 Dünya Şampiyonluğu, 8 Avrupa Şampiyonluğu bulunmaktadır. Grekoromen stilin gelmiş geçmiş en büyüklerinden birisidir. Efsanedir…
Bodrum doğumlu Aysu Türkoğlu, açık su yüzmede dünya çapında başarılar elde ederken, yeni nesil Ege efsanesidir. Özellikle ultra-maraton yüzücüsü açık su yüzme branşında uzmanlaşmış olup, Oceans Seven gibi zorlu deniz parkurlarını, İngiliz Kanalı (English Channel), Kuzey Kanalı (North Channel), Cook Boğazı (Cook Strait) gibi zorlu deniz geçişlerini yüzerek tamamlamış ve bu alanda başarılar elde ederek bu unvanı elde etmiştir.
Basketbol dünyasının yakından tanıdığı Ufuk Sarıca baş antrenör olarak Karşıyaka’da efsane, Karşıyaka kültürünün simgesi haline gelmiş olup, Karşıyaka basketbolda Türkiye ve Avrupa’da marka, Mustafa Kemal Atatürk Karşıyaka Spor Salonu’nun atmosferi ise efsanedir…
İnsanoğlu yaşamında kesinlikle sonradan övgü ile söz edilecek izler bırakmalı. Unutmayın ki; hak etmeyenlere verilen sevgi, rüzgârda un elemeye çabalamak gibidir. Bir ömür çabalasan da hiçbir işe yaramaz. Ama aksini yapabilirsen işte o zaman işe yarar!.. Belki efsane olamazsın ama unutulmazlar arasında yer alabilirsin…

Türkiye\'de kış sporlarının yeni bir atılıma ihtiyacı var

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Wed, 18 Feb 2026 17:59:03 +0300

Türkiye kış sporlarının ana dalı kayakla 1914 yılında Kafkasya Savaşı’ndaki Ordumuz için Haliç’te yapılan tahta kayaklarla tanışmıştı. Sonra pek çok spor dalına öncülük eden Galatasaray Lisesi’nin öğretmen ve öğrencileri vasıtasıyla kayak gündeme geldi. Türkiye, 1936’da Almanya’da, Garmish Partenkirchen’de yapılan 4. Kış Olimpiyatları’na katıldı. Sonra yavaş da olsa kayakla ilgilenildi. Federasyon kuruldu. Ben kayakla ve kış sporlarıyla federasyon kurulduktan sonra, 1948’lerden sonra rahmetli Asım Kurt ve Gültekin Çeki ile tanıştım. Yıllarca uluslararası alanda pek adımız geçmedi. İmkansızlıklara rağmen başta rahmetli Muzaffer Demirhan olmak üzere pek çok ünlü kayakçımız yetişti. Amma bu spor dalı ilk Olimpiyatta bir yol kaybetme vakası yaşayan kayakçılarımızın mizah konusu olmasından başka bir olayla toplumda yerini alamadı.

Artık bir kar ve kış turizmi ülkesi de olan Türkiye’de Kış sporlarının öne çıkması için değer ve destek verilmesi zamanı gelmiş ve gerekmektedir. Kafile Başkanı olarak gittiğim yurt dışında Üniversiteler Kış Sporları Oyunlarında çocuklarımızın imkansızlıklara rağmen ne kadar özverili olduklarını yakinen gördüm. Kış sporları için Gençlik ve Spor Bakanlığının önderliğinde bir araştırma ekibi kurulmalı, yabancı konukların da katılması ile bir gelecek planı da yapılması gerekmektedir. Türkiye kış sporlarında hangi dallarda çaba sarf edeceğine karar vermeli, örnek olarak atlama dalında candan çalışan çocukları öne almalıdır. Büyük bir gelir kapısı olan kış sporları merkezlerinin şirketleri de federasyona sponsor olmalı, bu milli çalışmaya katkıda bulunmalıdır. Olimpiyata katılmak tabii çok güzel bir davranıştır. Amma biraz da olsa önlerde görünmek hepimizi mutlu edecektir. Bu konuda da bir bilene sormalıyız diyorum.

Türk Basketbolunda 2. Bir Gölge Adam: Basketbol Eğitim Merkezi

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 09 Feb 2026 21:04:59 +0300

Dünya sporları arasında ilgi ve popülarite grafiğinde futboldan sonra sayılan basketbolun, Türkiye’deki tarihi biraz ağır yürümüştür. 1914 yılında bugün yerinde ünlü üniversitemiz Boğaziçi’nin yer aldığı Robert Koleji’nde ilk adımını atmasına karşın, kendi içinde gelişmiş yıldızlar çıkarmış, amma; Türk sporunda resmi federasyon olarak ancak 1979-1987 yıllarında rahmetli Turgut Atakol’un liderliğinde kabul görmüştür.
Yazımın başlığında yer alan dizi film ise Türkiye’de basketbol sevgisine büyük katkıda bulunmuştu. Beyaz Gölge adlı dizi, bir antrenörün sevgi ile bir takımın nasıl yaratıldığını anlatıyordu. Basketbol sporunu sevdiren bir yapıttı. Türk basketboluna hizmet edenleri saygı ve rahmetle anarken, bugün son iki federasyonunun Basketbol Eğitim Merkezi zaferini takdir etmek, alkışlamak; ülke sporu adına bir görevdir. Yedikule surlarının önündeki bu eser, hem yapısı ve hem de basketbolun her atılımına uygun planlaması ile ülkemizin yıldızlar yetiştirecek basketbol okulu olabilme vasfını taşıyor. 12 Yavru Adamlar, bu basketbol fabrikası ile yeni 12 Dev Adamlar olacaklardır. Milliyet Gazetesi’nin toplumu aydınlatmak için yayınladığı MİMARİ adlı ekinde bu eserin mimarlarını ve özelliklerini açıkladı. Tüm emek veren ülkemiz mimarlarını da kutluyoruz. Avrupa'da adını duyuran Türk basketbolu, hak edeceği yerleri alacaktır. Kardeş spor Türk voleybolu gibi dünya tarihinde “Türkler Geliyor” sözü, basketbolda da duyulacaktır. Bu ülke için, Ay-yıldız için çalışan, üreten, sonuç alan, yüceltmek için ter döken, üreten ve yürüten herkesi örnek gösteriyor ve alkışlıyoruz. Sağ olsunlar…

Şakir Kuruş efsanesi...

esat@kimseduymasin.com (ESAT ERÇETİNGÖZ) — Fri, 06 Feb 2026 10:38:27 +0300

Türk Futbolu’nun unutulmaz futbol adamı, Denizgücü’nü yaratan isim, İzmir Spor Camiasının efsane ismi Şakir Kuruş emekli astsubaydı, 54 yaşına kadar Denizgücü’nde oynadı teknik adamlık yaptı, çalıştırdı. Hem takımı üne kavuşturdu hem de şampiyon ekiptelerin profesyonel hayatlarında meslekleri oldu hayatları değişti.
Ben de 70 li yıllardan itibarıyla itibaren kalemim ve fotoğraf makinamla gerek futbolculuğunu gerekse antrenörlüğünü izlemiş sayısız habere ve röportaja imza atmıştım.
Şakir Kuruş vefatının 7. Yılında İnciraltın’daki Müze Gemiler Müdürlüğü’de saygı, sevgi ve rahmetle anılacak.
Şakir Kuruş Metin Aydınoğlu’nun dediği gibi;
“ADAM, İNSAN EVLADI, HARAM YEMEYEN, NAMUSLU, ONURLU, ADİL, MÜTEVAZİ
ASKER, FUTBOLCU, ANTRENÖR, TEKNİK DİREKTÖR KOMPLE SPORCU
MEKANIN CENNET, RUHUN ŞAD OLSUN, ALLAH RAHMET EYLESİN.
Şakir Kuruş kimdir’
1935’te, Çorum’un Cemilbey köyünde, öğretmen bir babanın oğlu olarak doğdu. 1948’de Çorum Güneşspor genç takımında oynamaya başladı ve 1952’ye kadar burada oynadı. Çorum Ortaokulu’nda eğitim gören Kuruş, mezun oluncaya kadar Çorum’da kaldı. 1952’de İstanbul’a gelerek Kasımpaşa’daki deniz astsubay okulunda eğitim görmeye başladı. Bu yıllarda İstanbul Denizgücü’nde, 1953’te ise Gölcük Denizgücü’nde oynadı. Mezun olması sonrasında iki yıl öğretmenlik yaptı, devamında ise tayin olduğu Kasımpaşa Deniz Hastanesi’nde çalıştı. İstanbul’dan ayrıldığı 1963’e kadar İstanbul Denizgücü’nde oynadı. 1957-1953 yılları arasında ise Türkiye Ordu millî takımı forması giydi.
1963’te yerleştiği İzmir’de, İzmir Denizgücü’nde hem takım kaptanı olarak futbol oynamaya hem de takımın teknik direktörlüğünü yapmaya başladı. 1965 itibarıyla İzmir 1. Amatör Küme’ye yükselen takım, 1965-66 sezonunda İzmir 1. Amatör Küme, 1967’de ise Türkiye Amatör Futbol Şampiyonası şampiyonluğunu kazandı. Şakir Kuruş uzun yıllar İzmir basınında gazetecilik ve köşe yazarlığı yapmıştı.

İnsanlık küçük iyiliklerde gizlidir

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Wed, 04 Feb 2026 10:17:05 +0300

Etrafınızı güzel insanların sarmasını elbette istersiniz değil mi?
Tuttuğunuz takımın hep kazanmasını, beğendiğiniz oyuncunun devamlı başarılı olmasını arzularsınız.
Ölesiye sevdiklerinizin en üst düzeyde, yakınlarınızın en güzel yerlerde bulunmaları için neredeyse canınızı da verebilirsiniz.
Bu konularda hayır deme şansınız yok!
İnanın öyle bir hayat da yok!
“Ben istemiyorum, bana bunlar uymaz” diyenler için tek kelime “İstemiyorum yan cebime koy” sözü cuk diye oturur...
İlla da “İstemem” sözünü laf olsun diye yarım ağız aktaran, kesinlikle yalan söyler. Kalbinin sesini asla dışarıya yansıtmaz. Duyurmak istediklerine duyuru anlamında gerçek olmayanları mırıldar ama kendisi de inanmaz.
Zaten kibirli, onurlu, gururlu ve namuslu insanların işi değildir bu yalandan numaralar, yapmacık hareketler…
Siz, bunları bas bas bağıran insanın gerçek yüzü ile karşılaşmak istiyorsanız ona mutlaka bir iyilik yapın, sonra bekleyin size neler yapacak!
Kötüden iyilik beklemek mi? Hani derler ya: “Güldürmeyin beni!”
Hiç olmazsa; iyiliğe gücün yetmezse, bari kötülük yapma demek doğru değil mi?
Bir gerçek var ki; kötülerin maskesinin günün birinde elbette düşeceği… Bugün olmasa bile yarın kesin!
Menfaat bazılarını kör ettiği gibi, bazılarının da gözünü açar. İşte o zaman gerçek su yüzüne çıkar ve kötüler çeker gider.
Elekten unu elersiniz, kaliteli un aşağıya düşer. Pislikleri üstünde kalır, onları da çöpe atarsınız ya…
Aynen öyle… Bu tipleri atın çöpe gitsin!
Günümüzde spor kulüplerine baktığınızda böyle insanları çokça görmek olası. Her dönem de bazıları ortaya çıkar. Sahte yüzler, yapmacık gülüşler… Adeta sanayideki kalın makine yağları gibi, ortalıkta dolaşır dururlar…
Yağladıkça, yağlarlar… Karıştırdıkça, karıştırırlar…
Oysa yaptıkları insanlara, camialara zarar vermekten başka bir şey değildir.
Kendilerinin çok şeyler yaptığını zannedenler, yağdanlık olup, yağları bitince de hurdaya düşerek, peş para bile etmezler.
Sadece sporumuzda mı?
Bakın siyaset dünyasına…
İş âlemine…
Esnaf odalarının seçim öncesine…
Son günlerde sosyal medya ve gazete ile TV’lerde duydunuz, okudunuz, gördünüz…
Her dönemde magazin dünyasını aratmayacak olaylar, adliyelik binlerce vaka… Bazen diyorsun ki; al birini vur diğerine…
Bazen ne yazık, kurunun yanında yaş da yanıyor, hem de çıra gibi…
Acıyan da yok!
Engelleyen de…
Ateşi söndüren nafile. Daha çok, alev alsın diye odun atanlar da oldukça fazla… Yüzlerinde sahte bakış, alaycı tavırla sinsi gülüş…
Oysaki benim içim yanıyor…
Acım büyük…
Anıları ile yaşamak, kokusunu her an içine çekmek… Gözünü her kapatıp açtığında yanı başından yok oluşunu hatırlamak…
Nasıl geçecek bu kısa günler, bitmek bilmeyen karanlık geceler…
Gelse bir şampiyonluk belki biraz teselli olacak…
Umutluyduk ilk yarıda…
“O gece, bu sene…” dedik durduk ama sonra bozulan düzen, para sevdasıyla gencecik futbolcunun geleceğine ipotek, ardından başlayan ligdeki başarısız sonuçlar…
Bir korku aldı; yine mi sönecek tüm umutlar?
İşin yoksa al kâğıdı kalemi eline yap hesap kitap, düşün kara, kara…
Kim, neden sokar o çomağı, tıkır tıkır işleyen çarkın dişlileri arasına?
Veya kim sebep olur, tüm bunlara?
Herkesi merakı da bu değil mi?
İnşallah düzelir. Temenni ediyoruz; tez zamanda düzelsin.
Sadece burada mı?
Diğerlerine de bir bakacak olursak, paralar gelirken, Euroları sayarken iyi de, arkası kesilince mi; “Benden bu kadar, al emaneti” demek?
Göz göre göre düşecek güzelim takım…
Bir ara en üst ligin kapısına dayanan ancak dedikodulara göre “istemem, çıkmayın” dayatmasıyla geri vitesle süratlenen, şimdi de uçurumun kıyısında “düştü, düşecek” diye fal bakılan tarihi camiadan ses çıkmaması da ne kadar ilginç değil mi?
Ya bir başka tarihi kulübe ne demeli?
Büyük diye böbürlenirken, küçüldükçe küçülüyor…
Eski yüzlerin yok edildiği, üyeliklerin bir gecede değiştiği kulüp bakalım amatör lige düşmekten kurtulup, gelecek dönemde borç batağından kendisini arındırabilecek mi?
Hele bir takımımız var ki, süper liglerden ta amatörlüğe kadar sürüklendi… Şimdi çıkmak için tırmalıyor ama yanlışlıkların dizisi adeta bir zamanların modası olan radyodaki “Arkası yarın” gibi bitmek bilmiyor…
İnsanın aklına, yukarıya çıkmasın diye aşağıdan çekiliyor mu? düşüncesi de gelmiyor değil.
Ne yapsa olmuyor!
Morihei Ueshiba “Başarısızlık başarının anahtarıdır; her hata bize yeni bir şey öğretir” sözünü öğrenmek isteyenlere söylediği kesin!
Ya öğrenmek istemeyenler?
Spor dünyasında o kadar çok, ne sayarak bitirebilirsiniz. Ne de ayrıştırabilir…
Ayrık otu misali, sen temizledikçe o bir yerlerden çıkıyor…
Oysa spor dünyamızda iyi insanlar çoğalsa, kalbindeki renk aşkıyla menfaat gözetmeyenlerin hâkim olması sağlansa, inanın o kötülerin de “Üzüm üzüme baka baka kararır” sözü gibi iyi bir insan olmaya özen göstereceğine inanıyoruz. İşte o an, dünya güzelleşecek.
Kim ne derse desin; insanlık, küçük iyiliklerde gizlidir…
Onun için küçük de olsa.
Beğenseler de, beğenmeseler de…
İyilik yapmaya devam edeceğiz…
Sizin için de böyle olmalı ki; ayrık otlarını hep beraber el birliğiyle temizleyelim ve bir daha da çıkmamaları için çaba harcayayım. Aksi halde bu işler bakarak, konuşarak olmaz. Çalışmak şart…
Unutmayın tuttuğunuz bir tane kulübünüz var!
Onların ise; her gün bir kulüpleri oluyor!
İşte aramızdaki fark bu!

Bu ülkeye dijital bir spor kütüphanesi kazandırılmalıdır…

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 02 Feb 2026 10:08:25 +0300

Türkiye'mizde bir genç, bir spor dalına başlamak için bir uzmanın hazırladığı yol gösterecek bir kitaba ihtiyacı olsa; adında spor sözü olan pek çok yayına karşın, bu tür bir kılavuz kitap bulunmadığını üzülerek görecektir. Dünyanın pek çok ülkesinde, başta İngiltere’de böyle eserlere ulaşmak çok kolaydır. Bu gerçeğe karşı tutulacak yol, ülke sporuna yön veren devlet kuruluşu Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın süratle Türk spor tarihine geçecek bir adım atması, yeni bir birim olarak dijital spor kütüphanesini kurmasıdır…
Bu kütüphane için bütçe belirlemeli, dünyada bunun nasıl yapıldığını araştırmalı, sonra profesyonel olarak;
* Spor yöneticilerinden
* Spor teknik adamlarından
* Spor tarihçilerinden
* Spor doktorlarından
* Spor yazarlarından bir kadro kurmalı,
ve yararlanılacak birimlerden de fikir alarak yola çıkmasıdır.
Atalarımızdan kalan biraz da eleştiri anlamında kullanılan Kitapsız sözcüğü çok önemlidir. Her davranışın bir ana kitabı olmalıdır. İlk adım her zaman yol gösteren bir kitapla atılır.
Bu sütunun yazarının, ülkemiz literatüründe de yer alan “Kitap yıpranmayan bir öğretmendir” sözü, gerçeği vurgulamaktadır. TC Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın dijital spor kütüphanesi, Türk sporunun aydın geleceği için en iyi adım olacaktır.

İttihad ve Terakki’nin 9 numaralı kurucu üyesi, Osmanlı Aydını: Tokadizade Şekip Bey

bedri@kimseduymasin.com (BEDRİ CUMHUR DOĞU) — Sun, 01 Feb 2026 09:26:57 +0300

1932 yılının Ekim ayı, şehrin en büyük entelektüel değerlerinden birinin vedasını simgeler. 6 Ekim sabahı, Karşıyaka’nın tanınmış mekanlarından Zeytinzade Remzi Bey’in Melek Sineması olarak bildiğimiz o dönemki adı Lüks Sineması olan mekanın alt katında kıraathanesinde yankılanan tek bir kurşun sesi, Türk edebiyatının en hassas kalplerinden birini durdurmuştur.

Bu intihar, rastgele bir vazgeçiş değil, bir babanın evlat acısı karşısında aldığı nihai ve trajik bir karardır.

O günün gazete kupürleri, olayı büyük bir üzüntüyle okuyucularına duyurmuştur. Vakit gazetesinin 8 Teşrinievvel (Ekim) 1932 tarihli nüshasında, "Tokadizade’nin Ölümü: Ölen oğlundan ayrılamıyan ince duygulu baba" başlığı altında, Şekip Bey’in vefatı ve bu vefata giden süreç detaylandırılmıştır.

Haberlerde vurgulandığı üzere, Şekip Bey’in yirmi sekiz yaşındaki oğlu Nasır Bey, Emlak ve Eytam Bankası’nda memur olarak çalışırken tifo hastalığına yakalanmış ve aynı günün sabahında hayata gözlerini yummuştur. Şair, bir süredir tifo ile pençeleşen oğlunun başucundan ayrılmamış, hatta dostlarına "Oğlum ölürse ben de kendimi öldürürüm" diyerek bu kaçınılmaz sona işaret etmiştir.

Şekip Bey’in intiharı, dönemin entelektüel çevrelerinde büyük bir şok yaratmıştır. Son Posta gazetesinin 9 Teşrinievvel 1932 tarihli nüshasında yer alan "İzmir, Tokadizade’yi Nasıl Kaybetti?" başlıklı haberde, şairin intihar etmeden önce pantolon cebinde bir haftadır tabanca taşıdığı ve bu tabancanın aslında bankacı olan oğlu Nasır’a ait olduğu belirtilmektedir.

Haberin detaylarında, Şekip Bey’in oğlunun ölümünden habersiz olduğu bir anda kahveye geldiği, ancak aslında bu acıyı hissettiği ve hazırlıklı olduğu vurgulanır.

İzmir’in Kalbinde Bir Entelektüel: Doğum, Aile ve Tilkilik Yılları

Tokadizade Şekip Bey, 12 Haziran 1871 tarihinde İzmir’in en köklü ve tarihi semtlerinden biri olan Tilkilik’te dünyaya gelmiştir. Ailesi, dedesinin Tokatlı olması hasebiyle "Tokadizade" lakabıyla anılmaktadır. Bu lakap, Şekip Bey’in hem eserlerinde hem de sosyal hayatında bir imza gibi yerleşmiştir. Babası Tokadizade Mehmet Nuri Efendi, hem Osmanlı Bankası’nda üst düzey bir görevli hem de döneminin saygın şairlerinden biriydi. Annesi ise Rabia Hanım’dır. Şekip Bey’in entelektüel kimliğinin oluşmasında, babasının edebiyata olan tutkusu ve evindeki zengin kütüphane tartışmasız en büyük rolü oynamıştır.

Şekip Bey’in eğitimi, dönemin tipik bir Osmanlı aydınının geçirdiği evreleri kapsamakla birlikte, İzmir’in kozmopolit yapısından dolayı bir zenginlik sunar. Rüşdiye eğitimini tamamladıktan sonra İzmir Müftüsü Mehmet Said Efendi, Şeyhzade Hafız Ali Haydar ve Leblebicizade Tevfik gibi isimlerden klasik Arapça, Farsça ve edebiyat dersleri almıştır. Ancak onu çağdaşlarından ayıran en mühim özellik, sadece Doğu ilimleriyle yetinmeyip, bir Hristiyan öğretmenden felsefe, kimya, coğrafya ve Batı düşüncesi üzerine dersler almasıdır. Bu durum, onun Türkiye’nin en önemli entelektüellerinden biri olarak kabul edilmesinin temel nedenidir:

O, Doğu’nun hikmeti ile Batı’nın rasyonalizmini kendi zihninde harmanlayabilmiş nadir şahsiyetlerdendir.

İzmir ve Karşıyaka, Şekip Bey için bir varoluş biçimidir. Şehrin kültürel dokusuna nüfuz etmiş, belediye meclis üyeliği yapmış, kız lisesinde edebiyat öğretmenliği yaparak yeni nesilleri yetiştirmiştir. İzmir’in işgal edileceği söylentileri üzerine İzmir Müdafaa-yı Hukuk-ı Osmaniye Cemiyeti’nin kurucuları arasında yer alması, onun bu şehre olan sadakatinin en somut siyasi belgesidir.

İttihatçı Yıllar ve Siyasi Mücadele: Meclis-i Mebusan’dan Sürgüne

Şekip Bey’in hayatındaki en dinamik ve aynı zamanda en fırtınalı dönem, İttihat ve Terakki Cemiyeti (İTC) ile olan ilişkisidir. II. Meşrutiyet’in ilanından önce, Binbaşı Hüseyin Bey vasıtasıyla cemiyete dahil olan Şekip Bey, İzmir teşkilatının dokuzuncu üyesi ve umumi kâtibi (genel sekreteri) olmuştur. Bu dönemde cemiyetin İzmir’deki fikirsel örgütlenmesini yöneten isimlerin başında geliyordu.

1908 yılında Meşrutiyet’in ilanıyla birlikte yapılan seçimlerde, Aydın Vilayeti Saruhan (Manisa) Sancağı’ndan mebus seçilerek Meclis-i Mebusan’a girdi. Mebusluk dönemi, onun imparatorluk meselelerine dair görüşlerini en açık şekilde ifade ettiği yıllardır. Ancak Şekip Bey, dogmatik bir partizan değildi. 31 Mart Vakası’ndan sonra cemiyetin bazı politikalarına ve parti içi muhalefete duyduğu tepki nedeniyle İttihat ve Terakki’den istifa etmiştir. 1912’de meclisin feshedilmesiyle İzmir’e dönmüş ve siyaseti bir kenara bırakarak ticaret hayatına atılmaya çalışmıştır.

Onun siyasi hayatındaki en hüzünlü sayfa ise 1899 yılındaki Bitlis sürgünüdür. Abdülhamit döneminin meşhur "jurnal" mekanizması, Şekip Bey’i de hedef almıştır. İzmir’de yayınlanan Hizmet gazetesindeki hürriyet yanlısı yazıları ve "erbab-ı mefsedet" (bozguncular) ile olan yakınlığı nedeniyle Bitlis’e sürülmüştür.

Bitlis Sürgünü ve Abdülhalim Memduh ile Kader Birliği

1899 yılında gerçekleşen Bitlis sürgünü, Şekip Bey’in biyografisinde bir kırılma noktasıdır. Bu sürgün, dönemin İzmir Maarif Müdürü Emrullah Efendi ile birlikte Paris’e kaçma teşebbüsleri ve sonrasında İzmir’e dönüşlerindeki siyasi takip neticesinde gerçekleşmiştir. Şekip Bey’e bu zorlu yolculukta Tevfik Nevzad, Mevlevi Şeyhi Nureddin Efendi ve edebiyat tarihçisi Abdülhalim Memduh gibi isimler eşlik etmiştir.

Abdülhalim Memduh ile olan bu sürgün arkadaşlığı, dönemin entelektüel dayanışmasının en önemli örneklerinden biridir. Bitlis’te geçirdikleri süre boyunca ağır denetimler altında tutulmuşlar, haklarında her iki ayda bir İstanbul’a "jurnal" (rapor) gönderilmesi emredilmiştir. Bu süreç, Şekip Bey’in şiirlerinde daha sonra görülecek olan "huzursuzluk" ve "dünyadan elini eteğini çekme" isteğinin ilk tohumlarını atmıştır. Yaklaşık altı ay süren bu sürgün hayatı, bir affın ardından sona ermiş ve Şekip Bey İzmir’e dönmüştür; ancak dostu Abdülhalim Memduh, yeni bir sürgün korkusuyla yurt dışına firar etmiş ve 1905’te İngiltere’de vefat etmiştir. Şekip Bey’in dostlarını ve yol arkadaşlarını birer birer kaybetmesi, onun ilerideki karamsar ruh halini besleyen temel unsurlardan biri olmuştur.

Şairliği ve Edebi Kimliği: "Muzdarip Bir Ruhun Notaları"

Tokadizade Şekip Bey’in şairliği, tek bir ekole hapsedilemeyecek kadar zengindir. Akademik kaynaklar onun edebi hayatını genellikle üç döneme ayırır. İlk döneminde, Ziya Paşa ve Muallim Naci etkisinde klasik tarzda şiirler kaleme almıştır. Bu dönemde aruz veznindeki ustalığıyla dikkat çekmiş, "Nazire" türündeki eserleriyle geleneksel şiirin son büyük temsilcilerinden biri olarak görülmüştür.

İkinci dönemi (1909-1925), "Tereddüt Dönemi" olarak adlandırılır. Bu yıllarda şair, hem şekil hem de muhteva bakımından büyük bir arayış içindedir. Abdülhak Hamid Tarhan’ın Makber eserinin etkisiyle isyankâr bir havaya bürünmüş, ölüm ve varoluş temalarını derinlemesine sorgulamıştır.

Üçüncü döneminde ise Mevlevilik tarikatına intisap etmesinin etkisiyle daha mistik ve tasavvufi bir çizgiye kaymıştır. Şiirleri Servet-i Fünun, Mahfil, İçtihad ve Ma'lumat gibi dönemin en prestijli dergilerinde yayınlanarak geniş kitlelere ulaşmıştır.

Şekip Bey, İzmir’in edebi hayatında da bir otoriteydi. 1931 yılında kurulan İzmir Edebiyat Cemiyeti’nin ilk başkanı seçilmesi, onun bu saygınlığının bir nişanesidir. Ancak bu başkanlık dönemi, genç kuşak temsilcilerinden Behçet Kemal Çağlar ile yaşadığı sert bir polemik neticesinde sona ermiştir. Şekip Bey’in geleneğe bağlılığı ile yeni neslin dinamizmi arasındaki bu çatışma, onun cemiyetten istifa etmesine yol açmış ve şairi kendi iç dünyasına, o meşhur melankolisine daha da itmiştir.

Karşıyaka ve Soğukkuyu: Bir Şehrin Hafızasında Şekip Bey

Şekip Bey, sadece İzmirli değil, daha özelinde bir Karşıyaka figürüdür. Hayatının son yıllarını Karşıyaka’da geçirmiş, bu semtin sosyal ve kültürel dokusuna dahil olmuştur. İntihar ettiği Zeytinzade kahvesi, o dönemde entelektüellerin buluşma noktalarından biriydi. Onun ölümü, Karşıyaka’nın hüzünlü tarihine kazınmış en derin yaralardan biridir.

Vakit gazetesinin haberinde de belirtildiği üzere, cenazesi Karşıyaka’da büyük bir kalabalık eşliğinde kaldırılmıştır. Oğlu Nasır ile aynı gün defnedilmesi, İzmir halkı üzerinde tarifsiz bir üzüntü yaratmıştır. "İnce duygulu baba" olarak anılan Şekip Bey, oğlunun mezarı yanına gömülmeyi vasiyet etmiş ve bu vasiyeti yerine getirilmiştir. Mezarı, bugün İzmir Karşıyaka’daki Soğukkuyu Mezarlığı’ndadır. Şairin kabri başında yapılan konuşmalar, bir "vatansever" ve "fikir adamı" olarak ne denli sevildiğini göstermektedir.

Unutulan Bir Dehanın Portresi

Tokadizade Şekip Bey, modern Türk edebiyatı ve siyasi tarihinin en özgün, en trajik ve en derin şahsiyetlerinden biridir. İttihatçı ateşiyle yanan bir gençlikten, mebusluk vakarına; sürgün acılarından, evlat kaybının getirdiği o karanlık nihayete kadar her anını "insanca" yaşamış bir münevverdir.

Şekip Bey’i bugün hatırlamak; onun İzmir’e olan aşkını, Bitlis’teki dik duruşunu ve Huzur-ı Hilkatte gibi eserlerdeki o metafizik derinliği keşfetmektir. O, Karşıyaka’nın sessiz sokaklarında yankılanan bir mısra, İzmir’in hürriyet mücadelesinde bir imza ve bir babanın evladına duyduğu o sonsuz sevginin en acı sembolüdür. Tokadizade Şekip Bey, Türkiye’nin en önemli entelektüellerinden biri olarak, hüzünlü ama vakur hikayesiyle keşfedilmeyi bekleyen bir hazinedir.

Hayvancıklar

smolva@kimseduymasin.com (SEVGİ MOLVA) — Sun, 01 Feb 2026 09:25:37 +0300

Evcil hayvanlar; binlerce yıldır insan yaşamının ayrılmaz bir parçası. Onlar gerek fiziksel, gerek psikolojik açıdan, insanlara çok önemli katkılar sunarlar.

Deneyimle sabittir, bir evcil hayvanla yaşamak, bireylerde stres seviyesini azaltır, kaygıyı hafifletir ve serotonin gibi “iyi hissettiren” hormonların salgılanmasını destekler. Köpeklerle kurulan dostluklar huzur verirken, yapılan düzenli yürüyüşler fiziksel aktiviteyi artırırken, şifacı kedilerle oyun oynamak veya onların şirinliklerini izlemek zihinsel rahatlama sağlar. Evcil hayvan bakımının kişide sorumluluk duygusunu geliştirdiği, yalnızlık hissini azalttığı, hatta bazı çalışmalara göre sosyal ilişkileri güçlendirdiği kesindir. Çocuklar için ise duygusal gelişim, empati kurma becerisi ve güven duygusunun desteklenmesi gibi önemli katkıları vardır. Kısacası, evcil hayvanlar yalnızca birer "arkadaş" değil, aynı zamanda bireyin ruhsal ve fiziksel sağlığı üzerinde somut etkileri olan, yaşamdaki en iyi yol arkadaşlarıdır.

Ülkemizde yakın zamanda çıkan “sokak hayvanları yasası”;17 maddelik yeni bir kanundur. Hayvanların yaşam koşullarını iyileştirmeyi ve toplumun güvenliğini sağlamayı hedeflediği söylenmektedir. Belli durumlarda hayvanların uyutulmasına da izin vererek, kamuoyunda tepkilere yol açmıştır. Yasada özellikle sahipsiz hayvanların barınaklarda rehabilite edilerek, sahiplendirilmesi hedeflenmektedir. Bu yasa, hem belediyelere hem de vatandaşa büyük sorumluluk getirmiştir. Barınakların ne kadar yeterli ve sağlıklı olduğu konusu çok belirsizdir ve belediyelerimizin çoğunda barınak bile henüz yoktur. Her koşulda hayvanların yaşam hakkını savunan hayvanseverler ve duyarlı vatandaşlar belediyelerin bu konudaki yetkilerini nasıl kullanacağını tabii ki yakından izleyeceklerdir.

Hayvan hakları; tüm hayvanların yaşamlarını sürdürme, acıdan uzak bir yaşam hakkına sahip olma ve doğal davranışlarını serbestçe gerçekleştirme gerekliliğine dayanan temel etik ilkeler bütünüdür. Bu haklar, insan merkezli bir anlayıştan sıyrılarak, hayvanların da duyguları, ihtiyaçları ve kendilerine özgü yaşamları olduğunu kabul eder. Uluslararası ölçekte kabul görmüş temel hayvan hakları arasında; başta “yaşama” olmak üzere; kötü muamele ve işkenceden korunma, uygun barınma/beslenme, gereksiz deney ve sömürüye karşı korunma hakları ile doğal davranışlarını sergileyebilme özgürlüğü yer alır. Bu haklar, yalnızca yasal düzenlemelerle değil, toplumun bilinçlenmesi ve bireysel sorumlulukların artmasıyla hayata geçebilir.

Bununla birlikte bazı insanlar, çeşitli nedenlerle evcil hayvanlara karşı olumsuz görüşlere sahiptir. Bu kişiler; geçmişte yaşadıkları kötü deneyimler, hijyen endişeleri, alerjiler veya hayvan davranışları hakkında yeterli bilgiye sahip olmamaları nedeniyle çekimser davranabilirler. Bu durum karşısında en sağlıklı yaklaşım; yargılayıcı olmayan, sakin ve bilgilendirici bir iletişim kurmaktır. Öncelikle karşımızdaki kişinin endişelerini anlamaya çalışmak, onları ciddiye almak önemlidir. Bilimsel bilgilerle ve günlük yaşamdan örneklerle hayvanların faydaları, doğru bakım yöntemleri ve hijyen standartları bu kişilere anlatılabilir. Unutulmamalıdır ki, hayvan haklarının gelişmesi yalnızca yasal düzenlemelerle değil, insanların bilinçli ve duyarlı davranışlarıyla da güç kazanır. Hayvanlarla birlikte yaşamanın uyumlu ve güvenli yollarını anlatmak, toplumsal farkındalığı artırmanın en etkili adımlarından biridir.

En vahimi, tıpkı insanlara olduğu gibi, tüm hayvanlara da yapılan eziyet ve şiddet dünyanın her yerinde devam ediyor maalesef. Hayvancıkların görünüşleri farklı olduğu için mi? Bizimle konuşamadıkları için mi?

Bu da “ırkçılık” gibi bir şey. Belki “türcülük” de denilebilir. Bu da kesinlikle kabul edilemez.

Yaşamdaki en iyi yol arkadaşlarımız olan “hayvancıklar”, dünyanın her yerinde hâlâ acı çekiyor, bağırıyor, ağlıyor ve çığlık atıyorlar.

Duyuyor musunuz.? Duymalısınız. Duyun onları!

Ağaç yaşken eğilmeli

shasirci@kimseduymasin.com (Prof. Dr. SEYHAN HASIRCI) — Tue, 27 Jan 2026 11:54:24 +0300

“Ağaç yaşken eğilir” bir Türk atasözüdür. Anlamı; İnsanlar (özellikle çocuklar) küçük yaşlarda daha kolay eğitilir, yönlendirilir ve alışkanlık kazanır. Kişilik, davranış ve değerler erken yaşta şekillenir; ilerleyen yaşlarda değişim daha zordur.

Kısaca açıklayacak olursak; Nasıl ki bir ağaç fidan hâlindeyken kolayca şekil verilebilir ama büyüdükten sonra eğmek zorlaşırsa, insan da gençken eğitildiğinde istenen özellikleri daha kolay kazanır.

Spor ve Sportif oyunlar hareketle başlar ve hareketle sonlanırlar. Bu nedenle spora değinmeden önce daha geniş bir kavram olan hareket eylemine ilişkin bazı kavramları açıklamakta yarar görmekteyim. Çocuğun ana rahmine düştüğü günden itibaren (embriyo) hareket etmeye başladığı bilimsel olarak ortaya konmuş bir olgudur. Burada yapılan bu hareketler çocuğun daha çok gelişmesi ve büyümesi ile ilgili olup, oldukça dar bir alan içerisinde yapılan refleks hareketlerden ibarettir.

Dokuz aylık (40 hafta) bu süre sonunda doğum olayı gerçekleştiği andan itibaren çocuktaki hareketler belirli bir döneme kadar refleks (istem dışı) hareketler olup başlangıçta daha çok ısıya, ışığa ve sese özellikle annenin sesine tepki olarak yapılan hareketleri içerir. Ve her geçen gün çocukta hareketler istem dışı hareketten istemli hareketlere doğru bir eğilim gösterir ve bu durum aslında istenen bir davranış biçimidir.

Zaten bu durum böyle olmasa, kişilerin büyüseler de kendi sorunlarını tek başlarına çözme ve üstesinden gelme gibi bir eğilime girmeyip her şeylerinin karşılanmasını kendilerinin dışındaki kişilerden bekleme eğilimi içerisine girerler. Bu durum pek istenilen bir durum değildir. Hareketteki bu gelişme tıpkı çocuktaki fiziksel, duygusal, toplumsal, zihinsel ve kişilik gelişmede olduğu gibidir. Yani yaş ilerledikçe çocuk hareketlerinde daha bilinçli, daha dengeli ve eğitimin aracılığı ile daha ileriye dönük olacaktır.

Sportif hareketlerin tarihsel geçmişi ile ilgili herhangi bir konuya burada değinmenin yeri olduğu inancını taşımıyorum ama hareket eyleminin doğasına, yani bireylerin hareket eylemine neden girdikleri ile ilgili psikolojik açıklamalara burada kısaca değinmekte yarar görmekteyiz.

Bireyin hareket etmesi hem kendisi için ve hem de çevresi için önemlidir, hareket tıpkı dil gibi insanın çevresiyle iletişim kurduğu, kendini anlattığı ve yaşantısını gerçekleştirdiği bir araçtır. İnsanlar dile sahip olmadan, hareketlerle hem kendini ifade etmiş ve hem de başkalarını hareketlerle algılamaya çalışmıştır.

Bireyin hareketleriyle etkileşimini ele alma, fiziki hareketleri inceleme anlamını taşımaktadır. Ancak genel anlamda fiziki hareketlerin doğası incelendiğinde, hareketlerin beş süreçten oluştuğu görülmektedir (Pacdick 1967):

a)Mekanik, b)Enerji, c)Organizasyonel, d)Büyüme ve e)Öğrenme Süreci’nden oluşur.

Hareket öğrenilmiştir, bu öğrenme süreci gelişen ve büyüyen organizmayla birlikte oluşmaktadır. Bu konu tartışmaya açıktır. Motor-devimsel öğrenmenin de diğer öğrenme gibi ayrı ayrı süreçten olduğu (Mathey 1965) ortaya konmuştur. Bu görüş geleneksel görüşe aykırı olmaktadır. Yine geleneksel olarak fiziki hareketi belirleyen öğrenme süreci, beceri öğrenme olarak belirtilmektedir. Şimdi güç ortaya koyma yeteneğindeki öğrenme de buna dahil edilmelidir.

Fiziki hareketin (egzersizin) birçok özelliğinin oluşu; kişiden kişiye değişen, farklı doyumlar sağlar. Bunun içindir ki, fiziki hareket sosyopsikolojik bir fenomen (görüngü) olmaktadır. Böylece fiziki hareketi “psikolojik obje” olarak görebiliriz. İnsanlar bu objeye karşı ilgiler, tavırlar ve değerler geliştirirler. Fiziki sağlık, beden-zihin ikilemi, kooperasyon (iş birliği), yarışma (rekabet), akıl sağlığı, yurt sevgisi (vatanseverlik gibi). Bunlar fiziki hareketi (egzersizi) gözleme sonucu ortaya konmuş sonuçlardır.

Ancak araştırmalarda bunların geçerliliğini desteklemiştir. Yine bir başka görüşe göre bireyin fiziki harekete girmesinin (egzersize katılmasının) değişik bir nedenini; Alanlar, boyutlar ve bilime dayalı açıklama daha geçerli ve anlamlı bulunmuştur. Bu anlama göre fiziki hareketlere (egzersize) katılmak sırası ile; Toplumsal deneyim kazanmak, Sağlıklı ve kondisyon sahibi olmak, Vücut dengesini aramak, Estetik deneyim kazanmak, Boşalma boyutu olarak, Mükemmel ve üstün olmak (gibi nedenler) Spor ve fiziki harekette, sosyo-psikolojik değişkenler (ki bunlar spordaki davranışı etkilemektedir) önemle ele alınmaktadır. Böylece sporun psikolojik boyutunu anlamak olanağı doğabilir.

Aile ortamı, bireyin dünyaya geldiği andan itibaren içerisinde yer aldığı, yaşamını devam ettirebilmesi için gerekli bakım ve desteğin ona sunulduğu sosyal bir ortamdır.

Bireylerin olumlu davranış özelliklerini kazandığı ve geliştirdiği bir ortam olarak değerlendirilen aile ortamı, zaman zaman olumsuz bazı yaşantıların psikolojik etkilerinin de ortaya çıktığı bir ortama dönüşebilir. Aile içi şiddetin temelinde bireylerin içinde bulunduğu öfke ve saldırganlık yaşantıları mevcuttur.

Çocuk için aile içindeki bireylerden özdeşim nesnesi olarak seçtiği kişinin örneğin babanın yineleyici bir biçimde şiddet uygulaması çocuk için olumsuz bir model oluşturmaktadır. Bu durumun da özellikle çocuklar açısından önemli bazı olumsuz etkilerinin olabileceği açıktır. Bu çocukların iletişimlerinde saldırganca bir tutum izledikleri ve kendilerini sosyal ve duygusal yönden izole etme davranışları sergiledikleri gözlenmektedir. Problemli davranışların özellikle suça yönelik davranışların kökeninin çocukluktaki yaşantılara dayandığını belirtilmektedir.

Yapılan araştırmalar çocuklukta fiziksel ve sözel olarak saldırganlığa maruz kalan yetişkinlerin ileriki yaşlarında depresyon, alkol kullanımı, anti sosyal davranış ve kendi çocuklarını cezalandırma gibi davranış özellikleri gösterdiklerini ortaya koymaktadır.

Sonuç olarak eğer anne baba birbirlerine öfke ve saldırganlık içeren davranışlarda bulunuyor ve çocuklar çevrelerinde sorunların öfke ve saldırganlık yoluyla çözümlendiğini görüyorlarsa, saldırganlığı sorun çözücü bir davranış olarak öğrenirler, saldırgan davranışların yaşamın bir parçası olduğunu düşünürler ve bunu kendi yaşamlarında da uygulamaya koyarlar.

Bu nedenle yetişkinlerin davranışta bulunurken, her an bir çocuğa model oldukları bilinciyle hareket etmeleri gerekmektedir ayrıca çocukların duygularına duyarlı olmak ve iyi bir duygu yöneticisi olmak için yetişkinler; empatik dinlemeye sahip olmalı, çocukların duygularını isimlendirmelerine yardım etmeli, problemin çözümüne yönelik temel iletişim becerilerini kullanmayı öğrenerek kabul edilen ve edilmeyen davranışları belirlemelidirler.

“Eğitim küçük yaşta başlamalı; ağaç yaşken eğilir.”

Şiddetsiz daha sağlıklı bir toplum için herkese saygılarımla…

Futbolumuz nerede, nereye gidiyor?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Tue, 27 Jan 2026 08:16:20 +0300

Son dönemde Albert Einstein'in sözü hiç unutulamaz. “Hayat iki şekilde yaşanır: Ya hiç mucize yokmuş gibi ya da her şey birer mucizeymiş gibi.”
74 gün hastane koridorlarında hep o mucizeyi sakladık… Belki de, aradık durduk!..
Bulamadık…
Ve kaybettik…
Benim kaybettiğim sadece bir eş, dost, arkadaş, sırdaş, yoldaş değil, hayatın mucizesiydi. Onu öğrenerek ulaşmıştım o mucizeye… Dolu dolu 50 yıl geçirdikten sonra kaybetmenin hüznünü nasıl anlatabilirim ki?
Yazıyor, yazıyor ama gözyaşlarım siliyor satırları…
Yazabildiği kadar. Her damla yaşı, bir silgi olup yok ediyor...
Kokusu, kokumdu...
Nefesi, nefesim...
Yaşamın değeri, yaşam kaynağım!
Yedileri o kadar çoktu ki, cami avlusuna sığmadı…
Gökyüzü hüzünlendi, kara bulutları kapladı. Yağmur yağmadı ama gözyaşı sel oldu!
Erken, çok erken oldu gidişin; meleğim…
Kokunu özleyeceğim…
Gülüşünü unutmayacağım…
Sevgini kalbimde taşımaya devam…
Her şey tamam da olacak… Sensiz hayat devamı nasıl? İşte onu sergileyin!
Adını taşıdığın çiçeğin açıldığı dönemde sen kapandı. Sen onun kokusuna; biz de senin kokuna hasret kaldık; meleğim…
Zor alışmak…
Ancak bir gerçek var. O da hayat devam ediyor…
Hayatın içinde insanoğlunun geride bıraktığılara bakması onun aynadaki yansıması gibi… Derler ya; “Ne ekersen onu biçersin…”
Söyle bir geçmişe dair neler görebiliyor musun?
Senin iyiliklerini…
Hüzünlü günümüzde bizi yalnız bırakmayan, acımızı camiye ve eve gelmemek, çelenk göndererek, bağış yaparak, telefonla arayarak, sosyal medyadan taziyelerini ileten tüm dostlarını ayrı ayrı yazmak, teşekkür etmek istiyorum. Ne var ki; hem avlu camisu gibi sayfamız yetmeyecek hem de birini unutup atlarsak, hızlı güçlenecek bir hata merkezileşecek. İşte bu da bizi bir kez daha üzecek. Bunun düşünceleriyle her zaman buradan bir kez şahsım ve ailem adına daha sonsuz şükranlarımızı iletiyorum…
İyi ki varsınız…
O’nun için yapacağınız çok şey var…
Bazen hayatı bisiklet sürmeye benzetebiliriz. Üzerinden düşmek kolaydır. Ama düşmemek için çaba harcar ve dengede durabilirsiniz. Bu da sürekli hareket halinde gerçekleşir. O bisikleti sürebilmek için dört elle, sevdiklerimiz için sarılacağız…
Kim ne derse tasarla; zor bir parlamanın en iyi yolu, içinden geçişle gerçekleşiyor…
Yaşamın gerçeğiyle bakalım daha ne kadar yüzleşeceğiz…
Acımızı içimize atarak, doğru ürettiğimiz işe odaklanıp, kaldığımız yerden devam ediyor…
Karşıyaka, Altay, Altınordu, Bucaspor da zor günlerden geçiyor.
Camia olan bu tarihi spor kulüplerinin futbol özetlerine göre Altay'ın 41 sezon, Karşıyaka'nın 16 sezon, Altınordu'nun 10 sezon, Bucaspor'un 1 sezon futbol liglerinin en üstünde mücadele ettiğini görmekteyiz.
Peki, İzmir'i Süper Lig'de çok temsil eden, Altay Fuar Şehirleri Kupası'na katılan ilk Türk ekiplerden biri olup, 2 kez Türkiye Kupasını kazanan Altay'ın durumu hoşunuza gidiyor mu?
Karşıyaka, Altınordu, Bucaspor şimdi neredeler?
Ya 10 sezon 1. Ligde (Süper Lig) oynayan son yıllarda amatör kümeden bir türlü kurtulamayan İzmirspor'a ne demeli?
Toplamda 107 sezon Süper Lig'de İzmir temsil edildi. Bugün nazar boncuğu durumundaki Göztepe başarılı bir grafik çiziyor. Ligde 29 sezon oynayan ve devam eden Göztepe, ayrıca 2 kez Türkiye Kupası'na da devam etti. Avrupa'da başarılı İzmir ekibi durumundaki sarı-kırmızılılar, 1968–69 sezonunda Avrupa Kupalarında yarı finale kadar yükselen ilk Türk takımı olarak tarihe geçti.
Bugün alt liglerde mücadelelerini sürdüren ancak birkaçı için bir alt ligin düşüşünden çok, her birinin borç yığınıyla korkulu rüyalar gören kulüplerimiz kâbus içinde. Yanlış ellerle korku tüneline giren Altay, Bucaspor, patronunun “benden bu kadar” diyerek elinin tersiyle ittiği Altınordu ligde yaşam savaşı vermesi, tam tersi camiasının kenetlenmesiyle şampiyonluk yarışında var olması teri döken Karşıyaka, umarım bu günler en hasarsız şekilde atlatılır. Temennimiz bu…
Gözlerimizi Ege'ye çevirdiğimizde “ah ve vah”ı aynı anda kullanacağımız iki camia ile karşılaşıyoruz.
Birisi Ege'nin en büyük tekstil ve turizm kentlerinden Denizli ile dünyanın en büyük ilçelerinden, il adayı, başkenti Akhisar…
Zeytinde her tekstilci bir tek ürün, diğer ilçede de her zeytinci birer kilo zeytin verse inanın doğru ekibin yöneteceği takımlar yine Avrupa'da mücadele eder…
Geleceğin emin ellerde olduğunu görmek için gelecekte görülmesi gerekir diye düşünürüm. Dünü bilmeden bugünü, bugünü bilmeden yarını anlayamazsın. Bunun için kullanılabilirm Arnold J. Toynbee'in şu sözü olabilir: “Tarih, geleceği tahmin etmek için kullanılan en güvenilir rehberdir.”
İzmir dışında yer alan Ege takımları arasında Türkiye Kupası ve Süper Kupa'yı kazanan tek kulüp Akhisarspor'un futbolu içinde olanlar mutlaka bilecektir. Akhisarspor ile gönül kurumunun başlangıçtaki bireysel tüm kuruluş evraklarını yazmamdan öte aşamada emek vermem ve kurucular arasında yer almamdan ayrıldı. (Tescil sırasında yaşım 18'den küçük olması nedeniyle kurucular listeden çıkarıldı)
O gün bugün; sevdam aynı, tutkum da değişim olmuyor…
7 sezonda Süper Ligde oynayan, daha sonra paraşütsüz amatör kümelere kadar düşen Akhisarspor Türk Futbol Tarihinde Üniversitenin Aralık ayında Spor Bilimleri Fakültelerinince girdiğinde gereken gerçek bir örnek.
21 sezon Süper Lig'de yer alan ve Ege'de en fazla bu ligde oynayan 3. Takım durumunda, Avrupa'ya giden ilk Ege (İzmir dışı) takımı olup, 2002-2003 sezonunda UEFA Kupası'nda Türkiye'yi temsil etmeyen Denizlispor'un son durumunu biliyor musunuz?
Şu anda her iki takımın hali içler acısı…
Borç batağında…
Amatör liglerde bile tutunamıyorlar…
Bu ve buna benzer örnekler gördüğümüzçe Çinli filozof, düşünür ve eğitimci Kong Qiu'nun (Konfüçyüs) şu sözü geliyor:
“Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri varsa, o yerde güneş batıyor demektir.”

Fenerbahçe\'de Tedesco kendini analiz etmeli

cbarhan@kimseduymasin.com (CAN BARHAN) — Tue, 27 Jan 2026 08:14:32 +0300

F.Bahçe iyi oynamıyor çünkü oynattıkları futbolcular kapalı defansı açabilecek kapasitede değil.
Samsun'dan transfer edilen Museba dışında çalışabilecek ve deparlanın rakibi eksiltebilecek oyuncu yok. Öncelikle Mert Müldür'ün bu takımda işi yok. Milli takımda oynuyor, zaman zaman orada faydalı oluyor. Fenerbahçe'de asla forma alamaz. Hücumda bir görev bölümü vardır. Kafaya gelecek futbolcular bellidir. Sağ bek oynayan bir adam bile topa iyi kafa vurabilen bir özelliği varsa hocası kornerlerde kafa toplarına gidebilir. Kornerde sıçradı ve Göztepe'nin sağ beki gibi toplara müdahale edip dışarı attı. Bir şeyler yapmak istiyor gibi görünüyor. Çünkü Fenerbahçe'de son zamanlarını oynuyorlar. Son kornerde paylaşmayı bilse arkadaki Talisca topa vurabilir. Talisca kafa vurmasını bilen futbolcu. Mert Müldür her şeyi maydonozlu olup mahvetti. İkinci olarak İsmail'in sakatlığı nedeniyle oyuna giren Fred'i belli ki sokamamışlar. Hiçbir etkili derin pas yok. Ve yorgunluktan topun üstüne yatamıyor. Yani direkt gibi Sağa, sola, geriye pas veriyor. Fred bu takıma fayda sağlamayacak. Geçen sene defansın ayrılması bir kaç pas ile göz boyamıştı. Bu sene hemen gönderilmeli.
Üçüncü olarak Fenerbahçe'nin oyunu oynadığı dakikaya kadar takımı en iyi Museba oyunundan çıkarıldı. Büyük yanlış. Tedesco yalnız karar vererek yanlış karalar yer alıyor. Teknik direktör ekibiyle beraber sağlıklı çözümler sunar. Museba'nın oyuna giren Kerem bitmiş, toparlanması çok zor. Benfica'da serbest forvet arkası oynatmak için iş yaptı ve gol attı. Sol açık asla oynamaz. Yerini bulamadığı için yok oldu ve F.Bahçe'ye hiç faydası yok.
Dördüncü Jhon Duran. Bu santrafor ise kaleciler bayram yapıyor. Mücadele edilemeyen, top kaleye dönük olmayan, geri vuramayan boş bir futbolcu. F.Bahçe'ye, Djeko'nun zinde haline gelerek daha güçlü bir zamanda hem üstten tutup oyun organize edecek hem de çift ayak vurabilecek bir santrafor şartı var. Ne El Nesri ile ne John Duran ile başarı gelmez.
Gelelim Tedesco'ya, oyun Yiğit Efe ile başlamak ne alaka. Golde orta sahaya atılan yanlış pasla birinci hata yaptı arkadan gol atan Göztepe'liden önde iken topa gitmesi yerinde, yerinde beklemeye devamca forvet forvet gibi davranıp ileriye gol attı. Yiğit Efe'yi bırakmak yanlış olur. Tedesco, Mert Müldür ile sağbek oynatmayı tercih etmediyseki doğru yaptı ama Semedo'yu sağ bekte başlatması gerekiyordu. Skriniar'ı Çağlar ile ortada tandem oynatma, Ostervolde'yi sol bek oynatması gerekirdi. Devamlı oyunların Alışık'ı yere koyarak Fenerbahçe'yi rolantide oynattı. Tedesco'nun bir Nene hastalığı var. Gol atmış olabilir ama takıma sağda katkı sıfır.
Ederson için şu ana kadar ekstra bir kurtarış yapmadığı için FB kalesindeki Ederson için yorum yapamıyorum. Ayakları çok iyi, oyunu iyi kuruyor ama bir defada ekstrem bir kurtarış yapmazsanız bu Ederson'u alkışlayalım. Manchester City kalecisi iken farklıydı. Maç kurtaran bir kaleci hüviyetinde oynamıyor. Bu kale Mert'e gidebilir. Bu bir öngörü. İnşallah ekstra oynayıp maç kurtarır. Hiçbir maç kurtarılmadı.
Bu F.Bahçe'yi sevmedim.
Bu ligde takımı Kadıköy'de sahanın mevcut durumu kayıtlı, 11 kişi ile defans kaydedildi, kontra toplarla goller geliyorlar. Ve F.Bahçe bu takımlardan gol atmaya devam ederse lig sonu hüsran olur.

Fenerbahçe Spor Kulübü 2026 Dünya Fair Play Ödülünü Hak Etti

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Tue, 27 Jan 2026 08:13:35 +0300

Fair Play'in özelliklerini korumak için; Tanrının çizdiği yolda yürümek, aydınlanmak, inanmak, insanca hareket etmek demektir. Özellikle spor dünyasında, son elli yıl içinde benimsenip, uygulanan yaşanmış örnek olaylar genel eğitim ve yön veren tepki ve davranışlara her yıl verilen ödül veren bir performansın adıdır… Her yıl sonunda, benim adına Türkiye adına başkanlığını yürüttüğüm CIFP (Dünya Fair Play Konseyi) olmak üzere tüm Fair Play sistemlerinde sportif Fair Play'i hak eden sporcular ve spor adamlarını ödüllendirirler.
Federasyonun spor tarihinde yer alan kulüplerinden Fenerbahçe Spor Kulübü, Ocak ayı içinde Fair Play dünyasında ses getirecek bir açıklama yaptı. Resmi Bülteninde; Bu sezonun futbol transferlerinde sağlayacağı faydalar, alınan oyuncular için verilen transfer parasının %1'inin dezavantajının çocukların eğitimi ve gelişmeleri için ayrılacağını açıkladı. Transferde bu şartları sağlamayan oyuncu sözleşmelerinin iptal edilmesini de kabul etti.
Bu yardım mutlaka alkışlarla karşılayacak, başta Türkiye'de Fair Play ödülünü veren TMOK Fair Play Komisyonu, F.Bahçe Spor Kulübü'nü DAVRANIŞ'ın Türkiye hem de Dünya Fair Play ödülüne mutlaka aday göstereceğini düşünüyorum. Bu asil performansın onun spor kulübüne örneklenmesini belirtmek istiyor ve alkışlıyorum…

Bab-ı Alimiz Eski, Saygın, Sorumlu Eğitim Sistemine Dönmelidir

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 19 Jan 2026 10:08:47 +0300

Türkiyemiz'de 1800-1900 dönemindeki yazılı basın için tarihi devlet yönetiminin bölgesi olan Bab-ı Ali adı kullanılagelmiştir. Türkiye’de, İstanbul’da ilk eğitimi, basın hayatımdaki ilk adımı attığım, o günlerin en saygın gazetesi Cuhuriyet’le almıştım. Bu büyük gazetecilik okulunda bugün hepsini saygı ve rahmetle andığım emektarlar; Cevat Fethi Başkut, Burhan Felek, Ömer Sami Coşar, Cem Atabeyoğlu, son etapta ise Hürriyet ve Günaydın’ın unutulmaz adı Haldun Simavi’den öğrendim sorumlu gazeteciliği. En önemli görev bir haberin eksiksiz, incelenmiş ve doğru olması idi. Yıllar boyu bu kuralla çalışan o zamanki Cumhuriyet’in her yazdığı doğruydu, hiç tekzip, düzeltme almamıştı.

Haberler ve yazılar sorumlu muhabir ve yazarlar tarafından kaleme alınır, sorumlu editörün inceleme ve onayından geçer, yazarlar tüm sorulara cevap verir, sonra gazetede yer alması için onay çıkardı. Bugün maalesef bu sistem basın dünyamızda uygulanmıyor ve adeta yok. Son örnek Sözcü adlı gazetede, yalnız bizde değil, dünya basınında da kötü örnek gösterilecek 2025 martına kadar görevli Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’ne ait fotoğraflı bir haber yayınlandı.

Bab-ı Alimiz Eski, Saygın, Sorumlu Eğitim Sistemine Dönmelidir

Haber havasında, suçlayan, itham eden bir haber.
Bu haberle ilgili yargıya başvurulsa hakim suçluya şu sualleri soracaktır.

* Bu haberi kaynağı neresidir? Bütçe hangi dönemindir?
* Yeni denilen bu fotoğraf ne zaman hangi tarihte çekilmiştir.
* Bu fotoğraftaki kadro hangi tarihte görevde olan kadrodur?

Ben cevap vereyim:

*Bu haberin kaynağı hata yapan bir devlet memurudur. Bütçe TMOK’un 2025 bütçesi değildir.
*Bu fotoğraf 2023’te TMOK’un Fair Play Komisyonu’nun, Dünya Fair Play Günü için düzenlediği bir etkinlikte çekilmiştir.
* Haberi tamamı yalan ve yanlıştan ibarettir.

Bab-ı Ali’yi sarmaya başlayan, görüntülü basına da bulaşan uydurma haber hastalığının çaresi; bu kutsal ocağın eski iç denetim ve eğitime dönmesidir. İç denetim ve eğitimde Türkiye Gazeteciler Cemiyeti gibi basın kuruluşlarının da atılımları, yardımları, istenilen hedefe varılmasını sağlayacaktır. Böylece ancak yazılı ve görüntülü tüm basın eski saygınlığına kavuşabilecektir.

Mekânın cennet olsun; meleğim…

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Tue, 13 Jan 2026 12:54:44 +0300

Sizi bilmem ama ben artık 13 Ocak tarihini unutamayacağım…
Bugün biraz daha duygusal olacağımdan öncelikle affınıza sığınıyorum…
Yazı yazmanın zorluğundan bahsetmeden önce, insanın bu satırları sıralarken beynindeki düşünceleri aktarıyor olması gayet doğal. Ancak çok uzun yıllardır yazan birisi için artık “Robotlaştı” demek de, ne derece doğru bilemiyorum?
Yazı yazmak bir sanat mı?
Bizim için asla…
İçimizde gazetecilik ve muhabirlik ruhu olduğundan bir görev gibi… Ne olursa olsun, iki elimiz de kanda bile, görevimizi yerine getirmeyi yeğliyoruz.
Bilen bilir…
Sözümü her zaman tutarım. Verdiğim bir söz var. Zaman akıp gitse, kişiler değişse önemli değil. Bu yayın yaşadığı süreç içinde, bize “bu kadar yeter, artık noktayı koy” mesajı gelinceye kadar sözümüzü yerine getireceğiz. Bugün olduğu gibi, bu köşeyi boş bırakmamaya özen gösteriyoruz. Son saniye de olsa bile bir şeyler karalayıp sizlere sunuyoruz…
Beğenirsiniz, beğenmezsiniz.
Onu bilemem…
Yazılarımızı herkesin beğenmesini beklemiyoruz. Beklentiler veya siparişlere göre değil, günün önemine, hayatın akışına ve kamuoyunun çıkarları doğrultusunda, doğruları veya doğru bildiklerimizi aktarıyoruz…
Bazen bizim doğrularımız da doğru olmayabilir…
Saygı duyarız!
Dönelim mi, 13 Ocak 2026 tarihine?
Yaklaşık 50 yıl birlikte olduğum sevgili eşimi kaybettiğim gün… Bir gün sonra da, toprağa verdik!
Mekânı cennet olsun…
Hastalığı sürecinde ve vefatında bizlere destek olan herkese sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum…
1 Kasım 2025 tarihinde kaldırdığımız Çiğli Acil Servisi ve akabinde de Şehir Hastanesi Yoğun Bakımı ile palyatif servisinde bu bize ömür gibi gelen süre içinde emeği geçen doktor, hemşire, sağlık ve temizlik personeli ile bakıcılarına aile olarak şükranlarımızı sunuyorum.
33 gün yoğun bakım ve geride kalan günlerde palyatif servisteki 74 günümüzün belki nasıl geçtiğini tahmin edebilirsiniz. 4 Ocak akşamı palyatif servisindeki odasında, o şartlarda başarılı bir şekilde entübe eden nöbetçi dâhiliye doktorunun yaşatma çabasını ömrümüz boyunca unutamayacağız…
Genel bakım 4, Dâhiliye genel bakım ve son olarak da genel bakım 1’deki günlerde kapı önünde beklemek yok mu?
Yazılacak o kadar çok olay yaşadık ama kusura bakmayın Aziz Nesin olmadığımdan kaleme alamıyorum.
“Ölüm, hayata veda değil; sonsuzluğa açılan bir kapıdır” derler.
Acı öykümüz 8 yıl öncesine dayanıyor…
Yunanistan vizesi alacağımız gün başladı, aslında…
Vize ofisinde imzasını atarken düşünmesi, bizi düşüncelere sevk etti… Hemen en iyi dedikleri profesöre danıştık… Filimler, tahliller, kontroller ve beklenmedik bir cevap bize tokat gibi geldi… Aslında tokattan da beter oldu, Alzheimer şüphesi.
Annesinin bu çağın hastalığından kaybedilmesi korkumuzu daha da pekiştirdi… Sonrasında hep “güzel” düşündük, mücadelemize daha sıkı, daha da ciddi başladık.
Olmadı…
Geçmiş yıllarında olduğu gibi son 8 yılını da dopdolu yaşatmamız, bir isteğini iki etmemiz, en iyi doktorlar, en kaliteli ilaçlar, takviye vitaminler, moral yüklemeler ve çocuklarının, torunlarının olağanüstü sevgisi karşın, 74 gün öncesine kadar dayanabildi çiçeğim… Ama asla solmadı. Hep güzelliklerini ve iyilikleri etrafına yaydı, durdu… Güldü, güldürdü…
1 Kasımda Çiğli Acil Servisi ve 2 Kasımdan itibaren de İzmir Şehir Hastanesi…
Yine yılmadık…
“Dönecek, dönmeli. Sevenleri bekliyor” dedik ama o dönmedi… 74. Günün sabahında saat 09.04’de o acı haberi aldık, yıkıldık!..
41 dakikalık son çabalar da sonuçsuz kalınca; kapıdan çıkan asistan doktorun tek kelimesiyle saat 09.45’de hayat bizim için de durdu!..
Ölüm sessizliği dedikleri bu olsa gerek? Boğazımız düğümlendi, nefesimiz kesildi. Dünyamız karardı…
Bir gün sonra; Karşıyaka’nın efsanesi, şu anda Balıkesir Karesi İlçesinin sevilen ve sayılan Müftüsü İsa Gürler’in duasıyla haklarımızı helal ettik…
Karşıyaka aşığıydı. İnanılmaz seviyordu, doğduğu, yaşadığı toprakları…
Yine Karşıyaka’dan, Beşikçioğlu Camiinde inanılmaz kalabalık ile gözyaşları dökerek uğurladık… O’nu Karşıyaka’dan ayırmadık…
Karşıyaka’da doğdu, okudu, yaşadı ve yine Karşıyaka topraklarında ebedi istirahatgahına gitti… Örnekköy’de sevenlerinin dualarıyla toprağa verildi…
Ateş düştüğü yeri yakar derler. Doğru ama Nergiz aynı çiçeği gibiydi... Her zaman etrafına çiçeğinin mis gibi kokusu misali iyiliklerini gülen yüzü ile yaydı. Her yaş grubunun adeta sevgilisi oldu… O gün ateş sadece düştüğü yeri değil, geniş bir alanı yaktı, üzdü, ağlattı…
Ağlamayacağım demek nafile… Göz pınarlarımız kuruyuncaya kadar dökeceğiz yaşlarımızı…
Ne gözümüzdeki pınar kurur, ne de kalbimizdeki sevgi…
Mekânın cennet olsun; meleğim…

Türk Futbol Tarihinin İlk Kara Sayfası

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 12 Jan 2026 20:18:17 +0300

Güzel ülkemiz Türkiye’nin Osmanlı’dan başlayan spor tarihinde mutluyuz ki; üzüleceğimiz kara bir sayfa bile yoktur. Amma; dünyaya fair play davranışlarıyla örnek olan futbola, ülkemizde Fetö terör örgütünün el atması ile şike ve yasa dışı bahis olayları sıçramıştır. 2025’in sonunda, Futbol Federasyonu Yönetiminde başlayan şike ve yasa dışı bahisle ilgili soruşturma, TC. Adalet Bakanlığı’nın da el koyması ile bu kara sayfa gün yüzüne çıkmıştır. Şimdi Adalet Bakanlığı’nın yanı sıra, Gençlik ve Spor Bakanlığı’na da iş düşüyor. Bu Bakanlığın da desteği ile yapılacaklar şunlardır:
Adli çalışmalar devam ederken, Türkiye Futbol Federasyonu geleceği düşünerek bir programla özel bir komisyon kurmalı, dünyada böyle bir sorunla karşılaşan federasyonların neler yaptıklarını araştırmalı, bu konu için eğitimli bir ekip görevlendirilmelidir.
İhbar edilen her olay ciddiyetle izlenmelidir.
Türk sporuna kara leke sürenler tespit edilince af düşünülmemelidir. Bugüne kadar tertemiz olan Türk sporunun, sporcularının ve yöneticilerinin yüzünü kızartacak olaylar artık olmamalıdır.
Bu önemli konuda vazifeyi yerine getirmek ve sorunu çözmek, önemli bir vatan görevidir.

Hayatın akışındaki doğrular…

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 12 Jan 2026 14:19:05 +0300

İnsanoğlu “Bugün de akşam oldu” diyor ya… Oysaki her gün akşam olmuyor mu?
Saliselerle başlayan hayat devam ederken, saniyeler, dakikalar, saatler ve günler akıp gidiyor…
Bu zaman diliminde; gerçekleri, iyileri kötüleri, dostları düşmanları, yüzüne gülüp de arkandan iş çevirenleri görme şansını buluyor veya bulamıyorsunuz…
Gördüğünde ellerini iki yana açarak “kardeşim” diye seni kucaklayanların arkanı dönüp uzaklaştığında da; nasıl iş çevirdiğini bilemiyorsun ki!..
O kişi veya kişilerin duyamadığın “Yaramazın biri, salla gitsin. Mecburen öyle davranıyorum” demelerine hiç aldırış etmeyin.
İkiyüzlü. Riyakâr…
Sizi değil, kendisini kandırdığının bile farkında değil… Gününü kısaltıp, o an kar ettiğini zannediyor ama geniş zamanda kaydeden de hep o tipler oluyor…
Bir bakıyorsunuz yapayalnız, çaresiz…
Herkes zaman içinde doğruları görüp sırt çevirmiş, menfaat bekleyen ancak bulamayan sahte dostları da etrafından yok olup gitmiş…
Siz ise; gül bahçesinde gerçek dostlar ve dostluklarla kaynaşıyor, övgü dolu sözlerle anılıyorsunuz… O an hayat size güzel… Aslında hep güzel… Çünkü sizin içiniz de güzel…
Siz siz olun; arkadaşınızı iyi seçin veya “Kervan yolda düzülür” sözünü uygulayın. İlk hatasını af edip, ikinci şansı tanıyın ama temkinli davranıp, sonrasındaki ilk yanlışlığında da silip atın…
Öyle uzağa atın ki, bir daha yanınıza yaklaşma cesaretini bile gösteremesin!
Yazdıklarımız bugün için değil. İnanın yaşam boyu devam eden, her alanda rastlayabileceğiniz değişmeyen gerçekler.
Sadece arkadaşlıklar, dostluklar, iş, cemiyet dünyaları veya sosyal yaşamda mı?
Kesinlikle hayır!
Kulüplerde takım kurarken de, yönetim oluştururken de çok dikkatli olmak zorundasınız. Bilerek veya bilmeden yapılan yanlışlıklar sonucu sizin kadar, temsil edeceğiniz camia da büyük yara alır.
Bu sadece sahada oynayacak ekipler için söz konusu olamaz. Yönetim ve profesyonel kadrolar için de geçerlidir.
Unutamadığım bir söz asla aklımdan çıkmaz. Bu; çocuk yaşlarında dükkânında çıraklık yaparken dayımın bize söylediği “Mal alınırken kazanılır” sözüdür.
O gün, bugün, ne kadar da doğru olduğunu unutmamak hep artı yazdı… Maldan kasıt materyal… Ne olursa olsun, alırken kazanıldığı örnekleri oldukça da fazla.
Düşünün bir futbol takımı kuruyorsunuz… Ekonominizi doğru kullanıyor, ayağınızı yorganına göre uzatıyor ve sağın solun laflarına bakmadan, onların abartılı, süslü kelimelerine kanmadan araştırıp, araştırtıp “ince eleyip sık dokuma” misali gözlemler sonucunda, ne kadar başarılı olduğunuzu görüyorsunuz. Elbette bunları yaparken veya yaptırırken de kontrol mekanizmasını elinizden bırakmamaya özen gösterdiğiniz bir gerçek olmalı.
Bir de şuna da dikkat etmelisiniz.
Etrafınızdaki her şeyi tek başınıza mı kontrol etmeye çalışıyorsunuz? İşte bu hataya düşmeyin. Bütün dikkatini başkalarına yöneltenler, inanın en önemli şeyi, kendilerini kontrol etmeyi gözden kaçırırlar... En büyük tehlike de budur!
O nedenle iyi, doğru, çalışkan ekip kurmak ve karşılıklı güven şarttır…
Liderin önemi burada ortaya çıkar. O ekibin başarısı en önde gidendedir. Eğer o yanlışlıkların içinde boğulursa, güzergâh içinde sizler “Nasrettin Hoca’nın filleri” hikâyesini anlatıp, durursunuz…
Bugüne kadar ligleri inceleyen spor tarihçileri, doğru kurulan ve istikrarı sağlayan kulüplerdeki başarıyı görmektedir.
Elbette bazen sizin doğrunuz, hayatın akışındaki doğruya benzemeyebilir ve hayal kırıklığı da beraberinde gelir. Ama ne olursa olsun istisnalar kaideyi bozmaz…
Şu anda futbol, basketbol, voleybol, hentbol liglerine bakın. İskeleti ve alt yapısı sağlam olan ve doğru kurulan, borcu bulunmayan kulüplerin takımları adeta bir makine misali tıkır tıkır işlemektedir. Tam tersi olanlar da; sapır sapır dökülmektedir…
Sadece bunu takımlara, kulüpler uyarlamak da yanlıştır. Federasyonlar da öyle değil midir? Çatısını iyi kuran, kiremidini sağlıklı döşeyen ve olması gerekeni yapanların hiç biri yağan yağmurda şemsiyesini açıp da “benim çatı delindi, su geliyor” demez!..
Şimdi bunları bugünkü tabloya nasıl uyarlayalım?
Ülke sporunun, sporcusunun, yöneticisinin, hakeminin, gözlemcisinin, antrenörünün hali ortada değil mi?
İsterseniz biz bırakalım bu konuyu da, doğaya, çiçeklere, böceklere dönelim…
Uzun zamandır hasret kaldığımız yağmur başlayınca, kafayı dağıtmak amacıyla da attık kendimizi sokağa… Boş boş dolaşırken, Karşıyaka Stadı’na kadar yürümüşüz…
Pardon…
Ortada olmayan stat dedim… Dil sürçmesi…
Eskiden Karşıyaka Stadı olan şimdi karavan, minibüs, kamyon, özel araçların park ettiği. Yer yer de ot bürüyen mezbelelik alanın oradan yolun karşısına sahil tarafına geçmek istedim. Vızır vızır işleyen trafikte ışığın yanmasını beklerken, geçen geçene… Kırmızı ışıkta beklemek sadece bizim nesilde kaldı herhalde… Kırmızı da yansa, sarı da… Beklemek yok!
Bu acele ne?
Bir de ellerindeki telefona bakarken geçip, size “Geç, geç… Boşuna bekleme!..” demezler mi? Dalga geçer gibi!..
Kusura bakmayın, biz kurala uyar, 30 saniye bekleriz…
Siz de beklemelisiniz diyeceğiz de… Sizi duyan, ışığı gören duyarlılık nerede?
Bazen tepki koymak da gerekiyor. İşte o an da Nazım Hikmet’in şu dörtlüğü aklımıza geliyor:
“Ey sol yanıma düşen ince sızım,
Öyle tepkisiz kalma.
Yaktığın yürektir,
Çıra değil…”
Zaman akıyor dedik ya… Koskoca bir yılı daha geride bırakıyoruz…
Sağlıklı nice yıllara…

Hedef 2036’da Olimpiyat İse, Kapının Kilidi IOC’nin Elindedir

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Tue, 06 Jan 2026 19:37:14 +0300

2025’teki 35 oy farkla biten sürpriz seçimle TMOK’un başkanlığını kazanan sayın Ahmet Gülüm, 2021’in Türk basınına kazandırdığı hafta sonu gazetesi Oksijen’e verdiği bir röportajda, Türkiye’nin spordaki hedefinin 2036 Yaz Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yapmak olduğu belirterek şansı konusunda açıklamalar yaptı. Amma; bu hedefe gidecek yol hakkında asıl bilgileri veremedi. Ben 2 olimpiyat seçimini yakından izlemiştim. Bu seçimde kilit IOC kısa adıyla anılan Uluslararası Olimpiyat Komitesi’nde, anahtar ise genel kurulunun elindedir. IOC yönetimi bu kurula hakimdir. Tüm hazırlıklara uygun raporunu o verdikten sonra, kararı genel kurul verir.
Türkiye'mizin Olimpiyat Komitesi yeni yönetiminin, bu hedefe varması için ilk defa IOC ile arasını düzeltmesi, kendini adına tam uygun hale getirmesi şarttır. Yeni yönetim daha ilk adımı atarken, IOC kurallarına tamamen aykırı bir tüzük tadilatı yapmaya kalkışmış, IOC’den vetoyu alınca, kongreyi yapamamıştı. Şimdi hatanın düzeltilmesi, ilişkileri eski yönetimlerde olduğu gibi çok iyi bir çizgiye getirmesi, spor toplumuna, devletin spor organizasyonuna güven vermesi gerekir.
Seçim acelesi ile ortaya çıkan bu kadrosu ile yıllardır ulaşamadığımız bu işi kotarması, dışarıda da içeride de pek kolay görünmüyor. Ufuktaki bu yarışmadaki rakipler, şimdilik Hindistan, Katar, Endonezya ve Güney Kore’dir. Bence başka talip çıkmazsa biri Afrika diğerleri Asyalı olan rakipler karşısında şansımız vardır. İlk defa evimizdeki sorunları gidermeli, sonra yıllardır varamadığımız Olimpiyat hedefi için tüm ülkece seferberlik ilan etmeliyiz.
Türkiye'mizin dünya spor ve olimpiyat tarihinde yer alabilmesi için eğitimli, dış işlerinde avantaj sahibi bir yapıya ihtiyacımız vardır. Ancak bunu ilk defa içerideki güvenle kazanan Türkiye'miz olacaktır. Ülkemiz için sonu hayırlısı diyoruz.

Bizim de \"Beşi bir yerde\"miz var!

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Thu, 01 Jan 2026 11:45:10 +0300

Bizim de “Beşi bir yerde”miz var!

Mesleğinizi tarif ederken mutlaka gururlanır veya of-öf çekersiniz…
Kutsal olan meslekler vardır. Öğretmenlik gibi… Hayat kurtaran doktorluk. Emniyet mensubu, asker, akademisyen, mühendislik, avukatlık vb…
Pilot uçağı uçurur ama o uçağın uçuşunu engellemeyecek en küçük aygıtını mühendis tasarlar, işçi monte eder… Binlerce tonluk gemiler de öyle değil mi?
Minicik bir taş anında dibi boylarken, o gemi suyun üzerinde insanların yanı sıra yük taşır. İğne deliği kadar küçücük bir boşluk geminin batmasına neden olur.
Hayat… Teknoloji hepsi birbirine bağlantılı. Aynı tespihin halkaları gibi… Biri kopsa dağılır. Darmaduman olur!..
Mesleğim gazetecilik… Her ne kadar, liseyi torna tesviye, üniversiteyi ekonomide bitirsem bile meslek olarak seçtiğimiz gazetecilik oldu… Kalemle yazmaya başladıktan sonra, ne yaptım biliyor musunuz? Gazetenin nasıl hazırlandığını öğrendim. O nedenle de gazetenin basıldığı matbaada çırak olarak işe başladım. Ogünlerde, bugünkü teknoloji nerede? Harfleri tek tek kumpasa dizdim. Haberimi kendim kalıbın içine yerleştirdim… Zaman içinde makineye elimi kaptırmadan baskı yapmasını da becerebildim.
Öğrenmek için matbaadaki harf kasalarının arasında çok zamanım geçti… İzin günleri tütün kırarken ellerimize bulaşan ve uzun süre çıkmayan ziftin kokusu, matbaa mürekkebi ile birleşince bize Paris’in en pahalı kokusu gibi gelmeye başladı…
Okuyup da (Gerçi şimdi okuyan da azaldı) kıyıya koyduğunuz, buruşturup çöpe attığınız veya eşya sardığınız, cam sildirdiğiniz bembeyaz kâğıda hayat vermek için, ekip olarak bir gün ter dökerek emek harcıyorduk!
Pedallı makineden sonra, yarı otomatik ve tam otomatiğe geçiş dönemini yaşadık. Harfler kurşundan dökülmeye başlamıştı… Neden sonraları İzmir’e geldiğimde pikaj-montaj-kalıplarla tanışmak nasip oldu. Ve bilgisayar çağına da ilk adım atanlardan biriydik!..
Neden bunları hatırladım biliyor musunuz?
Her mesleğin zorlukları olduğundan... Meslekleri ayırt etmek kolaydır ancak ana fikri hep aynıdır. İyi öğrenmek, doğru öğrenmek ve yerinde öğrenmek…
Bizim meslek öyledir…
Bilmek gerekir. Öğrenmek gerekir ki, seni kandırmasınlar.
Yeri gelmişken bir anımı aktarayım.
Hürriyet Gazetesi’nde yaklaşık 15 yıl çalıştıktan sonra, Yeni Asır Gazetesi’nden gelen teklifi “çocukluk hedefim” Spor Müdürü olmam için kabul ettim. İzmir’de ilk işe düzeltmen olarak başladığım gazeteye bu kez transfer oldum. Yeni Asır o dönemlerde ülke çapında ses getiren bölgesel gazete. Yıllar sonra gazetede spor müdürü olarak ilk pazar akşamım… Taşraya (İzmir dışı iller ve ilçeler) gidecek gazetenin spor ekibi tamamladık. Şehir Spor Eki için hazırlıklarımızı yapıyoruz. İlk sayfanın manşeti de Altay’ın kazandığı maç ve elimizde harika fotoğraflar var. Birini de yarısı dekupe (fotoğrafı tek çıkaran sistem) yapmak, sayfaya renk katmak, hareket getirmek istedik. Montaja indiğimde dekupe olmadığını görünce arkadaşa “Neden?” diye sordum. Bana fotoğrafın dekupe olamayacağını belirtti. Elindeki bıçağı istedim ve fotoğrafın o kıyısını oydum. Şaşkın şakın beni izlerken “iz kalacak!” dedi. Bu kez bıçağı bıraktım, fırçayı elime aldım ve o oyulan, bıçak izi olan yeri boyamaya başlayınca, servis şefi araya girdi. Gülerek; “Avni bey Hürriyet’te bunların hepsini öğrenmiş. Sen de bir daha çizilen sayfanın aynısını yaparsın. Onu kandıramazsın” diye seslendi.
O geceyi atlattık. Sonra tüm servis çalışanları ile arkadaş olduk, daha güzel spor ekleri için omuz omuza çalıştık… Çünkü haber yazdığın an, tek başına okuyucuyla buluşmuyor… Gazete elinize gelinceye kadar hepsi aşama aşama… Muhabirinden, teknik servisine, matbaa emekçilerine, dağıtım ağına kadar herkesin alın teri var…
Matbaadan yetiştim, her şeyi öğrenmeye gayret ettim ama matbaacı değilim… Bu benim işim de değil…
Yazı yazıyorum, kitaplarım basıldı ama yazar değilim…
Gazeteciyim…
Hem de 1967 yılından bu yana… Ortaokul ikinci sınıfında spor yazısı ile başladım, 2025 yılı da bitiyor, spor yazıları ile de devam ediyorum…
Nereye kadar mı? Bilemiyorum ki!..
Yazar değilim dedim. Diyorum da…
Kitabı basılan “Ben yazarım” diyor. Desin… “Sen de yazar sınıfına girdin” diyenler de var… Olsun…
5. Kitabımı bastırdım. Ticaret yapmıyorum. Okumak isteyen gelir imzalarım, ücretsiz alır gider… Bu arada ulaşamayanlar, İzmir dışında olanlar ya ödemeli kargo (Ücretleri çok yüksek olduğundan karşılamamız zor) ile talep eder, ya da www.hepsiburada.com dan alır. Buradan gelecek kazanç Bostanlıspor’un alt yapısındaki sporcular için harcanacak, bu da bilinsin isterim…
Yazı bol… Altıncı, yedinci kitaplar da baskıya hazır…
Elim kalem tuttuğu, aklım erdiği, parmaklarım bilgisayar tuşuna bastığı sürece yazı yazarım… Param olursa da kitabı bastırırım…
İlk göz ağrısı: Kimse Duymasın…
Bir amaç uğrunaydı. Hem matbaa müdürüm, hem de asker arkadaşım. Her dönemde büyük iyiliğini gördüğüm rahmetli Nedim Demirağ ve o dönem Hürriyet’te birlikte çalıştığımız “Dünya Fotoğraf Birincisi” M. Ali Okumuş ön ayak oldu. Matbaada herkes destekte bulundu. Adını da Hürriyet Gazetesi ve Türk Basınının duayeni, güzel anılarım olan Çetin Emeç’in koyduğu köşe yazılarımın ismiyle, “KİMSE DUYMASIN” olarak Hürriyet’te basıldı.
Yıllar geçti… TMOK Fair Play Komisyonu Yönetiminde yaklaşık 20 yıl görev yaptım. Türkiye’yi dolaştık. Üniversitelerde fair play üzerine paneller verdik. O anıları köşe yazısı olarak yazdım ve “FAİR PLAY KERVANI” isimli kitapta bir araya getirdim…
Sonra doğduğum Alaşehir, büyüdüğüm Akhisar ve 50 yılı geçen bir hayat sürdüğüm Karşıyaka ile ilgili yazıları da “MUTLULUK ÜÇGENİ”nde topladım…
Karşıyaka Stadında çok anılarım oldu. Yıkıldı. Yapılmadı. 12 yıldır da arsa olarak duruyor. Baktım kimseden ses seda yok. “STAT” ismini verip, hem tarihini aktardım, hem de stada ilişkin yazıları renk versin diye koydum…
Matbaa ile pazarlık yaparken, “iki kitap olsa indirim ne kadar olur?” diye sorunca hesabıma geldi ve aynı anda “FLAMİNGODAN HAKEM OLUR MU?” kitabı da basıldı… İçeriği de hemen hemen yaşanmış olayların kaleme alınmasından doğan köşe yazıları.
Eskiden düğüncüler geline hep “Beşibiryerde” takarlardı. Şimdi nerede onu takmak? Çeyrek altını bulabilene aşk olsun.
Biz de kitapları beşleyince; “Beşi bir yerde”miz var diye hava atmaya başladık! Bizim hazinemiz de bu…

Sandıktan çıkan ders: Karşıyaka\'nın kolektif aklı

bedri@kimseduymasin.com (BEDRİ CUMHUR DOĞU) — Thu, 01 Jan 2026 11:43:17 +0300

Bazen bir kağıt parçası, bir semtin ruhunu taşır size.
Arşivlerdeki tozlu raflardan çıkan, 1930’lu yıllara ait o gazete kupürü tam da böyle bir şey.
Başlığında "K.S.K. Nizamnamesini Değiştirdi" yazıyor. Mekân: sonraları adı Melek olacak olan Karşıyaka Lüks Sineması.
Gözlerinizi kapatın ve o günü hayal edin.
Bir sinema salonu...
Kulübümüzün kaderini çizmek için toplanmış; avukatı, esnafı, eşrafı, genci, yaşlısı yan yana oturmuş. O gün o salonda konuşulan şey sadece tüzük maddeleri değil, "Biz kimiz ve nasıl bir arada kalırız?" sorusunun cevabıydı.
Bugün, kulübümüzün anayasası sayılan tüzüğümüzü yenilemek için sandık başına gitmeye hazırlanırken, Lüks Sineması’ndaki o "Kolektif Aklı" yeniden masaya yatırmak zorundayız.
Çünkü Karşıyaka Spor Kulübü’nün tarihsel kodlarında "az olsun benim olsun" değil, "çok olalım, tek yürek olalım" ilkesi yatar.

25 Kişilik Dev Kadro: "Ben" Değil, "Biz" Diyebilmek

Belgede dikkatimi çeken en çarpıcı detay, o dönem oluşturulan "Merkez Heyeti".
Tam 25 kişi!
O günün Karşıyaka’sının nüfusunu düşününce, bu sayı muazzam bir kapsayıcılık demek. Listede kimler yok ki? Avukat Mustafa Münir’den Hacı Davut Zade Rahmi’ye, Çulluzade Sait’ten Fırka Reisi Tahir Bey’e kadar semtin tüm dinamikleri orada.
Atalarımız bize şu mesajı veriyor: "İcraat 3-5 kişiyle yapılır ama temsil topyekûn yapılır."
Bugün tüzük tartışmalarında yönetim kurullarını daraltmayı, karar mekanizmalarını "hız" adına izole etmeyi konuşuyoruz. Oysa Karşıyaka’nın ihtiyacı olan şey izolasyon değil, entegrasyondur.
1930’larda o 25 kişi, semtin her sokağına, her caddesine, her ailesine dokunan birer "kanaat önderiydi".
Yönetim, üyeden kopuk bir "plaza katı" değil, Karşıyaka’nın ta kendisiydi.
Bizim bugün üyeyi küstüren, "Nasılsa fikrim sorulmuyor" dedirtip kenara iten yapıdan; o 25 kişilik Merkez Heyeti ruhuna, yani "Söz hakkı olanın aidiyeti de olur" felsefesine dönmemiz şart.

Üye Kaybetmek: Bir Bilançodan Fazlası

Bir Mali Müşavir olarak şunu net söyleyebilirim: Şirketlerde sermaye paradır, ama spor kulüplerinde sermaye "insan"dır. Bir üyeyi kaybetmek, bilançoda "duran varlık" kaybetmekten farksızdır.
Eğer tüzükler, sadece aidat toplayan ve oy kullandıran mekanik metinlere dönüşürse, o kulübün ruhu çekilir.
Bugün neden 30 yıllık üyelerimizle 18 yaşındaki yeni üyelerimiz arasında bir köprü yok? Neden eski tüfeklerimizi, konusunda uzman üyelerimizi küstürüp kenara itmek yerine, tüzüğümüzde tanımlanmış "Danışma Kurulları" veya "Onur Kurulları" gibi kurullarla ile sistemin içine, yani "evin içine" davet etmiyoruz?

Kulübün anayasası olarak belirteceğimiz böylesine önemli tüzük değişikliği için neden bir çağrı açıp kulübünün geleceğine katkı sağlamak isteyen uzman kişileri davet etmiyoruz?
Lüks Sineması’ndaki o gün, "Hami Âzalar" yetki kullanmak için değil, gemi fırtınaya yakalanırsa rotayı tutmak için oradaydı.
Bizim de bugün, üyeyi sadece "oy veren" değil, kulübün manevi bekçisi (hamisi) yapan bir tüzük anlayışına ihtiyacımız var.

Karşıyaka’da Geçmişten Geleceğe Miras

Belgedeki o "Merkez Heyeti", her sene üçte bir oranında kura ile değişiyordu.
Bu, "Koltuk kimsenin malı değildir, hizmet bir bayrak yarışıdır" demenin 1930’casıdır.
Bu sistem, kavganın değil, hizmetin önünü açıyordu. Kırgınlıkları, "sen-ben" davalarını bitiriyordu.
Bugün önümüzdeki kongrede oylanacak tüzük maddeleri ne olursa olsun, asıl oylamamız gereken şey niyetimizdir.
Amacımız, tüzük maddeleri arasına gizlenmiş yetkilerle iktidar alanları yaratmak mı? Yoksa Zühtü Bey’lerin, Refik Şefiklerin yaptığı gibi, bu camianın her ferdini "bu hikayenin kahramanı" hissettirecek bir Kolektif Kimlik inşa etmek mi?

Son Söz: Kapıları Açın, İçeri Hava Girsin
Tarih bize gösteriyor ki; Karşıyaka Spor Kulübü ne zaman içine kapansa, ne zaman "küçük olsun bizim olsun" dese sıkıntıya düşmüştür. Ne zaman ki Lüks Sineması’ndaki gibi kapılarını ardına kadar açmış, avukatıyla, esnafıyla, genciyle kucaklaşmışsa; işte o zaman destan yazmıştır.
Yeni tüzüğümüz, üyeyi "yük" gören değil, "güç" gören; eleştireni "muhalif" sayan değil, "fikir sahibi" sayan; geçmişi silen değil, ondan ders alan bir mutabakat metni olmalı.
Çünkü başka Karşıyaka yok. Ve bu armanın peşinden giden hiç kimseyi "kaybetme" lüksümüz yok.
Gelin, bu kongreyi bir tüzük çalıştayı planlayarak erteleyelim, konunun uzmanı kişilerden oluşan komisyon tarafından ön tespit ve çalışmaları yapılan madde değişikliklerini geleceğe miras olarak birlik içinde bırakalım.
Sadece maddelere değil, o Lüks Sineması’ndaki birlik ruhuna el kaldıralım.
Bu vesileyle; kapısını araladığımız 2026 yılının, tıpkı o sararmış fotoğraflardaki gibi omuz omuza verdiğimiz, "ben" değil "biz" diyerek büyüdüğümüz, kırgınlıkları unutup armamızın etrafında kenetlendiğimiz bir yıl olmasını diliyorum.
Yeni yılın, Karşıyaka’mıza hak ettiği şampiyonlukları, ülkemize ise huzur ve bereketi getirmesi temennisiyle... Yeşil-Kırmızı sevdamızla, Cumhuriyetimizin ışığında; tüm Karşıyaka camiasının ve İzmirli hemşehrilerimin yeni yılını en içten dileklerimle kutluyorum.

Dünyadaki Ünlü Sporcularımıza, Hem Unvan Hem de Görev Vermeliyiz

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 22 Dec 2025 09:43:04 +0300

Bir ülkenin tanıtımını en iyi onun evlatları yapar. Bugün spor dünyasında pek çok spor dalında adından 4 yıldızla bahsedilen, onur duyduğumuz sporcularımız vardır. Bu büyük avantajı çok iyi değerlendirmemiz gerekir. Dışişleri Bakanlığı, Spor Bakanlığı, Turizm Bakanlığı müşterek bir toplantı yaparak bu yıldız çocuklarımızı tespit etmeli, onlarla temasa geçip ülke tanıtımı konusunda bilgilendirmeli ve onlara Türkiye’yi temsil etmeleri için onursal bir unvan da vermelidir. Bu çocuklarımızın da Türkiye'mizin dünyada tanınmasında, sevilmesinde, şeref payları olmalıdır. Bu toprağın çocukları gurbette de bu toprak için severek çalışmalıdırlar.

Müjdat Gezen, Savaş Dinçel yüzünden eğri minareyi nasıl düzelttirdi?

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Sun, 21 Dec 2025 14:13:50 +0300

Savaş Dinçel;
65 yıllık ömrünü tiyatroya adamıştır.
Oyunculuğa, yönetmenliğe ve karikatüre yıllarını vermiştir.
“...İsterse sanat karın doyurmasın.
Yemek sanatkara eyi değildir.
Aç ayı oynamazsa oynamasın.
Bir sanatkar asla ayı değildir…”sözleri, sanat anlayışını aktarır.
İlginçtir; şöhreti tv dizisi "Ekmek Teknesi"ndeki "Nusret Baba" karakteriyle yakalamıştır.
"Arzular şelale" repliği unutulmazdır dizideki.
Yine "Hatırla Sevgili "de de "İsmet Paşa"yı canlandırmıştır.
"Bizimkiler" dizisinde de çok sevilmiştir.

****
18 yıl önce bugün sonsuzluğa yürüyen Savaş Dinçel ve Müjdat Gezen sıkı dosttur.
Gezen'in kollarında son nefesini vermiştir Dinçel.
Müjdat Gezen şöyle anlatır;
"Ölümü, benim için tam bir şoktur.
Bizi erken bıraktı.
Can dostum, arkadaşım, kardeşimdi.
Savaşsız bir kolum yok gibi..."

****

26 Mayıs 1983'tür tarih...
Müjdat Gezen ve Savaş Dinçel hakkında “Çizgilerle Nazım Hikmet” adlı kitaplarında “komünizm propagandası yaptıkları” ve “hükümetin manevi şahsiyetini tahkir ettikleri” iddialarıyla 8.5 yıldan 21 yıla kadar ağır hapis istemiyle dava açılır.
Duruşmaya birbirlerine zincirli olarak çıkarılan Müjdat Gezen ve Savaş Dinçel hakkındaki davanın,”5 yıl önce basılan kitap hakkında 6 ay içinde dava açılması gerekirken yeni açıldığı için” düşürülmesine karar verilir, tahliye olurlar.
İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları oyuncusu
Savaş Dinçel
1402 Sayılı Sıkıyönetim Yasası gereği işinden olur.

****
İki dosttan bir anekdot, Müjdat Gezen anlatıyor;
"Simetri takıntım var.
En acısını Savaş Dinçel yapmıştır.
Masayı ben düzeltiyorum o dağıtıyor.
'Uğraşma fena yapacağım seni' dedi.
Sonra 'Gel bak minarenin ucu yamuk' dedi.
Baktım yamuk hakikaten. Masanın yerini değiştirdim, sırtımı döndüm denize ama minareden kurtulamadım.
En nihayet hiç yapmadığım bir şeyi yaptım ve eski eserlere telefon açtım.
'Ben Müjdat Gezen.
Burada Mimar Sinan’ın bir camii var, minaresi yamuk' dedim.
Adam beni ciddiye aldı 'Poyraza bakanlar öyle olur' dedi.
'Belçika’dan gelen arkadaşım da niye yamuk dedi' deyince ilgileneceğini söyledi.
20 gün sonra iskele kurdular.
Savaş görünce
'Ulan bunu da mı yaptın' dedi.
Ben genel olarak yamukluklara karşıyım.
Takıntım eskisi kadar kalmadı ama yine de duvardaki çerçeveleri düzeltmeden duramam."

****
Savaş Dinçel,
dünyayı güzel kılanlardandı.
Güzel uyusun...

Foça\'da tarihi su kemerleri

esat@kimseduymasin.com (ESAT ERÇETİNGÖZ) — Mon, 15 Dec 2025 09:22:55 +0300

Sevgili dostlar, Eski Foça'yı çok severim bu nedenle de sayısız defa gittim, tarihi ile, sahildeki balık restoranları ile adaları, değirmenleri ile favori mekanlarımdan biridir. Ama nedense önünden gelip geçtiğim Tarihi Su kemerleri gözümden kaçmış. Önüne inşa edilen kaçak, derme çatma dükkanlar nedeniyle önü kapanmış ve görünmez olmuş.
Geçtiğimiz hafta Fokai Antik Şehri kazıları için gittiğim de kemerleri yerinde inceledim hem arşivim hem sizler için görüntüledim. Şimdilerde kemerleri ortaya çıkarıp ören yeri haline getirecek yeni bir proje gündemde. Etrafındaki kaçak yapılar birer birer yıkılacak, restore edilen kemerler gün yüzüne çıkacak. Çok sevindim doğrusu.
İşte Eski Foça'nın tarihi su kemerleri. Umarım beğenirsiniz.
Foça Su Kemerleri
İzmir ili Foça ilçesinde, Eski Foça da bulunan su kemeri XX. yüzyılın başlarına kadar kullanılmış ve şehrin içe suyu ihtiyacının büyük bir kısmını sağlamıştır.
Su kemeri Felix Sartiaux’ya göre orta çağda yapılmıştır. Bu su kemeri yirminci yüzyılın başlarına kadar kullanılmış ve Foça’nın içme suyu ihtiyacının büyük bir kısmını temin etmiştir. Le Bruyn 1678 de 180 kemer, saymıştır. Çok büyük kısmı halen sağlamdır
XVII. yüzyılda buraya gelen araştırmacı Le Bruyn su kemerinin 180 kemerini saydığını belirtmiştir. Günümüzde büyük bir kısmı ayakta olan bu kemer moloz taş ve kesme taştan yapılmıştır. Kemerler ince, uzun ve yuvarlaktır.
Not Genel kanaate göre Foça'nın su kemerleri, Tedesio Zaccaria tarafından inşa edilmiştir. İlk yapıldığında 180 kemerden oluşmaktaydı ve 500 metre uzunluğundaydı. Su kemerleri, 1920 yılına kadar, yani yaklaşık 750 yıl şehre hizmet etti. Bugün, sadece 30 kemer ayakta durmaktadır.

Türk Hukukuna ek Spor Mahkemeleri de gerekli

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 15 Dec 2025 08:33:56 +0300

2025 dönemini kapatıyoruz. Türkiye olarak gündemimizde sporun olmadığı gün yok. Modadan sağlığa, beslenmeden eğitime kadar, her şeyin içinde spor var. Nihayet yıl sonuna doğru sporun sorunları arasına kumar da girdi. Hem de kirli ekleri ile birlikte. Şimdi konumuza, ülkemizin geleceği açısından spora; yalnız bir sağlık, eğlence ve yaşam tarzı olarak bakmanın yanlış olacağını görürüz. Bu yüzden sporun da ülkemizde etkin yasaları olmasını, Türkiye’de özel spor mahkemelerinin de kurulmasını beklemek hakkımız olacaktır. Spor dünyasında yasalara uymayan olayların bu konunun uzmanları tarafından ayrıca değerlendirilmesi gereklidir. Örneğin ülke adına yapılan yarışmalarda doping kullanılmasını bu mahkemeler, spor uzmanlarının sporculara karşı uygunsuz davranışlarına; örneğin ABD’de kadın sporcuların uğradıkları uygunsuz olaylar gibi davranışlara, spor mahkemeleri bakmalıdır. Bu olaylara at yarışlarında yarışa tesir eden jokey davranışlarına da bu mahkemeler bakmalıdır. Sporda toplumsal suçlar, tüm genç kuşaklara örnek olacak şekilde izlenmeli ve cezalandırılmalıdır. Temiz bir ülke temiz bir spor için Spor Mahkemeleri gereklidir.

\"Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?\"

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Mon, 08 Dec 2025 15:32:57 +0300

Nâzım Hikmet ve
Abidin Dino...
Ta gençlik yıllarından aynı gazetede çalıştıkları dönemden tanış yoldaştır onlar...
Nâzım müsahhiydi
(yani düzeltmen).
Dino ise karikatür çizerdi.
O günlerde şairin ilk kitabı ‘Sesini Kaybeden Şehir’i resimlemişti.
Sonrasında
Sovyetler Birliği’ne gitmiş, Leningrad’da dekoratörlük ressamlık ve sinema eğitimi almıştır.
2.Dünya Savaşı yıllarında da Paris'teydi Abidin Dino.
Sonra Türkiye'ye döndü.
Türkiye Komünist Partisi'nin aktif üyelerinden biri oldu.
Gözaltına alındı, işkence gördü. Sürgüne gitti(Mecitözü-Adana)

****
Nâzım Hikmet ise “askeri isyana teşvik” suçlamasıyla cezaevindeydi.
Bursa hapisliği sırasında sağlığı bozulmuştu.
Bu da yetmezmiş gibi açlık grevine başlamıştı.
Abidin Dino ve Orhan Veli şairin tahliyesi için imza kampanyasının iki öncüsüydü.
Bir yandan da Nâzım 'ın annesi Celile Hanım İstanbul sokaklarında oğlunun özgürlüğü için yeri göğü inletiyordu.
Abidin Dino Paris'teki ilişkilerini kullanarak kampanyayı yurt dışına taşımayı başarmıştı.
Dönemin Demokrat Parti iktidarının kapsamlı bir af yasasından Büyük Şair de yararlanmıştı.

****
Sonra Nâzım'ın Moskova yılları...
Moskova-Paris hattı mektuplaşmaları Dinolar'la.
Dinolar, Nâzım'ın şiirlerini Fransızca'ya ceviriyorlar, edebiyat dergilerinde yayınlanmasını sağlıyordu.
Nazım da Dino'nun çalışmalarını Moskova'da tanıtıyordu.
Hatta resimlerine şiirler yazıyordu.
İşte bir örnek...
Ressamın Mao’nun “Uzun Yürüyüş”üne şu dizeleri yazmıştı "Mavi Gözlü Dev";

“Bu adamlar, Dino,
ellerinde ışık parçaları,
bu karanlıkta, Dino,
bu adamlar nereye gider?
Sen de, ben de, Dino,
onların arasındayız,
biz de, biz de, Dino,
gördük açık maviyi.’’

****
Ve geliyoruz o ünlü şiire...
Adeta marş sözleri gibi şiire...
Halil Yeni'nin anlatımıyla;
"1961 yılında Dünya Barış Komitesi adına, Fidel Castro’ya Barış Ödülü vermek üzere, Havana’ya giden Nazım Hikmet, Küba devrimi için yazdığı ve 'çok şükür bugünü de gördüm ölsem de gam yemem' dediği 'Saman sarısı' şiirinde öyle güzel seslenmişti ki Dino'ya, bu sesleniş yıllar geçse de farklı anlamlarla dokunacaktı başka hayatlara;

“Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
1961 yazı ortalarında Küba’nın resmini yapabilir misin
çok şükür çok şükür bugünü de gördüm ölsem de gam yemem gayrının
resmini yapabilir misin üstat
yazık yazık Havana’da bu sabah doğmak varmışın resmini yapabilir misin’’
Bu soru orta yerde duruyor herkes ressamdan mutluluğun resmini yapmasını bekliyor, Abidin uzun bir sessizliğin ardından sonra şu cevabı veriyordu.
'Bir şiirinde, Mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?”' diye bir dizesi vardır. O gün bugün, bu soru sökülüp atılması olanaksız bir biçimde bedenime yapışmış gibidir. Tabii, şiirinde bu soruyu sorarken, mutluluğun resmini yapamayacağımı biliyordu Nâzım. Bu mutluluk imgesi şiirde de olanaksızdı. Yaşanan günler buna izin vermiyordu. Tabii, Nâzım’dan Neruda’ya, Neruda’dan Aragon’a ve daha birçok ozan mutluluğu dile getirmişlerdir. Ama Nâzım’ın bana yönelttiği sorunun yanıtını ben resimlerimde veremedim.’

****
Ressam Abidin Dino mutluluğun resmini yapamayacağını söylüyor fakat “sökülüp atılması olanaksız bir biçimde bedenime yapışmış” olan bu sorunun cevabını Nazım Hikmet’e resimle değil şairin diliyle yani şiirle veriyordu.
Nazım'a resim yerine şiir ile karşılık vermek…
Çok şaşırmıştı Nazım çok...
İşte şiir;
“Kokusu buram buram tüten
Limanda simit satan çocuklar
Martıların telaşı bambaşka
İşçiler gözler yolunu.
İnebilseydin o vapurdan
Ayağında Varna’nın tozu
Yüreğinde ince bir sızı.
Mavi gözlerinde yanıp tutuşan
Hasretle kucaklayabilseydim
Seninle, bir daha.
Davullar çalsa, zurnalar söyleseydi
Bağrımıza bassaydık seni Nazım,
Yapardım mutluluğun resmini
Başında delikanlı şapkan,
Kolların sıvalı, kavgaya hazır
Bahriyeli adımlarla düşüp yola
Gidebilseydik meserret kahvesine,
İlk karşılaştığımız yere
Ve bir acı kahvemi içseydin.
Anlatsaydık
O günlerden, geçmişten, gelecekten,
Ne günler biterdi,
Ne geceler…
Dinerdi tüm acılar seninle
Bir düş olurdu ayrılığımız,
Anılarda kalan.
Ve dolaşsaydık Türkiye’yi
Bir baştan bir başa.
Yattığımız yerler müze olmuş,
Sürgün şehirler cennet.
İşte o zaman Nazım,
Yapardım mutluluğun resmini
Buna da ne tual yeterdi;
Ne boya…”

****
Memleket özlemiyle yanıp tutuşan Nazım, inemedi o vapurdan.
Bağrına basamadı Dino bir daha, yüzlerce kez daha şairin sesini.
Ve dolaşamadılar Türkiye’yi bir baştan bir başa.
Sürgün kentler cehennem, yattıkları yerler hala cezaevi...
Nazım hasta yatağında sayıklayarak ölürken memleketinin ismini, Nazım’ın hasretiyle yaşayan Dino neylesin, yapamadı o mutluluğun resmini…

***"
Bir ömürü öfke, sevgi, hüzün gibi her bir duygunun resmini yapan, mutluluğu da resmetmeyi deneyen ressam, karikatürist, yazar ve film yönetmeniydi Abidin Dino;.
Fikret Mualla, Hakkı Anlı, Remzi Raşa, Selim Turan, Avni Arbaş, Nejat Devrim, Mübin Orhon ve Albert Bitran ile beraber "Paris Türk Ekolü" pentür sanatçılarındandı.
31 yıl önce Paris'te vefat etti çok yönlü kültür insanı Dino.
Sanata, yaşama bıraktığı izlere saygıyla...

(Kaynak: Abidin Dino, Nazım Üstüne- Sel Yayıncılık, Abidin Dino ve Yüzler, Gören Göz İçin-Fikret Mualla)

Türkiye’nin Toplumsal Çiçeği Türk Spor Vakfı Sezonu Açıyor

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 08 Dec 2025 11:28:31 +0300

Sevgili ülkemiz Türkiye’de, yüzlerce yıldır birçok ülkeye örnek olacak toplumsal destek ve eğitim kurumları vardır. Cumhuriyet döneminde Türk Spor Vakfı bunlardan birisidir. Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin faaliyetlerini yürüttüğü Olimpiyatevi’nin çatısı altında, bağımsız, yıllardır öncelikle olimpizm ruhunu gençliğimize benimsetmek için hizmet veren bu vakıf, 2025’in sonunda, 2026’nın başında programlı, bilinçli olarak yeniden çiçek açmaya başlamıştır. Eğitim yardımı bekleyen kuruluşlara, özelikle olimpizm ruhunu öğrenmek isteyen ülkemizdeki ilk okullara kucak açmayı devam edecektir. Bu kutsal nöbeti devralan başkan, ünlü spor adamı S. Bilal Porsun ve seçkin ekibi ile 2026 yılını ışık yılı ilan etmiş ve büyük Atatürk’ün ebedi istirahatgahı Anıtkabir’i ziyaretini programının başına koymuştur. Böylece ışık yılı programının uygulaması başlayacaktır. Bu örnek toplum çalışması, kapılarını tüm gönüllü gruplara ve okullara bu dönemde de açacaktır. Başarılarını ülkemizde herkes ve her ilk okul çocuğu ve her veli gibi bizler de alkışlamak için heyecanla bekliyoruz.

Daha ne olsun?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Sat, 06 Dec 2025 18:49:26 +0300

Şu günlerde keyfim yok.
Özel meseleleri asla kâğıt kaleme dökmedim. Dökmem de. O tamamen şahsi bir durum. Ama insanı ister istemez etkiliyor.
Bazen düşünüyorsun, düşünüyorsun, düşünüyorsun…
Ne düşündüğünü de bilemiyorsun.
O günlerdeyiz sanki…
Eşimin hastalığı nedeniyle hastane ev arasında mekik dokuduğumuzdan olsa gerek, kafada bin bir tane soru. Asla cevabını bulamamaktan yoruluyorsun.
Sen soruyor, cevabını bekliyorsun. Veren de yok. Yol almaya devam ediyorsun.
Yeni yeni araç kullananlara usta sürücüler söylerdi. Aslında kamyon arkasının da meşhur sözüdür: Ömür biter, yol bitmez…
Bizim de yazı sevdamız böyle işte. Ne olursa olsun. Elimiz kalem tuttuğu sürece parmak uçlarımızla vuracağız bilgisayarın tuşlarına…
Her zaman olduğu gibi, bu hafta da ne çıkarsa bahtınıza!..
Basketbol Oskarları’ndan bir önceki yazımızda söz etmiştik. Yeniden verilmesini isteyenlerin çoğunlukta olduğunu görmek geçmişte iz bıraktığının en güzel belgesiydi. Demek ki, yapılmayınca daha da kıymete binmiş.
“Sen bırakınca bu işler olmuyor?” sözüne söylenecek tek şey var. O da; zamanında bırakmak gerekli. Mütevazı de olmamak gerekirse de; kıymetin anlaşılıyor…
Başka bir değişle de tadında bırakınca daha hoş oluyor…
Bakarsınız bir gün yeniden Basketbol Oskarları başka bir şekil alır, alan genişler ve daha büyük ses getirecek bir aktivite haline de gelir. Gün ola, harman ola!..
Okuyucularımız bilir, futbolu da yazıyoruz ama asla futbol yazarı değiliz. Olmadık da. Spor yazarlığı başladı, öyle de devam ediyor. Elbette futbol olmazsa olmazı bu ülkenin. Milyonları peşinden sürükleyen meşin yuvarlak şu sıralar bahse bulandı… TFF cezaları peyderpey açıklıyor. Olay adli makamlara da intikal etti.
Hep uzağında kaldık. Yine öyleyiz…
Futbolda A Milli takımımızın başarısı karşısında keyiflendik. Bireysel hatalardan yenen iki gole karşın attığımız gollerle İspanya’nın golsüzlük orucuna son vererek 2-2’lik beraberlikle de gururlanmadık değil… İspanyollar sürekli topla oynadı. Oran çok fazlaydı ama günümüz futbolunda artık al gülüm ver gülüm ve dar alanda kısa paslaşmaların önemi kalmadı. Koşmak, pres yapmak ve mücadele etmek… Gerisi sonuç getirmiyor… Öyle olsa, Fenerbahçe José Mourinho döneminde yüzde yetmiş, yetmiş beş topla oynadığı maçlarda yenilmez, şampiyon olurdu. Oldu mu? Hayır! Dünyanın sayılı futbol teknik direktörlerinden olan adam, sonunda kovuldu!..
Futbolu ahkâm kesen “futbol yazarları”na bırakalım ve ülkemizin tarihi, turistlik yerlerinde yapılmaya başlayıp adeta turizm elçisi durumuna gelen Oryantiring Federasyonu Başkanı Atilla Güler ile oryantiringden biraz söz edelim.
Bu benim favori spor dallarımdan birisi. Heyecan, atletizm, zekâ, doğa sevgisi, yön bulmanın bir arada olduğu anlamlı olduğu kadar da yararlı spor branşı üstelik her yaş grubuna da hitap ediyor. İster tek başına yap, istersen ailece… Yaşın ne olursa olsun, yarışma şansına sahipsin.
Başkan Atilla Güler’i her zaman takdir ediyorum. Bazı spor federasyonlarında çok sayıda insanın yapamadığını yapan “Tek kişilik Ordu” gibi… Bir orada, bir burada, tuttuğunu da koparıyor!..
Adeta bir turizm elçisi…
Nasıl mı?
Şöyle aktarayım. Türkiye Şampiyonluklarını ülkemizin tarihi ve turistik alanlarında düzenlenmesini sağlıyor. Her yarışmada binlerce insanı bir araya getirip, kaynaşmalarını, sosyalleşmelerine olanak yaratıyor. Sadece sporcular değil. Anneler, babalar, dedeler, nineler, teyzeler, halalar çocuklarıyla aynı heyecanı yaşıyor. Velilerin yanı sıra ülkenin dört bir yanından gelen kulüp başkan ve yöneticileri, antrenörler, hakemler, federasyon, genel müdürlük, bakanlık yetkilileri… Adeta mini bir olimpiyat misali… Bir anda arkadaşlık, dostluk oluşuyor.
Sporcuları hem doğa ile iç içe olmasını, hem de o tarihi alanları görmesini, öğrenmesine imkan yaratıyor… Bugüne kadar yapılan yarışmalarda bunları gördük. Aydın’da Nysa Antik Kenti, Akhisar’daki Apollinis Antik Kenti, Afyon kalesi, Nevşehir Göreme, Antalya’da turistlik alanlar, Yeni ve Eski Foça’da deniz kıyısı, Edirne Lalapaşa, Eskişehir Odunpazarı, Denizli Pamukkale, Bolu’da doğal güzellikler, Kütahya’da Şehitlik, Konya’da Mevlana, Kırıkkale Ceritkale Kaya Mezarları… Şimdi de Mardin’de antik kentin sokak aralarında yarışacak yediden yetmiş yediye bu spora gönül verenler. Tarih, doğa ve turizm ile iç içe…
Böyle spora can kurban değil mi?
Gelecek günlerdeki yarışmalar için Gaziantep, Muğla, İzmir, Balıkesir, Uşak, Erzincan programa alınanlar… Gerisi de gelecek!.. Koşarak, kayakla, bisikletle… Engelsizleri de unutmayan federasyon onlar için de Patika Oryantiringi düzenliyor…
Sporcular üç gün boyunca hem yarışıyor hem de o kentteki güzellikleri görme, tanıma şansına sahip oluyorlar. Yarışma alanları ormanın içi, tarihi kentlerin tozlu sokakları, mahalle araları, caddeler, deniz, nehir kıyılarında yönlerini bulmak, finişe ilk varmak için de ter döküyorlar. Üstelik insanlarla da iç içe kaynaşıp, komşuluk ruhunu yeniden yeşertiyorlar…
Daha ne olsun?
Sorarım size bunları kim yapıyor?
Elbette başkan Atilla Güler ve ekibi…
Haydi, gelin sizde benim gibi kutlayın. Lütfen çevrenize de oryantiring sporunun güzelliklerini aktarın ki, yediden yetmiş yediye her yaş grubunda yeni sporcuları kazandıralım…
Bırakın başka sporlarda ne olduğunu, siz oryantiringe bakın!

Seyahat sayısı artınca

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sat, 06 Dec 2025 18:42:46 +0300

Kasım ayı içinde neredeyse her hafta bir seyahat yapınca yazı başlığı bulmada zorlandım. Antalya desem yerim yetmezdi. Sofya desem, geçmiş ve bugün arasındaki farkları yazmaya kalksam gazete sayfaları yeterli olmazdı. Ankara diyorum ve hemen ekliyorum, başkente gidince, şikâyet ettiğim İstanbul trafiğini aradım!
Antalya’nın Kemer ilçesindeki bir otelde Türkiye Üniversite Sporları Federasyonu’nun Koordinasyon toplantısına katıldım. Bu toplantıda kıymetli hocam Prof. Dr. Mustafa Erol bana eşlik etti. Oturumları izledik, TÜSF’nin faaliyet programlarını, yaptıklarını, bazı projelerini izleme fırsatı bulduk. Federasyon Başkanı Prof. Dr. Mutlu Türkmen’in kapsamlı bir açılış konuşması, bir yıldan bu yana nelerin yapıldığının yanısıra gelecekte nelerin gerçekleştirileceği konusunda önemli ipuçları içeriyordu.
Üç günlük toplantının ana gündemi sona erdiğinde bir günümüzü İstanbul’da geçirelim deyinde gece yola çıkıp, gecenin yarısında İstanbul’a vardık. Bu arada Antalya havalimanı yenilenmiş, ortalık düzelmiş, oraya yakışan bir gelişme yaşanmış. Düşünenlere ve gerçekleştirenlere buradan teşekkürlerimi gönderiyorum.
Ardından, Sofya’da düzenlenen 4. Uluslararası Uygulamalı Spor Bilimleri Kongresine katıldım. Bu kongreye Rumeli Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi olarak manevi açıdan orada olma zorunluluğumuz var idi. Çünkü, bu yılın şubat ayı içerisinde “Vassil Levski” Ulusal Spor Akademisi ile Erasmus Anlaşması imzalamaya gitmiş idik. Uluslararasılaşma faaliyetlerimizi sürdürebilmemiz için katılma yanında bir de bildiri sunma şansı yakaladık.
Kongre öncesi ve esnasında organizasyon komitesinin ilgisi karşısında çok şaşırdığımı itiraf ediyorum. Bulgaristan’ın Ulusal Spor Akademisi Rektörü Prof. Dr. Krasimir Petkov ve Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Ognyan Miladinov’un her aşamadaki iletişim ve ilgisi karşısında gelecek yılın ekim ayında düzenleyeceğimiz kongrede bu bilim insanlarını nasıl ağırlayabileceğimiz konusunda daha çok çalışmamız gerektiğini düşünmeden edemiyorum.
Kongre ve içeriği konusunda ayrı bir yazıyı kaleme alacağım. Çünkü spor başka noktalara doğru evriliyor. Yapay zekâ her tarafımızı sarmış ama bunun arkasında nelerin olduğu konusunda henüz tam bilgiye sahip değiliz. Medyanın çok kollu biçimde sporu yönetmeye devam ettiğini görüyoruz. Daha önceleri de yazdığım gibi bence biz organik zekâya inanmaya devam edelim.
Ve Ankara… Bu defa Dekanlar Konseyinin yürütme kurulu üyelerini seçmek için başkenti ziyaret ettim. Ön çalışmalar, uzaktan toplantılar, sıkı telefon konuşmaları sonrasında birden kendimi bu seçimin divan kurulunda buldum. Yeni arkadaşlarımızın seçilmesini yönettim. Fakat bu grubun önünde çok önemli bir iş yükünün bulunduğunu belirtmek zorundayım.
Özel yetenek sınavlarının merkezi şekilde yapılıp yapılmayacağı, yapılacaksa içeriği, başvuruların azalması, kontenjanların dolmaması (Tüm kontenjanların dolacağı varsayılıyordu), bazı bölümlere öğrenci alım şekli, bölümlerin çekirdek programları, beden eğitimi ve spor öğretmenliği programlarının Millî Eğitim Bakanlığının yeni yapılanması (4+4+4) ile yeniden iş birliği ve mutabakatın yapılması gibi konular hızlı şekilde çözümü beklenen hususlar arasında yer alıyor.
Kasım’ı kısaca kendi açımdan sizlere özetlemeye çalıştım. Aralık ayını kalite, eğitim, araştırma ve planlama üzerine yoğunlaştırdım. Oradan neler çıktığını sizlerle paylaşırım. Umarım kar yağar, yeraltı su kaynaklarımız beslenir, barajlarımız dolar.
Suyu iktisatlı kullanalım…

Derbide bir zavallı kişi

yazar@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YÜCEL OCAK) — Tue, 02 Dec 2025 16:26:41 +0300

Fenerbahçe Galatasaray derbisini izledik. Maçla ilgili yazılacak çok şey var ama ben bir tek şey söyleyeceğim. Galatasaraylı veya Fenerbahçeli olması önemli değil!
Performans sporcusu olmak Dünyanın en zor mesleklerinden bir tanesidir. Ekmek parası için haftanın her günü, bir yılın 360 günü antrenman yapan, bir yakınının iyi ve kötü gününde yanında olamayan, istediğini yiyemeyen, istediği saatte yatıp kalkamayan, geleceği ve hayalleri için hayatının her dakikasını planlı yaşayan bir çocuğa sen nasıl çakmak atarsın. Bunu atan insanlıktan nasibini almayan bir zavallı kişi, yaptığından gurur duyuyor musun!

Şikayetimiz var...

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 01 Dec 2025 09:18:21 +0300

Bu İstanbulluların şikayeti:
Köşe yazmaya başladığımdan bu yana toplumun dertlerine çare bulmaya çalışırım. Bu; sporda da görevim, toplumu ilgilendiren olaylarda da böyle oldu. İşte İstanbullu internet kullanmak isteyenlere organizasyon bilmeyen Türk Telekom’un yaptıkları, Türk Telekom’un reklam kampanyası yaptığı yeni internet çalışmasına katılan İstanbullulara reva görülen davranışları: Yeni atılıma abone olanlara evlerine takılacak aletlerin ekibi için randevu veriyor. Tarih de saat de bildiriyor. Sonra uykuya yatıyor. Bekleyin ki gelsinler. İlk randevu saatlerce gelen giden yok. Sonraki randevularda da aynı, günlerce beklet, küçük bir mesaj, özür dileme yok, aynı tiyatro devam ediyor. Yüzlerce müşteri evlerinde hapis, Türk Telekom teknik ekibini bekliyor. Bu yazı halkın adına hükumetin sorumlu birimlerine de duyuru olsun.
Bir yeniliği başlatmak çok iyi amma; organizasyonu yapmak ondan da önemli. Türk Telekom’a güvenen başka şehirlerde de durum aynı mı? Ben bizzat yaşadım, İstanbullar da yaşadılar, gördüler. Kırmızı karttan sonra ihraç da gelir inşallah!

Sporda bahis üzerine…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sun, 30 Nov 2025 14:06:21 +0300

Ülkemiz bu konuda çalkalanıyor. Oyuncular, kulüpler, yöneticiler, hakemler, menecerler, vb. birçok spor çalışanının içinde olduğu söylenen bahis tartışmaları bu dönemin ekstrem konularından biri olarak spor tarihindeki yerini aldı.
Yasal ve yasal olmayan bahis farkının ağırlığının nerede olduğunu yazmama gerek yok sanırım. Hangisi daha yüksek veriyorsa, oynayanlar oraya doğru yöneliyorlar. Ama işin diğer tarafındakileri unutmamak gerekiyor. Bunlar benim görüşüm değil, okuduklarım ve duyduklarım… Kendi maçına bahis oynayan, oyuncu, yönetici, başkan ve hakemlerin olduğu söyleniyor.
Dileğim, sporun bu bataklıktan bir an önce kurtulmasıdır. Tabi bu kolay olmayacaktır. Fiziksel aktivite alışkanlığı olmayan, okullardaki beden eğitimi derslerinde egzersiz yapmayan, okul-kulüp iş birliği sağlanamayan bir sistemle yetişen öğrenciler geleceğin yetişkinleri olarak farklı mecralara yönelmeleri kaçınılmazdır. Çalışmadan, emek vermeden bir gelir sahibi olma hevesi gençlerimizi, insanlarımızı yanlış yollara sevk etmektedir. Buna dur demenin zamanı gelmiş ve geçmektedir.
Bazı maçları izlemek için bahis sitelerine üye olma koşulu ve neticede yasadışı bahis oynanması tartışmaları devam ediyor. Demek ki, spor kuruluşları maçların programını yapıyor ama yayın konusunda başarısız oluyorlar. Şirketler bu açığı bir şekilde kapmaya çalışırlarken bazılarının yasadışı bahise bulaşmalarını sağlıyor denilebilir.
Piyango yöntemi ile para kazanmaya çalışmak, olasılık hesaplarını iyi bilmekle doğrudan ilişkilidir. Milyonda bir diyelim ve bekleyelim. O şans size gelmeyecektir. Gelenler var deniliyor ama unutmayın parayı hep masa ya da makine kazanır derler…
Haksız bir kazanç peşinde olmanın getirisi yoktur. Etrafta anlatılanlara göre bu şekilde birçok insan ya da şirketin olduğu görülecektir. Ama onların sonu hep hüzün hikayeleri ile doludur.
Gençlerimizi, insanlarımızı bu yasadışı bahisten kurtarmanın yollarını öğretmemiz gerekir. Bunun yolu egzersiz ve spor yapma alışkanlığından geçmektedir. Bu konuda defalarca yazdım ve konuştum. Bugün de aynı şeyleri tekrar ediyor olmaktan rahatsızım. Ama ısrarla, sabırla bu konunun peşinde olmamız gerektiğini, üzerine basa basa tekrar ediyorum.
Spor bir endüstriye dönüştüğü için daha birçok yeni yaklaşımları da beraberinde getirecektir. Yapay zekaya neredeyse tapma derecesinde olduğumuz şu zamanda, beynimizin karşılaştırma yeteneğini, davranışlarımızı kontrol etme becerimizi geride bırakmayalım. Her zaman organik zekamızın daha ileride olacağını unutmayalım.
Herkse iyi bir hafta diliyorum.

İşte Refik Durbaş...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Sun, 30 Nov 2025 10:42:25 +0300

"İlk gençliğimi İzmir’de yaşadım.
Canımdan çok sevdiğim annem İzmirli’ydi. Annemin hemen hemen bütün akrabası da, onun kardeşi ve abisi, dayım ve teyzem, onların çocukları ve torunları da bugün İzmir’de yaşamakta... Hatta annemin teyzesi ve dayılarının çocukları, benim uzak ve yakın akrabalarım da...
İlkokulu, ortaokulu, liseyi İzmir’de okudum.
Onun melteminde uçurtma uçurdum.
İlk şiirlerimi onun imbatında yazdım.
İlk aşkımın adını onun rüzgârında ezberime aldım.
İzmir, aşkımdı çünkü benim.
İzmir biten değil, anıları sürekli tazeleyen bir kent...
Okur, daha çok 60’lı yılların İzmiri’ni bulacaktır bu kitapta.
Anılarımın Kardeşi İzmir, ilk gençliğimin bir kişisel tarihi…"
Böyle anlatır İzmir aşkını Refik Durbaş...

****
Yetmiş dört yıllık yaşamının -neredeyse-
her yılına bir kitap sığdırmış olan usta şair gazeteci yazardır Refik Durbaş...
Ona göre gerçek şiir ve şairin farkı;
"Her duyguyu anlatmak şiir değil ki.
Bu masayı sen de yaparsın, ben de yaparım, marangoz da.
Ben, bir ayağını kısa yaparım, yine masa olur da eksik olur.
Şiirde de böyle.
O duyguları kesip biçeceksin, bir forma sokacaksın.
O masayı iyi yapınca sanat devreye giriyor.
Yoksa herkes duygularını anlatır.
Aziz Nesin'e göre dünyanın en güzel şiiri iki kelimelik bir Eskimo şiiri, 'Ağlama, ölmeyeceğim'…
Bunun içini doldurabilirsin, 'eve gitmeyeceğim', 'seni sevdim', 'böyle bırakıp gitme'…"

***
2014 YILI DÜNYA ŞİİR GÜNÜ BİLDİRİSİ'ni
Refik Durbaş yazmıştır;
"Kendisi de dahil hayata itirazdır.
Kendisine de karşıdır, itirazına da…
Savaşa karşı, ama kavganın yanında.
Barışa, özgürlüğe, vicdana taraftır.
Yolsuzluk, rüşvet yoktur defterinde.
Var oluşu baş eğmeyi reddinde.
Montaj, dublaj, kumpas bilmez.
Yazıldığı gibi yaşar anadilinde.
Edebiyatın isyankâr edepsizi,
Dünya halklarının ortak sesidir.
Düş ve gerçek, aşk ve karasevda
Bir de kendisi dışında her şeydir.
Şiir, şiirden başka bir şey değildir

****

NKL'li; yani Namık Kemal Liseli'dir Refik Durbaş. Özkan Mert , Aykut Poturoğlu, Okan Yüksel gibi!
İşte yazıyla, edebiyatla, şiirle tanışması;
"Ben, şiire başlarken hiçbir şairi bilmiyordum.
Şiirin ne olduğunu bilmiyordum.
Önce hikâye yazıyordum. İsmet Kültür diye bir lise hocam vardı, lise 1'de 'Nihat Sami'nin kitaplarını falan kaldırın' dedi. Cebinden 'Sokrat'ın Savunması'nı çıkardı, 'Dünya klasiklerini okuyacağız' dedi. 2 ders sonra 'Ben size Nedim'i, Fuzuli'yi sormayacağım. Herkes mahallede başından geçenleri kompozisyon olarak yazsın' dedi. Bizi kütüphaneye götürüyordu, kendisi de kapıda sigara içiyordu. Ben, hikâye yazmaya başladım. Böyle defterlere 10'ar sayfa yazıyordum. Ve hikâyemi Çocuk Haftası Dergisi'ne gönderdim, hikâye bir çıktı şu kadarcık 10 santimetre bir şey. Halbuki 10 sayfa yazmışım ben deftere. 'Ben bunu şiir olarak yazsam da bu kadar yer tutar' dedim başladım şiir yazmaya, hikâye yazmayı bıraktım.
Bu arada, komşu kızı Güher'de vardı, onda gördüm, Attilâ İlhan'ın bir şiirini okudum: 'Yağmur Kaçağı', 'dedim bu ne biçim şey' ertesi gün okuldan çıktım, Kemeraltı'nda gezerken İzmir'de bir baktım vitrinde duruyor kitapçıda. Biraz kasap kâğıdı dedikleri kâğıtlara benzeyen bir kâğıda basılmış. 'Yağmur Kaçağı'nı aldım, baktım ki şiir, bambaşka bir şey… Benim yazdıklarım, kitaptakilere hiç benzemiyor. Ondan sonra ben de yazmışım 'Gilda Sokağı'nı, 'Sisler Bulvarı' gibi…
Bütün şiirler Attilâ İlhan'ınkilere benziyor. Sonra durmadan şiir okudum."

****
Refik Durbaş, güncel yaşamın kaygılarından, sevinç ve özlemlerinden hareketle, yaşanılan ‘an’ların gerçeklerini yalın, içli, çarpıcı bir duyarlıkla işlediği şiirleriyle ‘1960 Kuşağı’nın öncü şairleri arasında yer aldı eleştirmenlere göre...
Durbaş, çocukluğunu, gençliğini, sevdasını, gözlemlerini en doğal, en gerçekçi dille anlatan bir şairdi.
O hep
kendine özgü tarzıyla etkileyici şiirler yazdı.
Özellikle de şehirlerin garibanlarının, emekçilerin, direnenlerinin, ortak acıların, çok sevdiği çocukların şiirini yazdı.
İfadesiyle;
"Şiirimi kendi hayatımdan damıtmaya çalıştım. Yaşadıklarımdan yani.
Şiir benim için uzun süren bir yolculuk.
Hayat da bir yolculuk değil mi ?
Aşık Veysel’in dediği gibi iki kapılı bir handa…"
Şöyle yazmıştı;
“Kimse bilmesin benden başka
Nerede nasıl niye öldüğümü
Ecel, hiç arkadaşım olmadı çünkü...

****
Şiir Atlasımız'ın
Refik Durbaş'ını çok sevdiğim/çok sevilen
"Çırak Aranıyor"la analım;
"Elim sanata düşer usta
Dilim küfre, yüreğim acıya
Ölüm hep bana
Bana mı düşer usta?

Sevda ne yana düşer usta
Hicran ne yana
Yalnızlık hep bana
Bana mı düşer usta?

Gurbet ne yana düşer usta
Sıla ne yana
Hasret hep bana
Bana mı düşer usta?"

Klaros Antik Kazı Alanı’nı gezdik

esat@kimseduymasin.com (ESAT ERÇETİNGÖZ) — Thu, 27 Nov 2025 23:51:32 +0300

Sevgili Dostlar;
Bugün aralarında ben Esat Erçetingöz ve meslektaşım Atilla Köprülüoğlu'nun da olduğu İzmirli gazeteciler olarak Saya Holding Yönetim Kurulu Başkanı Cem Mengi ile birlikte ana sponsor oldukları Klaros Antik Kazı Alanı’nı gezdik.
Gezimizde bizlere Folkart Yönetim Kurulu Başkanı Mesut Sancak, Volt Teknoloji Yönetim Kurulu Başkanı Metin Sancak, holdingin İnsan Kaynakları koordinatörü Keziban Sancak Elay, Folkart Genel Müdür Yardımcısı Ahmet Sancak'ta eşlik etti.
Gerçekten bu güzellikler İzmir’e çok yakışıyor. Onları çoğaltmamız gerekiyor. İzmir’in tarihsel mirasına sahip çıkmak da, İzmir sevgisinin en önemli ispatı. Bu nedenle Folkart önümüzdeki yıl Smyrna Antik Kenti Kazısı’na Ana Sponsor olmayı planlıyor. Bu konuda kazı alanına yeni sorumlunun atanması bekleniyor.
*Klaros Kazısı’nın Ana Sponsoru: Saya Holding*
Saya Holding’in ana sponsorluğu ile devam edecek Klaros kazıları, antik dünyanın bu önemli bilicilik-bilgelik merkezini geleceğe kazandırmayı hedefliyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın öncülüğünde, Ege Üniversitesi’nin bilimsel liderliğinde sürdürülen kazı çalışmaları, özel sektör ve üniversite örnek iş birliğiyle, Türkiye’nin kültürel mirasına stratejik bir katkı sağlıyor. Saya Holding Yönetim Kurulu Başkanı Cem Mengi, Klaros kazılarına sağladıkları desteği sıradan bir sponsorluk değil, çok boyutlu bir toplumsal sorumluluk olarak tanımlıyor.
Antik dünyanın yalnızca bilicilik değil, önde gelen liderlerinin, düşünürlerinin ve sanatçılarının bir araya geldiği entelektüel bir bilgelik merkezi olan Klaros’taki kazılar, Saya Holding’in kültürel yatırım vizyonuyla daha da ilerliyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın izniyle ve Ege Üniversitesi’nin bilimsel liderliğinde, İzmir’in Menderes ilçesinde yer alan Klaros Antik Alanı’nda sürdürülen kazılar, özel sektör-üniversite iş birliğiyle yeni bir ivme kazanıyor.
Kazı geçmişi 1907 yılına kadar uzanan ancak çeşitli nedenlerle ara verilerek sürdürülen Klaros Kazıları, 2001 yılından bu yana Türk kazı ekibi tarafından gerçekleştiriliyor. Bu süreç, Ege Üniversitesi’nden Doç. Dr. Onur Zunal’ın bilimsel danışmanlığında yürütülüyor.
İzmirli basın mensupları Klaros gezisinden sonra İsabey Bağları'nda düzenlenen yemeğe katıldı.
Burada yapılan konuşmalar dikkat çekiciydi.
*Saya Holding’e Teşekkür*

Klaros Kazısı Bilimsel Danışmanı Doç. Dr. Onur Zunal, Klaros’un Batı Anadolu kıyısında, tarih boyunca medeniyetlerin kararlarını etkileyen bir merkez olduğuna dikkat çekerek, insanların yaklaşık 3000 yıl önce, geleceğe dair yön bulmak için buraya geldiğini ve buranın tüm dünya açısından çok önemli bir bilicilik ve bilgelik merkezi olduğunu söylüyor. Zunal, sözlerine şöyle devam ediyor:
“Saya Holding’in Klaros kazısının ana sponsoru olması, büyük emeklerle ortaya çıkarılan kültürel mirasın korunması, tanıtılması ve gelecek nesillere aktarılması konusunda büyük bir güvencedir. Yatırımlarının büyük bölümünü kendi filizlendiği, geliştiği şehre yapan Saya Holding’in desteğinin bir diğer önemi ise özellikle İzmir ve çevresinin sahip olduğu kültür turizmi potansiyelini ortaya çıkarma konusunda, özel sektörün de katılımına öncülük etmesidir. Bu anlamda Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü izinleri ve destekleriyle yürüttüğümüz Klaros Kazısı’na vermiş olduğu destekten dolayı Saya Holding’e çok teşekkür ederiz.”
*Cem Mengi: Kültürel Mirasa Sahip Çıkıyoruz*
Saya Holding Yönetim Kurulu Başkanı Cem Mengi, Klaros kazılarına verdikleri desteği şöyle değerlendiriyor:
“Bugün dünya şehirleri, kültürel mirası yalnızca geçmişin bir izi olarak değil, geleceğin inşa edici gücü olarak da görüyor. Başta İstanbul olmak üzere Roma ve Atina gibi şehirler, kültürel miraslarını turizmin, diplomasinin ve ekonominin merkezine yerleştirerek ciddi bir kalkınma aracı hâline getirdi. Biz de böyle bir bakış açısıyla hareket ediyoruz. Klaros’a verdiğimiz destek yalnızca kazı alanına değil; aynı zamanda kültür ekonomisinin gelişimine, yerel kalkınmaya ve uluslararası tanınırlığa yönelik sürdürülebilir bir katkıdır. Bu yaklaşımımız evrensel sürdürülebilirlik ilkeleriyle de örtüşüyor. Türkiye’nin ve İzmir’in kültürel yükselişinde Klaros gibi merkezlerin geçmişle birlikte geleceği de inşa edeceğine inanıyor, bu tür örneklerin çoğalmasını diliyoruz.”
*Klaros: Sessiz Hafıza*
Antik Çağ’da Apollon adına kehanetlerin yapıldığı Klaros Antik Alanı, yalnızca bireylerin değil, kralların ve şehirlerin geleceğini belirleyen bir merkezdi. Kolophon Antik Kenti’nde yer alan bu alan, Notion Antik Kenti’ne kutsal yollarla bağlanıyor; hem inanç hem de siyasi kararlar açısından evrensel ve bölgesel bir otorite işlevi görüyordu.
Klaros’un tarihi, İzmir’in kuruluş hikâyesiyle de doğrudan bağlantılı. Antik yazar Pausanias’a göre Büyük İskender’in gördüğü rüya, Klaros’taki kahinler tarafından yorumlanmış ve bu kehanet doğrultusunda Smyrna’nın yeni yerleşim alanı belirlenmişti. Bu yönüyle Klaros, yalnızca bir kutsal alan değil; şehir kurduran, kader tayin eden bir medeniyet merkezi niteliği taşıyor.
*Kazıların Zorlu Serüveni*
Klaros Antik Alanı’ndaki arkeolojik çalışmalar, 19. yüzyılın sonlarında başladı ancak tarih boyunca çeşitli nedenlerle sık sık kesintiye uğradı. Savaşlar, kaynak yetersizliği ve yönetimsel değişiklikler nedeniyle kazılar bugüne dek yalnızca 51 yıl aktif sürdürülebildi. Bu kesintiler, Klaros Antik Alanı’nın potansiyelinin yeterince açığa çıkmasını uzun yıllar engelledi.
Dönüm noktası ise 2001 yılında Ege Üniversitesi’nin kazı sorumluluğunu üstlenmesiyle yaşandı. Prof. Dr. Nuran Şahin’in bilimsel liderliğinde başlayan bu dönem, bugün Doç. Dr. Onur Zunal’ın bilimsel danışmanlığında istikrarlı ve metodolojik biçimde devam ediyor.
Doç. Dr. Onur Zunal, Klaros’ta açığa çıkan her buluntu ve eserin insanlık tarihine dair yeni bir bilgi ve bakış sunduğunu vurgulayarak; “Klaros yalnızca geçmişin sessiz tanığı değil; Apollo’nun bilgeliğiyle geleceğe ışık tutan bir kültür durağı, bir hafıza mekânı” diyor.
*İzmir’in Keşfedilmemiş Kültürel Gücü*
Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın kültür turizminin geliştirilmesi için gösterdiği ısrarlı çabaları övgüyle karşıladıklarını, Türkiye’nin kültür turizminde sahip olduğu büyük potansiyeli iyi değerlendirmesiyle, yeni yolların açılacağını vurgulayan Saya Holding Yönetim Kurulu Başkanı Cem Mengi, İzmir gibi şehirlerde kültür ekonomisinin gelişiminde, Saya Holding’in desteği ve benzer örneklerin çok değerli olduğunun altını şu sözlerle çiziyor:
“Bugün Atina’da, Roma’da kültürel miras yalnızca korunmakla kalmıyor; aynı zamanda bir deneyim ekonomisine dönüştürülerek şehirlerin ekonomik kalkınmasına doğrudan katkı sağlıyor. Türkiye de elindeki tarihsel mirasın zenginliğini kültür turizminin gelişmesi yönünde kullanmak durumunda. Örneğin İzmir, sahip olduğu eşsiz tarihsel ve arkeolojik zenginliğe rağmen, bu kültür ekonomisi içinde henüz sistemli ve sürdürülebilir bir yer edinmiş değil.
Elbette bu fark bir eksiklik değil, büyük bir fırsat aynı zamanda. Klaros gibi merkezler, İzmir’in sadece geçmişte değil, gelecekte de kültürel bir odak olabileceğini gösteriyor. Biz bu vizyonla hareket ediyor, sadece kazı alanına değil; İzmir’in potansiyeline yatırım yapıyoruz.”
*Saya Holding: Kültürü Geleceğe Taşıyan Vizyon*
Saya Holding, Klaros Kazısı’na sağladığı desteği sıradan bir sponsorluk değil, çok boyutlu bir toplumsal sorumluluk olarak tanımlıyor. Cem Mengi, bu yaklaşımı şu sözlerle özetliyor:
“Kültür, yalnızca devlete bırakılmayacak kadar büyük bir mirastır. Özel sektör bu alanda bilimle, sanatla, yerel halkla birlikte hareket ettiğinde, kalıcı ve dönüştürücü bir etki yaratabilir. Klaros Antik Alanı’na yapılan katkı, yalnızca toprağa değil; medeniyetin kalbine dokunmaktır.”
*Saya Holding Hakkında:*
Yönetim Kurulu Başkanı Cem Mengi holding hakkında yaptığı konuşmada şu bilgileri verdi;
"Yüzde yüz yerli sermaye ile 2006 yılında kurulan Saya Holding, kökleri 1950’li yıllara uzanan güçlü bir sanayi ve yatırım holdingidir. Folkart ile A+ konutlardan ofis ve okul projelerine uzanan yüksek nitelikli gayrimenkul geliştirme faaliyetleri; Humanis (eski Pharmactive) çatısı altında Avrupa, Rusya ve Kanada GMP sertifikalarına sahip modern tesislerindeki ilaç üretimi; yüksek teknoloji alanında yerlileştirme odaklı çözümler sunan Volt Teknoloji; redüktör pazarına yenilikçi bakış getiren Volt Redüktör ve Livamine markasıyla sürdürülen madencilik yatırımları, holdingin ölçeklenebilir büyüme stratejisini yansıtmaktadır. Ar-Ge ve inovasyonu merkeze alan yatırımları, üretim alanları ve global pazarlara açılma vizyonuyla, sürdürülebilirlik ilkelerine bağlı Saya Holding, faaliyet gösterdiği tüm sektörlerde ihracat, istihdam ve bilgi birikimiyle değer zincirinin kritik halkalarını güçlendirmektedir."

Bazen bırakmamak mı gerekli?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Wed, 26 Nov 2025 00:13:53 +0300

Basketbolu sevenler ile camianın içinde olanlar mutlaka, övgüyle söz ettikleri Basketbol Adamları Derneği’nin yıl içinde başarılı olanların ödüllendirildiği “Basketbol Oskarları” ve Türk Sporuna hizmet edenleri onurlandırmak amacıyla verilen “Spora Katkı Ödüller”ni hatırlayacaktır.
Birkaç kez e-mail ve telefon alarak, zaman zaman da sohbet veya yolda rastlaştığımızda hep aynı soru ile karşılaşmam bu yazının ana nedeni oldu.
“Basketbol Oskarları ve Spora Katkı Ödülleri’ni neden vermiyorsunuz?”
Dernek başkanlığını 19. Yılsonunda “Ben üzerime düşeni yaptım” diyerek zirvede, o dönem başkan yardımcım olan Sezai Erdül’e devretmiştim. Defteri kapattım derken, seçilen yönetim kurulu da genel kurul kararıyla şahsıma “Ömür boyu Onursal Başkan” unvanını vermişti.
Kapanmak üzere olan, kapanmaması amacıyla aldığımız Basketbol Adamları Derneği Başkanlığını kurucu başkan Atakan Karakaplan ve Enis Baksi’den sonra tam 19 yıl üstlenmiş, Türkiye’nin basketbol alanında birinci, spor derneklerinden de en saygını haline getirmiştik. Dernek ve daha sonra da spor kulübü olarak Türkiye’nin dört bir yanında tanınır bir hal almıştı.
2006 yılında başlattığımız, basketbolda geride bırakılan yıl içinde başarılı olan sporcu, antrenör, başkan, yönetici, basın mensubu, basketbol ailesinde yer edilen 100 kişilik büyük jürinin oylarıyla belirleniyor ve en başarılılar tespit edilerek kendilerine “Basketbol Oskarları” ismiyle ödül veriliyordu. Genelde de belediyelerimizin elit toplantı alanlarında veya sponsorların gösterdiği yerde spor dünyası bir araya gelerek hem hasret gideriyor hem de anlamlı güne/geceye şahitlik ediyordu. Finalde de aile fotoğrafı ile bu an ölümsüzleştiriliyordu…
“Basketbol Oskarları” ve ardından da yönetim kurulunun federasyon ile ilgili derneklerden de fikir alarak verdiği “Spora Katkı Ödülleri” sadece pota etrafında değil, Türk Sporunda büyük yankı uyandırmış, federasyonlar, bakanlıklar nezdinde de takdir görerek, övgü almıştı. Önceleri dernek gücü sonra da sponsorlar katkısıyla yapılan, Türkiye’de branş ayırt etmeksizin önemli yer edilen ödüller; Türk Sporuna teknik adam, antrenör, başkan, yönetici, medya mensupları başta olmak üzere emek verenler hatırlayıp onurlandırılıyordu.
Peki, ne oldu da şimdi verilmiyor?
Başkanlığı devrettiğim, sevdiğim, spora büyük katkı sağlayan, Türkiye Tekerlekli Basketbol Liglerinde gözlemcilik de yapan Sezai Erdül’e “dernek ne oldu?” diye sorduğumda “ben çok iyisini yapacağız denen ekibe devrettim. Ama hayal kırıklığına uğradım. Herhalde kapandı” dediğinde oldukça üzüldüm…
En son göreve gelen yönetimin Basketbol Adamları ve Kadınları Spor Kulübü’ne çevirdiği BAD (Basketbol Adamları Derneği ve Spor Kulübü) şu anda meçhul.
Bıraktığımızda kapanan veya bitkisel hayata giren dernek ve spor kulüplerini görmenin üzüntüsünü yaşadığımdan olsa gerek, Bostanlıspor Kulübü Başkanlığım 21. Yılda da devam ediyor…
Basketbol elbette sevdamızdan birisi. Ortaokul, lise çağlarında okul ve kulüp takımlarında oynamamız, sonraları basketbol yazarlığı, yöneticiliği, başkanlığı her kademesinde pota ile içli dışlı olmamızı sağladı. Çocukların, şimdi de torunların basketbol oynamaya başlaması da herhalde genlerden…
Basketbol Adamları Derneği’nin isim babalığını yaptığım ve büyük ses getiren “Basketbol Oskarları” yeniden gündeme gelse diye de düşünmeden edemiyorum. Hatta büyük bir boşluk, derneği yeniden mi açsak?

İBB’nin İddianamesinde TMOK’un Ne İşi Var?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 24 Nov 2025 09:37:00 +0300

Türkiyemizde kanunsuz işlere devletimiz her zaman el koyar. Bunlardan gündemin en başında olanı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile ilgili “İmamoğlu suç örgütü” iddianamesidir. 402 şüphelinin yer aldığı iddianameden elime geçen listeye bakarken birden şaşırdım. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde pek tanığım yok amma, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin tarihi yönetimini devirip iktidara geçen TMOK’un Yeni Yönetim Kurulu’nda Başkan Yardımcısı olan Mehmet Cem Topçuoğlu’nun, listenin 232. sırasında şüpheli olarak adı vardı. En kıdemli üyesi olduğum Türk sporunun tarihi ve saygın kuruluşu TMOK’un, böyle bir yargılamada adı geçen Yönetim Kurulu Üyesi olabilir mi diye düşündüm. Şimdi her Türk vatandaşı gibi en kısa zamanda TMOK yönetiminin, masumiyet karinesini göz önünde bulundurarak, bu konunda bir açıklama yapmasını bekliyorum. Bu bir isim benzerliği midir, yoksa doğru mudur? Hiç arzu etmem ama, eğer doğru ise ne ile suçlanmaktadır? Verilecek cevap TMOK’un geleceğini, yönetimini etkileyecek ve ülke sporunda onurla yer alan TMOK için çok önemli bir belge olacaktır. Bekliyoruz…

Tarihin gelmiş geçmiş en büyük atleti \"Çek Lokomotifi\" Zatopek

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 21 Nov 2025 09:13:23 +0300

"Uçar gibi görünen koşucular vardır, dans eder gibi, geçit yapar gibi koşanlar…
Emil Zatopek ise derinlere dalıyor, kendi kendini oyuyor gibi, transa geçmiş gibi ya da bir kazmacı gibi.
Emil akademik klişelerden ve her türlü zarafet kaygısından uzakta, ağır biçimde, çırpıntılı, kasıntılı, sarsıntılı biçimde ilerliyor."
1948-1952 arasında 5 bin ve 10 binde girdiği 72 yarışı kazanmış, Dünya rekorları kırmış Emil Zatopek'i; Fransız yazar Jean Echenoz "Koşmak kitabında böyle anlatır...

****

Emil Zatopek...
Ona "Çek Lokomotifi" de derler.
Bugün "Çekya" diye anılan ülkesinin 1948-1952 yıllarında en göz önünde kişisidir.
Londra'dan sonra 1952 Helsinki olimpiyatlarında da beş bin metre, on bin metre ve maratonun her birinde altın madalya alıp bir de her birinde rekor kırar Zatopek.
Olimpiyat Oyunları tarihinde, oyunlardan birinde en uzun üç yarış disiplininde altın madalya kazanan tek atlettir.
Muhteşem bir performanstır bu atletizmde...
20. yüzyılın "en iyi koşucusu" olarak kabul edilir Zatopek...

****

Yaklaşık on beş yılın sonunda 1958’de 36 yaşındayken atletizmi bırakır.
Sovyet işgalini protesto edenlerin yanındadır Zatopek.
1968’de Sovyet tankları şehre girdiğinde de halka direniş için önderlik edip sokakta konuşmalar yapar.
"Prag Baharı"nda
bedeli ağır olur; ona "general" rütbesi verenler
Ülkenin kuzeybatısında Alman sınırı yakınındaki Jachymov uranyum madenlerine işçi olarak gönderir!
46 yaşındaki efsane, artık bir maden işçisidir.
Altı yıl sonra da Prag’ta temizlik işçisi yapılır.
El arabası ve süpürgesiyle kent sokaklarını temizlerken, halk hemen tanır efsane atleti, her gördüğünde de alkışa boğar.
O efsane; yokluktan gelmiş, çok çalışmış, ülkesini pistlerde başarıyla temsil etmiş bir rekortmen, işgale de direnendir ne de olsa...

****

Hayatının geri kalanını kendisi gibi sporcu olan eşi Dana ile Prag’da geçirir.
Emil Zatopek, tarihin gelmiş geçmiş en büyük atleti unvanıyla 25 yıl önce aramızdan ayrılır.
Bir olimpiyat kahramanı olarak Lozan’daki IOC merkezine heykeli dikilir.
2021'de hayatı sinema filmi yapılır.
Bilge sözüdür;
"Spor tarihi, büyük sporcuların biyografileridir."

Komedimizin Gerçek Şarlo\'su; Nejat Uygur

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Tue, 18 Nov 2025 10:41:23 +0300

"Hayat gelip geçiyor ağlamakla gülmekle, zaten komiklik yapıyorum ben böylesine bir dünyaya gelmekle."
"Kahkaha ile doyuyor, alkışlarla yaşıyorum. Tavsiye ederim…”

"Hiç üzülmeyin sevgili seyircilerim.
Tüm dertlerinizi ben götüreceğim,
kahkahalar sizlere kalacak."

Bir gün gelecek tiyatronun zilleri susacak,tiyatronun ışıkları sönecek.
Tiyatro perdesi bir daha açılmamacasına üstüme kapanacak.
Hiç üzülmeyin seyircilerim.
Söz veriyorum sizlere, dertlerinizi ben götüreceğim.
Kahkahalar sizlere kalacak. "

“Bu ülkenin esprisi, koca koca adamlar üç genç fidana kıydığında bitti.”

****
Nejat Uygur...
Tiyatromuzun büyük ustası.
Sahnelerin efsane ismi.
Hepimizi güldürdü, güldürürken düşündürdü.
Onun için;
"Kel Hasan’dan, Küçük İsmail’den, Dümbüllü’den, Muammer Karaca’dan süzülmüş büyük bir oyuncuydu" derler.
Ressamdı...
Karikatürler de çizerdi.
İzmir Fuarı'na gelir, Çamlık Senar Bahçesi'nde oyununu oynardı.
Ege Ekspres gazetesi yayımlanırdı o dönemde.
Beyaz renkli motoruyla gazeteye gelir, çizdiği karikatürleri teslim ederdi.
Nevi şahsına münhasır bir kişilikti Nejat Usta.
1987 yılında kendi yaptığı yağlı boya
Atatürk tablosunu Denizli Belediyesine hediye etmiştir.

****
Tuluatın tartışılmaz ustasıydı.
Mizah geleneğimizi son ana kadar yaşatandı.
"Hayatımda ilk defa katıla katıla gülüyorum,
Çünkü daha kırkım dolmadan unutulacağımı biliyorum!"demişti.
Ve eklemiştir;
"Anardanız da gülümseyerek anın..."
Nejat Uygur 'un 12.ölüm yıl dönümü bugün.
Ama asla unutulmadı asla!
Anısına saygıyla.

İsmi gibi yıldızdı hep parlayan, hiç sönmeyen bir Cumhuriyet yıldızı; Yıldız Kenter

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Mon, 17 Nov 2025 18:29:31 +0300

"Tiyatroyu sevmek lazım. Ben tiyatronun tozunu seviyorum, kokusunu seviyorum, sahneye çıkıp şöyle bir baktığım zaman bütün dünyayı kucaklıyormuşum gibi geliyor..."

****
Yıldız Kenter...
Türk tiyatrosunun "Kutup Yıldızı" divası..
17 Kasım 2019’da 91 yaşında vefat etti Yıldız Kenter.
En son 2013’te İzmir Adnan Saygun Kültür Merkezi’de sergilenen "Miras Kültürel Müzik Ses Nefes Ruh Beden" gösterisinde Neyzen Kerem Tufan’a eşlik etmişti anımsadığım...

****
Neyzen Tufan daha sonra verdiği bir röportajda şunları ifade etmişti;
"Yıldız Kenter'den mütevazı olmayı, tevazunun kıymetli bir sanatçıya ne kadar yakıştığını öğrendim. Kendisine kahve ikram eden kişinin gözlerine bakarak takdir eden, farkları görebilen sadece bakmayan, renkleri çiçekleri fark eden, nezaketi ve zerafeti ile gösterdi bana.
Öyle olmaya çok özendim. Ama tabii ki mümkün değil. Gerçekten o benim için muhteşem bir rol model.”

****
Bir Cumhuriyet kadınıydı Yıldız Kenter...
Fethullah Gülen’in ödülünü reddeden 11 sanatçıdan biriydi; Tarık Akan, Edip Akbayram, Semiha Berksoy, Erol Günaydın, Müşfik Kenter, Göksel Kortay, Mücap Ofluoğlu,
Kemal Sunal, Ferhan Şensoy ve Macide Tanır ile...

****
Tiyatromuzun efsanesi Muhsin Ertuğrul ona nasıl hitap ederdi, bilir misiniz?;
"Yıldız, iki gözüm, kızım''...
Ertuğrul tarafından Ankara Devlet Tiyatroları'na öğretmen olarak atanmıştır.
O tiyatro deviydi...
Hocaların hocasıydı..
Tiyatromuzda mihenk taşıydı.
Adeta oynamaz, yaşardı...
Adeta kadifeye benzer sesiyle kalplerimize o kadar güzel dokunurdu ki...
Sevginin kırılganlığını öyle muhteşem yansıtırdı ki izleyicisine...
Büyüleyiciydi Kenter...
Harika da şiir okurdu...
Fanatikleri Yıldız Hocaya "Şiir Perisi" derlerdi.
Yıldız Kenter'in 91 yıllık ömrü; "kültüre sanata, çağdaşlığa" dairdi...

****
Bu ifadeler Yıldız Kenter'i ve "en büyük aşkı" tiyatroyu anlatır;
"Tiyatro benden ne aldı? Yıllarımı.
Helal olsun.
Tiyatro bana ne verdi? İnsanlar, insanlar, insanlar.
Sevinçler, acılar, umutlar, kavgalar, ama ille de barışlar, barışlar...
Yaşam coşkusu verdi bana.
Başka ne isteyebilirim? '
Doğum günü sararan bir Eylül'dü Yıldız Kenter'in.
"Ayrılık Defteri''nin bize verildiği tarih de o sarı yaprakların döküldüğü tarihti; 17 Kasım...

****
Bilge der ya;
"Dünya, bir penceredir. Sırası gelen bakıp geçer''...
İşte Yıldız Kenter de "hoş sadalar bırakarak" o pencereye baktı ve geçti.
Tiyatroya, sinemaya sanata ve kültürümüze bıraktığı izlere saygı ile...

Güzel haber bekliyoruz…

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 17 Nov 2025 10:43:38 +0300

Günlük, haftalık ve sürekli yazanların her zaman “bu gün ne yazacağım” dediği de oluyordur. Gündemin yoğunluğundan tutun da, canının sıkkınlığından öte bazen insanın içinde yazmak da gelmez…
Derler ya; “İki elim kanda olsa yazarım.” İşte bu sadece laftan ibaret. İnsan bazen ne yazacağını da bilemiyor…
Bizim için konunun önemi yok. Gazeteci ruhunu başladığımız günden bu yana koruduğumuzdan, ilk günkü heyecanı halen yaşadığımızdan olsa gerek, 57 yıldır kâğıt-kalem, sonra daktilo ve sonunda da bilgisayarın tuşları en büyük arkadaşımız, sırdaşımız, yoldaşımız oldu…
Kimi yazdıklarımıza kızdı. Nasırına bastık, acı acıdı. Sağa sola saldırdı. Laf salatasıyla karın doymayacağının ve dağın basit bir üfürükle yıkılmayacağından haberi yoktu… Üfürdükçe, üfürdü… Nafile! Dik duruşumuzu bozamadı. Eğmedik… Eğilmedik! Eğmedik… Eğilmedik! O küçülürken, biz büyüdük…
Kimi yazdıklarımıza teşekkür etti… Cevabımız “Az bile yazdık, kusura bakma” oldu… Sevginin gösterildiği her yere saygımızla karşılık verdik, o zaman da onurlandırdık, onurlandırıldık. Günü kurtarmanın hesabını değil, geleceğin temellerini sağlam atmanın cesaretini gösterdik. Dilimiz dümdüz olmadı. Pürüzlü kalmaya devam etti… Gün geldi, çattı. Sevgi-saygı “ağabey kardeş”ten de öte, ölümsüz dostluğu pekiştirdi… Sonuçta dostluk kazandı.
Kimileri yazdıklarımıza “Aman sen de” dedi. Aldırmadık, alınmadık. Biliyorduk ki, doğru yolda ilerleyen biz, virajda patinaj yapan onlardı. Yine de; uçurumla karşı karşıya kaldıklarında elimizi dostça uzattık…
Kimileri yazdıklarımıza sessiz kaldı. Aman dikkat, fırtına öncesi sessizliği olarak algılayıp, her türlü tedbirimizi aldık… Belgelerle o sessizliği de bozduk!..
Bunlar neden mi?
Yaklaşık 50 yıllık hayat arkadaşımı, can yoldaşımı hastanenin yoğun bakımında bırakıp da, hastaneden eve gelip; alelacele bu yazıyı yazmamdan mı acaba diye de düşünüp duruyorum… Bugün yazdığım gazetenin o günkü patronu Ömer Dinçer’e “tamam haftada bir yazayım” diye verdiğim söz, değişen üç patrona karşın değişmedi. Biz de söz namustur.
Kaldı ki bu bugün bu işi profesyonel olarak, menfaat bekleyerek yapmıyoruz… Severek, gönülden yaparken, yerel basına destek olabilmenin, bir gazete daha kapanmamasının uğraşı içindeyiz. Aslında mecbur muyuz? Hayır. Bazen düşünüyorum, artık yazmasam mı diye?.. Biraz da gençler yazsın düşüncesi hep hâkim ama şöyle bir baktığımda da “biz de yazmasak, yazan da olmayacak” kanısına varıyoruz… Bizim kuşak mesleğinin doruk noktasında mutlulukla işini yaptı. Manen ve madden karşılığını aldı. Alın teri asla yerde kalmadı. Kendi işimiz gibi gece gündüz durmadan çalıştık, çabaladık. En iyisi için mücadele ettik… Bizler gibi patronlar da mutluydu.
Ya şimdi?
Boş verin…
Sizin de canınızı sıkmayayım. Zaten Altaylılar, Karşıyakalılar, Altınordular, Bucalıların canı çok sıkkın… Hepsi adeta burnundan soluyor!
Karşıyaka futbolda profesyonel liglerin son basamağında şu sıralar iyiden de öte… Zirvede olması gibi, sahadaki mücadeleci futbolu da ümit veriyor. İnşallah maratonun sonunda güneşi görürler. Bir üst lige çıkarlar… Sonra da adım adım gerçek yerleri Süper Lige doğru… O sırada da 12 yıldır içlerinde acı yara olan stadın da temeli atılıp, açılır... Stat ile ilgili fazla bir şey yazmayacağım. Hikâyesini öğrenmeniz için son yazdığım, kazancı Bostanlıspor’un alt yapısında kullanılmak üzere www.hepsiburada.com da satılan STAT kitabında bulabileceğinizi de satır arasında aktarmak istiyorum…
Yazı kaleme alındığında Karşıyaka futbol ve voleybolda liderlik koltuğundaydı. Futbolda 9 maçta 7 galibiyet 2 beraberlik ile zirvede yer alıyor. Voleybolda (1. Lig A Grubu) beşte beş ile durum çok iyi. Keyifleri kaçıran basketbol takımı. 6 maçta sadece bir galibiyet alabilen Kaf Kaf şu anda sondan 2. Sırada ve düşme hattında. Mutlaka üç ligde de bu derenin altından çok su akacak ama önemli olan boğulmamak… Bir yanda stat, diğer tarafta basketbol. Karşıyaka’da sıkıntı işte burada…
Transfer yasaklısı Altay adeta cadı kazanı. Futbol takımı 3. Ligde 9 maçta 1 galibiyet alabildi. 3 de beraberliği bulunan tarihi kulübün lokomotifi 12. Sırada ancak düşme hattındaki takımı averajla geçebilmiş. Siyah beyazlıların amatör branşlarına baktığımızda öylesine iç acıcı bir tablo da göremiyoruz.
İzmir’i 2. Ligde temsil eden ekiplerden Altınordu’nun durumu da içler acısı… Tesislerini satan, kulübü satılığa çıkaran Seyit Mehmet Özkan’ın önce “emekliliğe ayrıldım” açıklaması sonrasında “alt yapıda varım” diyerek oraya futbol şirketi kurması kafaları oldukça karıştırdı… Futbolcu satamayınca beklenen geliri elde edemeyen ve yatırımı kesen Özkan’ın Altınordu’sunu gelecek günlerde neler bekliyor? Ligde sondan ikinci durumdaki takım oynadığı 11 maçta henüz galibiyetle tanışamadı, sadece 4 maçtan beraberlikle ayrılabildi.
Voleybol ve cimnastik branşlarını özelleştiren kulüp bu alanlarda da faaliyetini sürdürürken, yönetimleri güzel işler yapmanın çabası içinde. Voleybolda Karşıyaka’nın da yer aldığı A Grubunda bulunan Altınordu ne yazık ki şu ana kadar beklenen başarıyı elde edemedi ve 6 maçtan sadece birini kazanarak altlarda kaldı. İzmirspor ile Edremit Belediyesi Altınolukspor’un ligden çekilmesiyle de düşmekten kurtulmanın rahatlığını mı yaşıyor acaba?
Bucaspor da futbolseverleri üzen İzmir’in bir diğer 2. Lig ekibi. 11 maçta galibiyet elde edemeyen sadece 3 beraberlik alarak son sırada kalan Bucaspor’un geleceği de endişe yaratıyor.
İzmirlilerin son durumu böyle…
Bekleyip göreceğiz, gelecek günler neler getirecek…
Taraftarlar gibi, biz de güzel haber bekliyoruz!..

Türk Devletleri Teşkilatı’nın, ‘Turan Oyunları’ da Olmalıdır

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 17 Nov 2025 10:36:58 +0300

2025 yılı Türkiye ve Türk dünyası için en büyük adımın atıldığı tarihtir. Kanı bir olan dünyadaki Türk Devlerini bir araya toplayan Türk Devletleri Teşkilatı’nın kurulmasıdır. Her alanda faaliyet gösteren bu kuruluşun aynı İslam Dayanışma Oyunları gibi, artık büyük bir spor organizasyonunun da kurulma vakti gelmiştir. Başta Türkiyemiz, Kan kardeşi ülkeler; ilk planda Azerbaycan, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan, Kuzey Kıbrıs, Kırgızistan ve Macaristan’ın gönüllü olarak yer aldığı bu birlikteki ülkelerde spor gelişmiş ve spor dünyasında yer almışlardır. Bu atılım ile tüm spor dallarının yer alabileceği Turan Oyunları, birlikteki üyelerini, birbirlerine daha da yakınlaştıracak, ülke sporlarında gelişim sağlayacaktır. Biran önce Gençlik ve Spor Bakanlığı, Turan Oyunları için adım atmalı ve devletin başardığı bu tarihi birliği güçlendirmelidir. Bu, Türk dünyasına takılan bir birlik ve dostluk madalyası olacaktır.

Devletin son 23 yıllık spor bilançosu nasıl?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Wed, 12 Nov 2025 10:44:04 +0300

2025 yılında birçok kutlamanın yanı sıra, Devletimizi temsil eden AKP Hükumetinin 23’ncü yılını da kutluyoruz. Bu kutlamalarda her konuda olduğu gibi, spor alanındaki görevi ile ilgili olarak Spor Bakanlığı’nın da bir bilançosu olmalıdır diye düşünüyorum. Çünkü amatörü, profesyoneli, tek futbol dallılar olduğu gibi, tam teşekküllü olimpik dallarda faaliyet gösteren spor kulüpleri de, Uluslararası spor federasyonlardan tam not alanlar da, kırık not alanlar da, ceza alanlar da var. Spor tesislerinin sorumluğunu taşıyan birimlerin denetim karneleri de var, son günlerde özellikle futbol federasyonunda ortaya çıkan skandallar da. Tüm spor kulüplerinin mali yönden yaptıkları ve yapacaklarının denetleme konusu da var.
23 yıl denetlenirken Fair Play karnesi de unutulmamalıdır. Tüm Bakanlığa bağlı kuruluşlar Fair Play açısında da incelenmelidir. Bunun için kurulacak bir Akademik kurulun, 23 yılın bilançosunu ve sorunlara çare formüllerini taşıyan bir rapor hazırlamasını, ben de, ülkemiz de bekliyor. Nice mutlu, başarılı 23 yıllar diliyorum.

ÖZEL BİR TEŞEKKÜR MESAJI

Tanrının emri: 61 yıllık yoldaşım, eşim Ayten Hanım’ı kaybettim.
Tüm Türkiye’den, Spor Dünyasından, Basın Dünyasından, Gazeteciler Cemiyeti’ne, Olimpiyat Dünyasından, eski ve yeni yönetimiyle TMOK’a, Türk Spor Vakfı’na, çelenk bağışlarına, dostlarım ve öğrencilerime, büyük Türkiye ülküsünde yürüyen kardeşlerimden gelen başsağlığı mesajlarına; buradan gönül dolusu sevgiyle teşekkür etmeyi uygun buldum.
Sağolsunlar…

Spora ne oluyor?

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Tue, 11 Nov 2025 10:51:40 +0300

Uzun süredir iki spor kulübünün tek bir başkanı olmasını bir türlü anlayamamıştım. İlk bakışta bir başka kulübe de destek olunduğunu, camialara sahip çıkıldığı, sporcuların iyi antrenman yapabilmelerinin sağlandığını düşünüyordum. Hatta, bir kulübün başkanı olurken diğer bir kulüpte yönetim kurulu üyesi olarak da bulunmasını hayretle fakat pozitif bakmakta idim.

Zaman geçti ve bu bahis denilen olay sporumuzdaki hasarı büyük bir şekilde açığa çıkardı. Sporcuların transferlerindeki menecerlerin rolleri, teknik adam değişiklikleri ile oyuncu kadrolarındaki geometrik sayıdaki başkalaşımlar, kendilerinden memnun olunmayan hakemlerin sürekli görev almaları, medyanın doğrudan etkili olduğu birtakım operasyonlar sonrası gelinen tablonun pek hoş olmadığı açıkça görülüyor.

Şimdi, adı geçen vakaların hukuksal değerlendirmelerini izleyeceğiz. Konu ne yazık ki hepimizi ilgilendiriyor. Çünkü hakemlerimizin, oyuncularımızın, yöneticilerimizin, gazetecilerimizin de dahil olduğu büyük bir kesimin olayın içinde yer aldığını okuyoruz, izliyoruz. Kim haklı, kim haksız ya da kimlerin doğrudan sorumlu olduğu konusunda şimdiden peşin bir hükümde bulunmak son derecede yanlış bir tutum olur. Biraz sabır yanında kapsamlı bir inceleme doğru sonuçlara ulaşmamızı sağlayacaktır.

Değerli okurlarımın zaman zaman yazdıklarımı hatırladıklarını düşünüyorum. Genelde egzersiz ve antrenman konusunda çoğu kez olumsuz görüşlerimi yazarım. Sporcuların yeterince antrenman yapmadıklarını, beslenme ve diyet konusunda destek alamadıklarını, sezon öncesi kampların asla yeterli olmadığını hem söylerim hem de yeri geldikçe yazmaktan çekinmem. Zamanla düzeleceğini ümit etmekle beraber beklediğim performansın bir türlü ortaya konulamamasını açıklamakta, anlamakta güçlük çekerdim. Ve bunun arkasında başka bir şeylerin olabileceğini tahmin eder ama yine de kendime inanmazdım.

Ortaya çıkan tablo inanılmaz boyutlarda. Futbolda 2. ve 3. Lig maçları ertelendi. Hakemlerin büyük bir bölümü konuyu açıklamakta başarılı olamıyorlar. Federasyon olağanüstü olarak toplandı ve bir yeni yol haritası çizmek istiyor. Medya şaşkın, doğru bilgi nerededir diye arasanız hemen dedikodunun içine düşüyorsunuz. Şimdilik biraz bekleyeceğiz ama sporumuzun huzura kavuşması için gerekli önlemleri hep birlikte almamız gerektiğine inanıyorum. Önerim, her kurumun önce kendi kapısının önünü temizlemesidir.

Sporun, olimpik düşüncelerle hijyene kavuşacağına inanmalıyız. Spor derken, olimpik düşünceler nereden çıktı diyenlerin sayısının artacağını görüyor gibiyim. Sporu, olimpizmle taçlandıramayan kurum ve kuruluşların varacakları nokta üstte yazdıklarımdır. Spor eğitimini kültürle birleştiremezseniz hiçbir gelişme kaydedemezsiniz. Sporun kültür tarafını yeniden ele almakta fayda var gibi…

\"Başkomutan yaversiz gidemez!\"

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Mon, 10 Nov 2025 11:36:33 +0300

"Ben Atatürk’ü daha genç bir zabitken bugün herkesin onu Atatürk olarak takdir ettiği derecede sevmiş ve onun kudretine iman etmiştim.”

****
Bir ömür dostluk, yoldaşlık; ölesiye bağlılık;
Selanik'tendir!
Aynı mahalledendiler, birlikte okudular.
Harp Okulu’nda da!..
Hemen bir anı;
Selanik’te ünlü Olimpos gazinosundaki masada
Mustafa Kemâl dostlarına ileride nasıl
iktidara geleceğini ve onlara gelecekteki görevlerini anlatmaktadır.
O masada; Fuat Bulca, Nuri Conker, Fethi Okyar
ve Salih Bozok vardır.
Herkese görev taksimi yapar Mustafa Kemâl.
Sıra Bozok’a gelince:
‘Salih seninle hiç ayrılmayacağız.
Yaver yapacağım kendime seni.’’
Masadakiler sorarlar:
‘Peki sen ne olacaksın?’
Yanıt nettir:
‘Ben size bu görevleri verecek adam olacağım.’
Ve Salih Bey, Suriye Cephesi’nden itibaren O'nun emrine girer.
Milli Mücadele’de, Heyeti Temsiliye’de,
Cumhuriyet-in ilânından sonraki dönemde de!..
"Bozok" soyadını da bizzat 1934'te Atatürk verir.

***
O "ateşten gömleği gözünü kırpmadan’’
giyenlerden biridir
Salih Bozok...
"Bandırma Vapuru"nda
doğacak kuruluş/ kurtuluş güneşini erkenden gören yolculardandır.
En önemli kararların alındığı ‘’Atatürk’ün Masası’’nda yeri hep vardır.
Ölünceye kadar hep ‘’tarifsiz sevdayla bağlandığı’’ Paşa’sının
yanındaydı Salih Bozok; en güvendiği inandığı isim olarak!
Öyle ki; Mustafa Kemâl evlendiğinde
Latife Hanım’ın bile şahidiydi,
Zübeyde Hanım rahmetli olduğunda, Paşa yetişememiştir.,
Başyaver Salih toprağa vermiştir.

****
Mevsim; hazandır,
Atatürk Dolmabahçe’dedir, hastalığı ilerlemiştir.
Salih Bozok, Başbakan İsmet Paşa’ya bir mektup kaleme alır;
‘’Parmaklarım kırık, gözlerim kör olsaydı da
böyle acı bir mektup yazmasaydım(…)
Atatürk'ümüzün bugünkü sıhhi vaziyeti
korkulacak kadar vahimdir.
Kalbim parçalanarak
bu elim haberi vermek mecburiyetinde kaldığım için ayrıca acı duymaktayım.’’

***
Doktorlarıyla sağlık durumu hakkında
bilgi alışverişinde bulunduğu birgün onlara sorar;
‘’Kalbime kurşun sıkarsam ya da beynime sıkarsam ne olur?’.
Oğlu Muzaffer’in anlattığına göre; ‘‘Beynine sıkarsan
kör olursun, ölme ihtimalin daha az; en iyi ölüm,
kalbe sıkılan kurşunla olur’ yanıtını almıştır.
Ardından da o gün ve her gün traş olurken tentürdiyot alır,
kalbine ateş edeceği yeri işaretler; eli şaşmasın diye!
Kafasına koymuştur Atatürk veda edince intiharı!
Hatta aylar önce eşi Pakize’yle paylaşmıştır bir mektupla!..

***
“Maddi manevi hiçbir kuvvet, hiçbir mucize
artık onu kurtaramayacaktı.
Saraya, uykuda
yürüyen adamlar gibi gelip gidiyordum.
Birisi belki adımı sorsa cevap verecek halde değildim.
Yalnız Atatürk’ün öldüğü günü hiç unutamıyorum.
Hekimler büyük ölünün odasından çıktıkları zaman yüzüm kim bilir nasıl korkunç bir hal almış ki Dr.Mim Kemâl telaşla ‘Nereye gidiyorsun?’ diye sordu.
‘Hiç! Gidiyorum, işim bitti artık’ dedim.
Fakat Kemâl Bey, bırakmadı.
Kalbim iki değirmen taşı arasına düşmüş bir buğday tanesi olsa ancak bu kadar ezilirdi.
Ne ağlayabiliyor, ne konuşabiliyor, ne de konuşulanları anlıyordum.
Kendimden geçmişim. Odadan deli gibi fırladım.
Sonrasını hiç ama hiç hatırlamıyorum.
Gözümü açtığım zaman kendimi hastanede buldum.”
Bu satırlar; Büyük Önder’i “bir gölge gibi
sonsuzluğun eşiğine kadar takip eden”
Salih Bozok’un hatıratındandır
(Atatürk’ün Yaveri Salih Bozok Anlatıyor-Alaca Yayınları)

***
Hadise şöyleydi; ‘’kadimini’’ yitirmiştir Salih Bozok!
Odaya girmiş, gözyaşlarıyla son bir kez Paşa’sının yüzünü
okşamış, elini öpmüş ardından da
tabancasını çekip ‘’Başkomutan yaversiz gidemez’’ demiş,
kalbine bastırıp tetiği çekmişti.
Mermi kalp çevresindeki yağ tabakasına takılmıştı, ölmemişti!
40 yıl ölümüne sevdiği, öfkelere sevinçlere
ortaklık yaptığı, gizli saklısına tanık olduğu;
‘’benim oksijenim’’ dediği
Mustafa Kemâl’e bu kez yoldaşlık yapamamıştı!
(Smith-Wesson tabanca, arşivi, kitapları ve bazı eşyaları bugün bir koleksiyonerden alınmış Yapı ve Kredi Bankası 'nın emanetindedir.)
O kurşun ise, ölene dek kızı Sabiha'nın boynunda kolyedir!..

***
Bu yaşanmışlığı dizelere taşırken;
kendime sormadan edemedim.
‘’Edebiyatın Kaptanı’’ Attilâ İlhan,
‘‘ben ağlarım/ gözlerimin yaşına bak/
ankara kalesi'nde rasattepe'de/bir akça şahan gezer dolanır/
yaşın yaşın mezarını aranır/şu dünyanın işine bak/
mustafa'm mustafa kemal'im’’ dizelerini
Salih Bozok’un Atatürk sevgisinden
etkilenip yazmış olabilir miydi?

***
Gazi Mustafa Kemâl Atatürk,
Dünya'da ve ülkemizde
-tartışmasız- itibarı en yüksek, en sevilen gerçek önderdir.
Tarihte; O'nun kadar
özlenen, anılan lider yoktur.
Bitimsiz minnetle,saygıyla,
bağlılıkla.
O’nun adı yere de, göğe de yazılmıştır!
Atatürk'ün canını emanet ettiği Salih Bozok’un olduğu gibi;
her birimizin de yürek kulvarında
bir Atatürk vardır.
O; hep yaşayacak, yaşatılacaktır!
87 YIL GEÇTİ 10SUZ...
Hatırına ve hatırasına saygı ile...

Müziği Zaman Ötesine Taşıyan Efsane Piyanist Besteci; Timur Selçuk

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 07 Nov 2025 10:24:56 +0300

“Karantinalı Despina”…
Edebiyatın Kaptanı
İzmirli Büyük Şair
Attilâ İlhan'ın ünlü şiiridir.
Okuyan için de dinleyen için de
maziye "hüzünlü bir yolculuktur" der eleştirmenler.

****

“Bir gül takıp da sevdalı
Her gece saçlarına
Çıktı mı deprem sanırdın
Kara kız kantosuna.”
Balkan Harbi’nin daha on altısında, Makedonya’dan, söküp İstanbul’a savurduğu Dramalı Hasan Hasgüler’in, altı asırlık Osmanlı yıkılırken, Pera’nın tuluat tiyatrolarında çınlayan nihavent kantosu! “Saçların ne güzel kara kız, ara sıra gel de beni ara kız” diye başlayan hani…

****
“Titreşir kadehler
Camlar kırılır alkışlardan
Muammer Bey’in gözdesi
Karantinalı Despina”
Muammer Bey kim mi?… İzmir eşrafından, kuru üzüm, incir, tütün ve zeytinyağı tüccarı.
Meşhur Uşşakizade Muammer Bey…
Biz daha çok kendisini "Latife Hanım’ın babası" olarak biliriz.
Atatürk’ün kayınpederi yani…

****
Ya Karantina?
İzmirliler bilir “Karantina”yı.
O zamanların “piçhane”sinden (şimdinin Etnoğrafya Müzesi) Susuz Dede’ye kadar olan yerin adı.
Şimdinin Karataş’ı…

****
Neden mi Karantina?
Zamanın Asker Hastanesi’nin yanındaki açık alanda karantina çadırları kurulurmuş bir zaman.
Sonradan Askeri Hastane taşınınca burası da iskana açılmış.
Ama ismi “Karantina” olarak kalmış.
Sözcüğün kökeni Latince…
14.yy da büyük veba salgını sırasında Venedik’e gelen gemiler şehre sokulmadan önce 40 gün açıkta bekletilirmiş. İtalyanlar “quaranti giorni” (40 gün) derlermiş buna.

****
“Çapkın gülüşü
Şöyle bir faytona binişi Kordelya’dan
Ne kadar farklıydı her kadından
Her bakımdan”
Kordelya…
İzmir’in 1. Kordon’una Levantenlerce verilen ad.
Karşıyaka’nın eski adı.

****
“işgal altüst etti nasıl da İzmir’de her şeyi
öğrendi kullanmasını despina bu yanlış geceyi
körfez’de parıldayan yunan zırhlılarına karşı
Miralay Zafiru’yla İspilandit Palas’ta sevişmeyi”
Miralay Zafiru; İzmir’i işgal eden I. Yunan Tümeni’nin komutanı “Nikolas Zafirios”. İspilandit Palas? “İsplandit” (ing. Splendid) sözcüğünün “muhteşem, görkemli” anlamına geldiği biliniyor sadece.
Bir “İspilandit Palas” var hala ama İstanbul, Büyükada’da.
İzmir’deki İspilandit Palas’tan iz yok…
Büyük İzmir yangınında kül mü oldu acaba?

****
Peki ya Despina? Karantina yokuşunda 104 sokakta ikamet edermiş derler.
Hatta sokağın adı Despina Sokağı’na çıkmış zamanında.
Ama nüfusta kayıt yok, fotoğrafı yok.
Şöhretini hesaba katacak olursak zamanın gazetelerinde haberleri olmalı.
Lakin o da yok!
İzmir’de kaldı mı, Miralay Zafiru’yla Yunanistan’a mı kaçtı, Avrupa’ya mı yerleşti? Bilinmiyor… Eskiler esmer güzeli bir kadın olduğunu söylemişler sadece.
Uzun siyah saçlı, ince belli, geniş kalçalı, iri kahverengi gözlü…
Belki de böylesi daha iyidir.
Herkesin hayâlinde belli belirsiz bir imge olarak kalması yani."
(Kaan Bahadır böyle anlatır)
1974 yılında “Hürriyete Doğru” şarkısıyla beraber kırkbeşlik plak olarak yayınlanan şarkıdır "Karantinalı Despina"...

****
Ben Timur Selçuk denince...
"Kararmış, tahta masamızda bir şişe şarap
Gecelerden bir gece bezginiz
Üstelik adamakıllı sarhoşuz, ellerin ellerimde
İspanyol Meyhanesi'nde bir kadın, çığlık çığlığa şarkı söylüyor
Belli yıkılmış bir kadın..." dizeleriyle
"İspanyol Meyhanesi "ni...
Ben Timur Selçuk denince,
"Ayrılanlar İçin "i...
Hep Beyaz piyanosu ve Beyaz kostümleriyle bütünleşmiş,
"Beyaz Güvercin"i...
Ben Timur Selçuk denince,
"Nereye Payidar"ı...
"Bugün, Yarın, Daima'"yı...
Ben Timur Selçuk denince,
"Beni Kör Kuyularda Merdivensiz Bıraktın"ı...
Ben Timur Selçuk denince,
"Püreli Sarkı"yı...
Ustalık eseri Nazım Baba emaneti
"Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü"yü...
"Ekonomi Tıkırında"yı...
Ben Timur Selçuk denince,
alanlarda yorumladığı Sarper Özsan'ın bestesi marş "1 Mayıs"ı anımsarım...
Babası Münir Nurettin Selçuk 'u bilirim.
Attilâ İlhân’dan Ümit Yaşar Oğuzcan’a, Nâzım Hikmet’ten Faruk Nafiz Çamlıbel’e çağdaş Türk şiirinin birçok önemli şairinin onun şarkılarında ses bulmasını bilirim.
Daima üreten besteciliğine hayranlığımı, bestelerini kusursuz icrasına, yaşamındaki dik duruşuna saygımı gösteririm.
Timur Selçuk; yeri doldurulamayacak bir müzisyen, bir hissettirme ustasıydı o!

****
Müzik otoritelerine göre;
Timur Selçuk, "Bir eseri hem besteleyen, hem orkestrasyonunu yapan, hem orkestrayı bizzat idare eden ve bizzat okuyan bir başka 'artist complete' yani 'komple sanatçı' hâlâ çıkmamıştır."
"Müziği zamanın ötesine taşıyan adam" da derler ona.
Aynen katılıyorum.
O, "Bestecilerin suç ortağı da şairlerdir" derdi.

****
Dört yıl önce bugün veda etti bize efsane.
Özgür Derya'nın yazdığı gibi;
"Timur Selçuk ta, dönem dönem hepimiz gibi yaşadığı savrulmalara rağmen, yaşama sevinciyle, umuduyla, içindeki insana dair, hayata dair sevgisiyle, inancıyla bizdi, bizdendi, bizimdi."
Anısına, yaşama bıraktığı izlere saygıyla .
Unutmadan....

SON SÖZ YERİNE;
Müziği "zaman ötesine taşıyan adamın"
mezar taşında ne yazar, bilir misiniz?;
"Dünyada bütün ahlâklı insanlar, benim kardeşimdir."

Bülent Ecevit

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Thu, 06 Nov 2025 09:39:22 +0300

ÜLENT ECEVİT

“Bizim iki gücümüz var; hak ve halk!’’
“Toplrak işleyenin, su kullananın!’’,
"Ne ezen ne ezilen insanca hakça bir düzen!"
-yıllardır- onunla anılır!
Halkla yanyana ve dürüstlükle yapılan siyasetle simgeleşmiştir.
CHP’de "Ortanın Solu" politikasının öncüsüdür.
1977’de partisinin oyunu yüzde 44’e çıkartmış,
dağa taşa; "Umudumuz ECEVİT" yazılmıştır.
"Barış güvercini" olarak anılmıştır.
Emeği, emekçiyi savunmuştur 5 kez Başbakan olduğu -canından çok çok sevdiği- Türkiye'de!..

***

Gazetecidir...
Siyasetçidir...
Şairdir...
Okan Yüksel Ustam’a göre;
Attilâ İlhan, Can Yücel ve Cemal Süreya gibi ülke şiirinin yıldızlarındandır.
“Elele büyüttük sevgiyi/
Birlikte öğrendik seninle’’yi dillendirmiştir...
“İnsan’’ da;
“elbette senden güzel olacaktı/çizdiğin resim
yaptığın heykel/
senden büyük olacaktı
senden yakışıklı/
elbette senden doğru söyleyecekti
yazdığın şiir/
elbette senden çok duyacaktı
söylediğin türkü/
sen olduğundan büyüksün
sen olduğundan iyisin/
sen olduğundan güzel’’i yazmıştır.
Ne güzel bir şiirdir "İnsan"...
Ya; "Taka",
"Pülümürün Yaşsız Kadını",
"Uyum",
"Türk-Yunan Şiiri"...
Hep bir kır evinde yaşam sürüp şiir yazmayı düşlemişti Bülent Ecevit!

***

Atatürk Türkiye’sinde sanat/sanatçı; döneminde en büyük itibarı görendir.
1970’lerin modası uçuk mavi gömlek...
Kasket...
"Bitlis", "Meclis" sigarası...
70 yıllık Erica daktilosu...
"Umut", "Barış", "Özgürlük" sözcükleri...
"Karaoğlan" lakâbıyla da özdeşleşmiştir.
Ölürken bütün varlığını Mustafa Kemâl Atatürk ve İsmet İnönü’den sonra devlete bırakan tek liderdir!.

****

Yıl 1986, ara seçimler yapılıyor.
Ecevit yasaklıydı.
Eşi Rahşan Hanım, Erdal İnönü(SHP) ve
Atillâ Yurtçu’nun(ANAP) rakibiydi.
İnönü büyük farkla milletvekili seçilmişti.
Ertesi gün Ecevitler’in kaldığı Kordon’da
kaldığı eve röportaja gittim.
Ne göreyim; tek başına bavulları
yerli marka bir otomobilin bagajına yüklüyor.
Beni farkedip gülümseyerek yanıma geldi.
Hemen kendimi tanıttım,
‘’Günaydın Gazetesi Muhabiri Atilla Köprülüoğlu ben efendim.
Değerlendirmenizi alıp fotoğraf da çekeceğim!..”
Yanıtı: “Sizi kırmak istemem ama bavullarla fotoğraf çekmeseniz.
Rica edebilir miyim?’’ dedi.
O kadar nazikti ki,
’’Nasıl uygun görürseniz’’ karşılığını verdim,
ayaküstü röportajı tamamladım, farklı fotoğraflar çektim, tokalaşıp ayrıldım...

***

Bir mütevazılik, sadelik abidesidir Bülent Bey!
Elbette -siyaseten- hataları da olmuştur.
Yitirişimizin 19.yılında
-doğruları ve yanlışlarıyla-işte
Bülent Ecevit...

Sessiz Ev, Büyük Yük…

merboy@kimseduymasin.com (MERT ERBOY) — Mon, 03 Nov 2025 17:17:56 +0300

Bazı evlerde hayat hafif akmaz.
Unutan bir anne, yorulan bir baba…
Her gün aynı savaş, aynı sabır.
Kimsenin görmediği, bilmediği, üstlenmediği bir gerçeklik.

Ve bir çocuk…
Çocukluğunu bırakıp erken büyüyen.
Kimse “nasılsın?” bile demeden geçtiği bir evin sessiz kahramanı olan ikinci nesil…

Dışarıda ise sadece söz vardır.
Bahane çok, omuz yok.
Kan bağı var, sorumluluk yok.
İlgi masada, destek uzakta.
İyi günde aile olan, zor günde buhar olur gider.

Şunu bilsin herkes:
Ben konuşmuyorum diye güçlü sanmayın.
Benim sessizliğim sabrımdan,
Sizin yokluğunuz karakterinizden belli.

Bazıları yük taşır,
Bazıları mazeret.
Ve ben, yükün ağırlığını değil,
Yalnızlığın sessizliğini taşıyorum.

TMOK’un Seçkin Üyeleri: Patara Feneri Gibi Ayağa Kalkma Vakti Geldi!

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 03 Nov 2025 17:12:32 +0300

Güzel ülkemizin Anadolu bölgesi, dünyanın seçkin bir arkeoloji müzesi gibidir. Roma İmparatorluğundan bu yana Akdeniz’e hayat veren bir eser olan Patara Feneri, Rodos depremi yıkıntısından 200 yıl sonra ayağa kalktı ve yine Akdeniz’e ışık veriyor, yol gösteriyor. Asli üyesi bulunduğunuz saygın kurum Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin yönetimini devralan yeni heyeti, henüz müspet bir ışık veremedi. Yapısı buna yetmiyor gibi görünüyor. Onun için işbaşı etmek TMOK’un kıdemli, saygın ve akil üyelerine; sizlere düşüyor. Artık İstanbul’da, Ankara’da ve İzmir’de, siz üyelerin, önderlerin başkanlığında bir araya gelmeleri ve buna demokratik yolla bir çare bulmalarının zamanı geldi. Aksi takdirde yüz yılı geçen çalışma heba olacak, saygınlık yok olacak, Türkiye spor dünyasındaki yerini kaybedecektir.
TMOK’un en kıdemli üyesi olarak diyorum ki; yeniden ışık veren tarihi Patara Feneri gibi ayağa kalkalım ve TMOK’u kurtaralım.

Nice Nice Yıllara Hüseyin Yurttaş Hocam...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Mon, 03 Nov 2025 17:09:18 +0300

Yazılarında, dizelerinde..
Bu coğrafyaya, bu toprakların insanlarına;
"kabaran duygularıyla" seslenir o...
Binlerce yıllık birikime sahip bu toprakların
yazılması gerektiğini savunur her fırsatta.
Sonra da sorar;
‘’Ey Ozanlar..Yazarlar ! Kendini imbata
verir gibi yazıya vermenin ve o
esintiyle yürüyüp gitmenin güzelliği başka ne de var ki?’’
Keskin ve nesnel bir gözlem yeteneğine sahiptir..
Evrene...
Yaşama...
Çok sevdiği Büyük İnsanlık’a yönelik..
Şiirleri...
Denemeleri...
Kitapları...
Hepsi birbirinden renklidir!..

****
‘’Şiir ve İzmir/Ne Çok Yakışır Birbirine’’ tümcesinin
patenti onundur..
Bir patenti de ‘’İyi bir konuşmacı, konuştuğu
zaman bülbülleri sustur’’ ile almıştır...

****
‘’Kozbeyli Bilgesi’’
Şair-Yazar Hüseyin Yurttaş’tır bu yazının kahramanı!
Düşü de gerçeği de Ege olan...
O güzel yüreği aydınlık insandır Yurttaş Hoca..
Ona göre;
şiir ilk göz ağrısıdır.
Çünkü; şiir sözün en yalınıdır...
Müzikten sonra, kulaktan kulağa kıtadan kıtaya bile taşınabilecek tek sanat ürünüdür. "Ona ulaşmak zordur ama başarınca da sözün çarpan ışığını bulursunuz onda." der ve ekler;
"şairler yakılıyorsa ülkende
daha çok şiir oku çocuk
şairler yakılıyorsa ülkende sen de
sen de şiir yaz çocuk..."

****

"Edebiyatın Kaptanı"
Attilâ İlhan'a hayrandır.
Çok da etkilenmiştir.
İşte düşünceleri;
"Demokrat İzmir gazetesinin Genel Yayın Yönetmeni"yken yayın yaşamına soktuğu ve bir fidelik görevi yapan 'edebiyat ve sanat' sayfası, yazma disiplini açısından iyi bir deneyimdi.
Ondan öncekiler de var ama o sayfa başkaydı. Attilâ İlhan titizliği ve dikkati en başta…
Bir keresinde 70 ayrı zarfta yazdıklarımızı sakladığını ve gelişmemizi böyle gözlediğini anlatmıştı bana Attilâ İlhan. O dönemde Demokrat İzmir’de güncel/siyasal yazılar da yayımlıyordum. Büyük dergilere aynı dönemde uzanmaya başlamıştım. Attilâ İlhan’ın Ankara’ya, Bilgi Yayınevi’ne gitmesiyle o sayfa günden güne zayıfladı ve kaldırıldı."

****
79 yıllık ömrü; şiir, öykü, yazı olan
Hüseyin Yurttaş Hocam'ı;
zamanın ve uzaklıkların aşamadığı dostlukla selamlıyorum.
Nice nice yıllara sağlıklı yaşlara
Hüseyin Yurttaş Hocam, nice nice yıllara...
Sizi çok seviyoruz...

Yapay ve İki Yüzlü Yapay ve İki Yüzlü

smolva@kimseduymasin.com (SEVGİ MOLVA) — Fri, 31 Oct 2025 12:36:09 +0300

ANA SAYFA > Yazarlar > Sevgi Molva > Yapay ve İki Yüzlü

Yapay ve İki Yüzlü

Yazar : SevgiMolva
E-posta : sevgimolva@gmail.com

Sosyal Medya :

27 Ekim 2025, Pazartesi 13:29

Aralarında çok değerli bilim adamlarının bulunduğu 800 kişilik bir grup, yapay zekâ üzerindeki çalışmaların durdurulması için ortak bir bildiri yayımladı. Open AI, Google, Meta, Deep Seek gibi şirketlerin yapay zeka alanında girdiği rekabet, tüm insanlığın kaderini belirleyebilecek bu teknolojik devrimi, ticari bir yarışa indirgemiş durumda. Bugün yapay zekaya yönelik kararların neredeyse tamamı ticari kaygılarla alınırken; şirketler ve devletler arasında başlayan bu yeni nesil "silahlanma savaşı" her türlü uyarının göz ardı edilmesine sebep oluyor. Ortaya çıkan bu tablo, sadece bilim insanlarını değil, yaşamın her alanından akil insanları kaygılandırıyor. Bildirinin imzacıları arasında Apple'ın kurucularından Steve Wozniak da yer alıyor. Çalışmalar durdurulamazsa veya etik bir düzeye oturtulmazsa, insanlık için geri dönülmez sonuçları olabilir diye düşünülüyor.
İnsan, aklı sayesinde doğaya hükmetti, taşları yonttu, ateşi buldu, makineler yaptı. Fakat belki de tarihte ilk kez, kendi aklını kendinden bağımsız bir biçimde yeniden yarattı, yapay zekâyı oluşturdu. Bu; insanlık tarihindeki en büyük başarı gibi görünse de, aynı zamanda en büyük sınavımız olabilir. Çünkü artık sadece bir araç değil, kendi kararlarını verebilen bir “yapay akıl” ile karşı karşıyayız. Yapay zekâ, insanın yaratıcılığının sonucudur. Onu besleyen veriler, bizim düşüncelerimizdir; onun kararları, bizim geçmişimizin bir yansımasıdır. Bu yönüyle yapay zekâ, insana kendi zihninin karmaşasını, önyargılarını ve bilgilerini gösteren bir ayna gibidir. İnsan, buna baktığında hem gurur duyuyor hem de ürküyor. Çünkü karşısında gördüğü şey, sadece ilerleme değil; aynı zamanda kendi sınırlarının bir hatırlatıcısıdır. Faydalarına bakıldığında, yapay zekâ insanlığa neredeyse tanrısal güçler kazandırıyor. Hastalıkları önceden tespit ediyor, bilgiyi saniyeler içinde analiz ediyor, karmaşık problemleri çözüyor. Bilgiye erişim demokratikleşiyor, zamanın değeri artıyor. İnsan, kendi emeğinden kurtulup düşünmeye, hayal etmeye, yaratmaya daha fazla vakit bulabiliyor. Fakat aynı anda, bu kolaylık insanı tembelliğe, hatta düşünsel atalete sürüklüyor. Yapay zekâ, düşünmeyi bize unutturabilir. Çünkü düşünmek zahmetlidir; oysa algoritmalar, bizim yerimize düşünmeye gönüllüdür. İnsan, kendi aklını bir makineye emanet ettiğinde, yavaşça insan olma özünü kaybetmeye başlayabilir.
Soru şu: “Biz yapay zekâyı mı kullanıyoruz, yoksa o bizi mi şekillendiriyor?”
Belki de mesele, yapay zekânın varlığında değil, insanın kendi bilincine yabancılaşmasındadır. Eğer insan, kendi ahlâkını, vicdanını ve bilgelik duygusunu koruyabilirse, yapay zekâ onun ellerinde bir araç olmaya devam eder. Aksi halde insan, kendi yarattığı zekânın gölgesinde kaybolan bir tür haline gelebilir.
Bildiride üç temel talep öne çıkıyor. İlk olarak, insan zekasını aşma potansiyeli taşıyan yapay zekâ sistemlerinin geliştirilmesinin durdurulması isteniyor. İmzacılar, bu çalışmaların ileride yeniden başlatılabileceğini, ancak “geniş bir bilimsel uzlaşı ve güçlü bir kamuoyu desteği oluşana kadar” tamamen durdurulması gerektiğini savunuyor. Bildiride, bu teknolojinin güvenli ve denetlenebilir olduğuna dair somut kriterler belirlenmeden devam etmenin, insanlık için geri dönülemez sonuçlar doğurabileceğine dikkat çekiliyor. Bir diğer vurgu ise risklerin büyüklüğü ve belirsizliği. Bildiride, kontrolsüz bir yapay zekâ gelişiminin; insan emeğinin değersizleşmesinden ulusal güvenlik sorunlarına, bireysel özgürlüklerin erozyonundan varoluşsal tehditlere kadar uzanan sonuçlar doğurabileceği ifade ediliyor.

İmzacılar, yapay zekâ konusunda sadece teknolojik ilerlemeye odaklanmanın tehlikeli olduğunu, Hukuki ve toplumsal boyutların aynı ciddiyetle ele alınması gerektiğini söylüyorlar. Bir önemli konu da, karar mekanizmasının tekelleşmesini önlemek. Yapay zekâ gibi insanlığın geleceğini belirleyecek bir konuda, kuralların yalnızca teknoloji şirketleri veya devletler tarafından belirlenmesini önlemek. Şeffaf süreçlerin işletilmesi ve denetim mekanizmalarının güçlendirilmesi gerekiyor. Yapay zekâ gibi milyarlarca insanın hayatını derinden etkileyecek bir mesele, bugün Mark Zuckerberg, Sam Altman, Elon Musk gibi teknoloji liderlerinin insiyatifine bırakılmış durumda. Oysa kendilerinin bugüne kadarki sicilleri, bu konuda karar mercii olmaya hiç de uygun olmadıklarını ortaya koyuyor.
Sonuçta yapay zekâ bir aynadır. Aynaya bakan insanın yüzünde ne varsa, yapay zekâ da onu yansıtır. İnsan; duyguları da olduğu için hâlâ bir adım öndedir ama gerçek tehlike sanırım, yapay zekâya insani duyguları öğretebilirlerse oluşacaktır.

Doğru zamanda, doğru yere, doğru kişi…

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Fri, 31 Oct 2025 12:35:01 +0300

Farkı, fark edebildiniz mi?
Hayatı aynı yaşamak da bir tercihtir, ama fark yaratmak isteyenler ve yaratanlar her zaman hatırlanır. Tarih, gün gelir onları anımsatır.
Farkı yaratan insanoğludur. Çalışması, düşünceleri, icraatları, ekibi yaratması, insanlara davranışı… Hayata bakış açısı ve geleceği okuyabilmesi.
Hepsi bir arada olur mu?
Olmalı…
Doğru olan; bir karar verirken düşünmek en önemlisi. İyiyi kötüyü tartmak, irdelemek ve sonuca varabilmek…
Bizim güngörmüş dediğimiz büyüklerimizin hep söylediği sözdür; “Allah insanın karşısına iyilerini çıkarsın…”
Bazen kavun olmadığı için koklayamıyor, o zaman da yanılıyorsunuz. Bazıları “pilavdan dönenin kaşığı kırılsın” diyerek hatalar zincirine yeni halkaları ekliyor. Kimisi de “Sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer” Atasözünü aklına getirerek temkinli davranıyor.
O nedenle doğru zamanda, doğru yere, doğru kişi diyenlerin tercihinde ne kadar haklı olduğunu görebileceksiniz.
Bunu gerçekleştirebildiğiniz sürece, sonundaki fark, sizi de mutlu edecek, diğerlerini de. Hele bu bir hizmet sektörü ise, insanoğlu “Bundan iyisi Şam’da kayısı” demekten kendisini alamayacak…
Üstünüz de; rahat, mutlu, huzurlu. Bilecek ki güvende. Arkadan hançerlenmeyecek!
“İyiyi yaptık, işi tamamladık demek” güzel de, bizim felsefemizde iyi ile yetinmemek de var. İyinin de iyisi yok mu?
Olduğuna göre devam!
Yaşam boyu istikrarlı olmak kazandırır. Belki menfaatine dokunanların kurşunlarına hedef olup, “çamur at, izi kalsın” mantığıyla sinsice hareket edenlerin, arkanızdan kuyunuzu kazanların saldırısına uğrayabilirsiniz. Hiç önemli değil. İnsanların sizi ve geçmişinizi bildiğinde o çamur, atanların sadece yüzüne gözüne değil, her yerine bulaşmakla da kalmaz. Gün gelir onu da aşar!
Geçmişte, İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü’ndeki yönetimleri çok eleştirmişimdir. Hep derim. Rahmetli Safter Karabağlı’nın başkanlığındaki yönetim gibisi gelmedi. O dönemdeki genel koordinatör bu işin ustası, hocaların hocası Yaşar Ergün’ün idaresi gerçekten harikaydı. Kurulan ekip de efsane olarak halen anımsanır. Başarılarla dolu izler bırakmıştır… Birbirlerini tamamlayan bu ikili inanılmaz başarılı işlere imza attı. Dünya Rekoru kırıldı, Avrupa ve Türkiye Şampiyonluklarının ardı kesilmedi… Elbette oluşturdukları ekibi de onların en büyük yardımcısı oldu.
Bazılarını da gördük ki; öncelikle belediye başkanına “allayıp, pullayıp” götürmeleri yetmiyormuş gibi medyaya hep kazandıklarını, günlük başarıları servis etti.
Defalarca ligden düşen asansör takımları, bir açılıp kapanan, karşılaşmalarda hezimet sonuçlar örtbas edildi. Yabancılara verilen paralar, kapı dışarı edilen milli sporcular, yüzüne bakılmayan şampiyonların durumları sorgulanmadı. Yüzde 10 başarıya alkış tutanlar, yüzde 90’ı bilmediklerinden, görmediklerinden, söylenmediği için de öğrenemediklerinden hesabı da kesemedi. Makama her seferinde “Yalan rüzgarı”nı adeta “mutluluk rüzgârı” gibi estirilerek getiren, kendisine en büyük payı çıkaranlar şimdi nerede?
Söyleyin İzmir ve Türk Sporu için ne yaptılar?
Bir dönem kulüp başkanının sporcuların alacaklarını vermeden, deplasmanlara gitmeden, şubeleri faaliyete geçirmeden bütçeyi kısıp da para arttırarak, yılsonunda belediye başkanının makamına çıkıp; “Başkanım. Bu kadar başarıdan sonra kulübe bir de otobüs aldık” diye övünerek, kendi koltuğunu garanti altına almak için çaba harcayanlara ne demeli? Peki ya o gençlerin hak ettiklerini vermemek, salon temiz kalsın diye antrenmanlara kapatmak, bütçesi olmasına rağmen deplasman maçlarına gitmemek, hatırlı kişilere göz yummak, amatör kulüpleri yok saymak, engelli kulüplere servisi “aracımız yok” diye vermemek, halk ve gençlik için sporu elinin tersiyle itmek, vicdanlarını hiç sızlatmadı mı?
Yakın zamanda bir diğer başkan da…
Haydi, canımızı daha fazla sıkmayalım. Bunu gerektiği zaman yazma hakkımız saklı kalmak kaydı ile arşive kaldıralım… Zaten bilen de her şeyi bilmiyor mu?
İşin içinde olduğumuzdan (olayları ve sporu yakından izlememiz, araştırmamız, belgelememiz) farkı görmememiz için gözlerimizi, duymamak için de kulaklarımızı kapatmanız gerekiyor. Biz bu halkın menfaatlerini korumak, mesleğimizi dürüstçe yapmak uğruna kör ve sağır olamayız!
“Bugün durum nedir?” Diye soracak olursanız.
Yazıya başlangıç da yazdığımı tekrarlıyorum: Farkı, fark edebildiniz mi?
Sözünü ettiğim İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü’nde son dönemde gerçekten çok güzel işler olmaya başladığıdır. Kapanan ve pasif duruma getirilen çeşitli şubeler yeniden açıldı, alt yapılara önem verildi. Kulübün üzerinde ağır yük olduğu iddia edilen başta olimpik olimpik branşlar olmak üzere çoğu iyileştirmeye gitti ve gerektiği gibi oldu. Şehrin dört bir yanındaki spor tesislerinde engelsizler göz ardı edilmedi, onlara kucak açılarak sporda da ön plana çıkarıldı. Özel öğrenciler ve her yaş grubuna sağlıklı yaşam için çeşitli spor kursları hizmete sokuldu. En önemlisi de İzmir’in en büyük ihtiyacı olan yüzme havuzuna giremeyen her yaştaki özel gereksinimli bireylere ücretsiz yüzme kursları açıldı. Amatör spor kulüpleri ve üst kurulları, federasyonlar ile diyaloglar güzelleşti, ortak noktada buluşulup, sağlam temeller atıldı. Destekler için çabanın harcandığı gözlemlendi. Tek değil, çeşitli dallarda yepyeni spor organizasyonları yapılarak İzmir’in adı bu alanlarda da yeniden duyurulmaya başladı. Uluslararası Federasyonlar İzmir’e şampiyonalarının bir etabını vermek için adeta birbirleriyle yarışır duruma geçti. Ulusal federasyonlar Türkiye Şampiyonalarını yeniden bu kentte yapmak için çalışmaları başlattı, yeni sezon programlarına alma kararı aldı. Gizli kapılar arkasında değil, şeffaf yönetim tarzı benimsendi. En önemlisi de kulüp, İzmir Büyükşehir Belediyesi Gençlik ve Spor Hizmetleri Dairesi Başkanlığı ile aynı kulvarda birlikte el ele yürümeye başlayıp, çift başlılık ortadan kalktı. Kulüp-belediye işbirliği güçlü bir yapıyı ortaya çıkardı.
Bunların hepsi güzel de; kendiliğinden mi oldu?
Elbette hayır!
Farkı yaratan insanoğludur. Bu farkı da üstteki komutanlar ve kurduğu, kurmaya da devam ettiği uyumlu ekibinin kolektif çalışması yarattı. Yaratmaya da devam ediyor.
Doğru düşünen, doğru karar veren ve doğruların yapılmasını takip eden profesyonel üst yönetici farkı bu olsa gerek!
Bu arada kusursuz dönmeye başlayan, güzellikleri yansıtan ortama çomak sokan veya sokmaya çalışanlar yok mu?
Onlar da çok!
Artık ok yaydan çıktı. Hedefinde güzellikler var. Yeri gelmişken o kişiler için anlamlı bir sözü aktaracağım. “Geçti Bor’un pazarı, sür eşeğini Niğde’ye…” Bizans Oyunlarını bırakın, çünkü atı alanın Üsküdar’ı geçtiğini de unutmayın! Gün; güzel insanların günü…
Doğru bireylerin çalışkanlığıyla şehrimizde spor kalkınır. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar derler. Bir yalan ne kadar hızlı olursa olsun, gerçekler onu yetişip geçer. Yeter ki sen hata yapma...

Tarihi İzmir Milli Kütüphane \'de Cumhuriyet Konseri...

esat@kimseduymasin.com (ESAT ERÇETİNGÖZ) — Fri, 31 Oct 2025 11:17:24 +0300

Sevgili Dostlar ;

Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk 'ün de 3 kez ziyaret ettiği, hatta dönemin İran Şahı'na da gezdirdiği Tarihi Milli Kütüphane'deki "Şarkılar ve Şiirlerle Atatürk Cumhuriyet Konseri" etkinliğindeydik dün akşam.
Milli Kütüphane Vakfı Başkanı Av. Ulvi Puğ dostumuz şiirler okudu, anekdotlar paylaştı.
İzmir Devlet Klasik Türk Müziği Korosu Solisti Derya Derin de Atatürk 'ün sevdiği şarkıları seslendirdi. Naçizane bir şarkısına da eşlik etmek güzeldi.
"Vatan Marşı (Başka bir aşk istemez), "Kimseye etmem şikayet", "Şu güzeller güzeli", "Kız sen geldin çerkeşten", "Ah bir ataş ver", "Sana nereden gönül verdim ", "Bülbülüm altın kafeste ", "Fikrimin İnce Gülü ", "İzmir'in Kavakları", "Manastır'ın Ortasında ", "İstanbul'dan Üsküdar 'a yol gider", Derin'in repertuvarıydı.
Final, elbette hep birlikte söylenen"İzmir Marşı " ileydi.
Tarihi ve büyüleyici atmosfere sahip mekânı dolduran konuklar da muhteşem bir konseri izleme şansını yakaladı.

Derbide kaybolan adalet

merboy@kimseduymasin.com (MERT ERBOY) — Mon, 27 Oct 2025 10:52:51 +0300

Karşıyaka-Altay derbisi, İzmir futbolunun en köklü rekabetlerinden biridir.
Sahadaki her mücadele, sadece üç puan için değil, 100 yılı aşkın geçmişi olan iki kulübün bir kentin onuru için verdiği mücadeledir.
Ancak bu hafta oynanan maçta, futbolun değil, hakemin konuşulduğu bir tabloyla karşı karşıya kaldık.
Hakem Murat Kasap, ne yazık ki kararlarıyla maça damgasını vurdu!.
Karşıyaka lehine verilmesi gereken açık bir penaltı, tüm stadın gözü önünde es geçildi. Tribünler dondu, futbolcular isyan etti, ama Kasap’ın düdüğü sessiz kaldı.
O sessizlik, sadece o anı değil, derbinin anlamınıda değiştirdi.
Bir hakem için en temel kural, oyunun adaletini korumaktır. Ama Murat Kasap’ın sahadaki tutumu, bu ilkeyle taban tabana zıttı.
Fauller tek taraflı değerlendirildi, kartlar ölçüsüz dağıtıldı, Karşıyaka’nın mücadelesi sistematik biçimde kesildi.
Bu, hatadan öte bir tutumdu!. Sporun ruhuna zarar veren bir yönetimdi.
Karşıyaka camiası yıllardır adaletsizliğe karşı dik duran bir camiadır.
Bu semt emeğe, mücadeleye ve dürüstlüğe inanır.
Ancak bu maçta tüm bu değerler, bir hakemin kararsızlığına kurban gitti.
Penaltı verilmeyebilir, hatalar yapılabilir… ama göz göre göre adaletin üstü örtülüyorsa, orada futbol bitmiştir.
Murat Kasap’ın düdüğü dün gece çalmadı, ama vicdanlarda yankısı çok uzun süre sürecek.
Çünkü Karşıyaka sadece puan kaybetmedi; bir kez daha adaletin sessizliğine tanık oldu.

Öğretmenin okulumuz açıldı, OLİ ne zaman gelecek?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 27 Oct 2025 10:51:09 +0300

Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi kurulduktan sonra gelişim süresine geçince, gelişmesi ve güçlenmesine emek veren ünlü spor adamlarından seçilmiş yönetim kurulları, Olimpik eğitimin ilk okullardan başlamasını hedef seçmişlerdi. Bu çalışmanın başına Aziz Başdoğan ve ekibi getirildi. Merhum Aziz Başdoğan ve ekibi Olimpiyatı temsil eden bir çizgi kahraman yarattılar, sonra onu görünüşü ile canlı hale getirdiler. Adını OLİ koydular. Hedef illerdeki ilk ve orta dereceli okullarda olimpiyatı, olimpik ruhu tanıtmaktı. OLİ dürüst, Fair Play’e tam uyan, sempatik bir gölge sporcu idi. Program yurt çapında uygulanırken, IOC Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkanı Thomas Bach, Türkiyeye geldi. TMOK Başkanı Prof. Dr. Uğur Erdener ile Ankara’yı ziyaret ettiğinde, OLİ onu bir programına davet etti. Başkan Bach çok takdir ettiği OLİ için, IOC bütçesinin eğitim fonundan özel destek bütçe tahsis ettirdi.
Sevgili Aziz Başdoğan’ı çok erken yaşta kaybettik. Onu rahmetle anarken ve OLİ’yi yücelten, halen TMOK’un kurduğu Türk Spor Vakfı’nın da başkanı olan Bilal Porsun ve ekibi OLİ programını zirveye taşıdı. Neredeyse 81 ilimizde dolu dolu salonlar, çocukların alkışları ile çınladı. Amma, TMOK’un yeni dönemdeki kongresi ile yönetim değişince, eski başarılı toplumsal programları gibi OLİ de kızağa çekildi. Aylardan beri illerden, ilçelerden OLİ’yi soran okul yöneticilerinin telefonları her gün çalıyor. Ülke için spor için yapılan yararlı bir çalışmanın daha ne kadar bekletileceğini ben de bilmiyorum. Bekliyorum ve 81 ilin öğrencileri gibi, ben de soruyorum: “OLİ ne zaman gelecek öğretmenim?”

Sinemamızın \"Fosforlu Cevriye\"si Neriman Köksal

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 24 Oct 2025 09:44:58 +0300

"Öyle bir afet-i devrandı ki, o yürüdüğünde İstiklal Caddesi'nde herkes nefesini tutardı"...
"Yolcular onu görmek için hücum edince Şehir Hatları vapuru yan yattı" gibi efsanelerle de anılırdı...
Gösterişli alımlı fiziğiyle, kabarık saçlarıyla, kendinden son derece emin mağrur duruşuyla
ona "Türk sinemasının devlet gibi kadını" da derlerdi.
"Cami yıkılır gibi olsa da mihrap yerinde" sözü sanki onun için söylenmişti...
66 yıl önce Orhan Günşiray ile çevirdiği
Suat Derviş'in romanından uyarlanan
"Fosforlu Cevriye" filmi, Yeşilçam 'ın unutulmazları arasındaydı.
Onun siyah -beyaz filmlerini, semtimizin sinemaları "Cem", "Atlas", "Efedayı", "Lale", "İmren"de çok seyretmişliğim vardı.

***
"Hatice Kökçü" olan asıl ismini neden Neriman yaptığını şöyle izah ederdi;
"Neriman, Farsça kökenli ve cesur anlamında. Kişiliğimle uygun olduğunu düşündüm, seçtim."

***

Türk sinemasının ünlü oyuncusu Neriman Köksal ölene kadar tek bir kişiye aşık oldu; sinemanın yakışıklı jönlerinden İzzet Günay'a.
Ölüm döşeğinde aklında tek bir kişi vardı...
Neriman Köksal, Çolpan İlhan'a, İzzet Günay'ı son kez görmek istediğini söyledi.
Bunun üzerine Önce Çolpan İlhan, sonra Ediz Hun İzzet Günay'dan ricacı oldular.
İzzet Günay ise bu istegi reddetti .
Eşi İpek Hanım'ın tepkisinden çekiniyordu.
Durumdan bir şekilde haberdar olan eşi İzzet Günay 'ı hastaneye gitmeye ikna etti.
Neriman Köksal'ın da son arzusu yerine gelmiş oldu.
"Böyle şeyler sadece filmlerde olur' Diyeceğiniz yaşanmış bir "Love Story''di onlarınki...
Siyah -Beyaz Yeşilçam filmi tadında...

***

Mesut Kara ardından ne güzel yazmıştı?;
"Samimi, cesur, tabii davranışları ve içten konuşmalarıyla yapmacıktan uzak, olduğu gibiydi. Son yıllarında tv dizilerinde izlediğimiz
Afet-i devran, kaç yüreği yangına düşürmüştü.
Ne zaman bir Neriman Köksal filmi izlesem sevgili Haydar Ergülen’in “'İdiller Gazeli' düşer aklıma:
“Gözlerin yağmurdan yeni ayrılmış/ gibi çocuk, gibi büyük, gibi sımsıcak/ Sen bir şehir olmalısın ya da nar/ belki Granada, belki eylül, belki kırmızı/ Gövden ruhunun yaz gecesi mi ne/ çok idil, çok deniz, çok rüzgâr/ Çocukluğun tutmuş da yine aşık olmuşsun/ sanki bana, sanki ah, sanki olur a/ Aşk bile dolduramaz bazı âşıkların yerini/ diye övgü, diye sana, diye haziran/ Heves uykudaysa ruh çıplak gezer/ gazel bundan, keder bundan, sır bundan/ Gözlerin şehirden yeni ayrılmış/ gibi dolu, gibi ürkek, gibi konuşkan/ Hadi git yeni şehirler yık kalbimize bu aşktan.”

***

400 filmde oynamıştır yarım asırlık sinema yaşamında.
Türk Sinemasının emekçilerindendi Neriman Köksal.
26 yıl önce 71 yaşında aramızdan ayrıldı
"Fosforlu Cevriye"...
Büyük izler bırakarak!..

Spor yorumculuğu üzerine…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Thu, 23 Oct 2025 13:11:51 +0300

Çeşitli zamanlarda özellikle hentbol milli maçları ya da şampiyonlar ligi maçları esnasında canlı yayınlarda yorumculuk denilen işi yaptım. Spiker maçı anlatır, arada ortaya çıkan bir pozisyonu anlatmam için sözü bana verirdi. Yorumcunun o sporu bilmesi, oyuncuların davranışlarını analiz edebilmesi ve en önemlisi oyun kurallarını yutmuş olması gereklidir.
Yusuf Yalkın üstadımızın son zamanlarda yazdığı birkaç değerlendirme sonrasında olaya Fransız kalmak istediysem de bugün sabah bir radyo yayınındaki konuşmalar sonrası hayretler içerisinde kaldığımı itiraf etmeliyim. Konu, motosiklet yarışçımız Toprak Razgatlıoğlu’nun MotoGP’deki başarısı sonrasında ona ve yakın destekçisi olan Kenan Sofuoğlu’na daha fazla destek verilmesinin istenmesidir.
Motosiklet sporu, diğer sporlarla karşılaştırılamayacak özelliklere sahip bir spordur. Bu işin en üst yarışması, futbolun şampiyonlar ligi gibi MotoGP yarışlarıdır. Bu seviyede hem yarışçılar hem de motorlar her bakımdan en gelişmiş versiyonları ile mücadele ederler. Yarış öncesi devasa bir iş yükü bulunmaktadır. Motorun mekanik ve elektronik aksamları, hava ve pist koşullarına göre lastikler, yarışçıların sıvı alımı, psikolojik dayanıklılık, vb. birçok parametre yarış performansını etkileyen faktörler arasında yer alır.
Yorumcunun söylediklerinden aklımda kalanları yazıyorum; şöyle diyor, “Sayın yetkililerimiz, pisti genişletin, Toprak’ın antrenman yapacağı tesisi büyütün…” Sanıyorum sözünü ettiği pist Kenan Sofuoğlu’na ait olan Akyazı’daki yer olmalıdır. Orası eğitim ve düşük şiddetli antrenmanlar için bir tesistir. Madem bu konuda yorum yapıyorsunuz, neden İstanbulPark’ta antrenman yapsın, İstanbulPark’a yarış alalım demiyorsunuz? Yoksa İstanbul’da böyle bir pistin varlığından haberdar değil misiniz?
Bu arada, markalar arasındaki rekabeti izleyenlerimiz BMW ve Ducati arasındaki mücadeleye tanık oluyorlar. Toprak’ın olağanüstü yetenek ve becerisi anlaşılınca BMW konuya uzak kalamadı. HP4 modelini ergonomik olarak adapte ettiler. Diğer ince detayları burada yazmak istemiyorum ama okurlarım şu bilsinler: Bu rekabet BMW ile Ducati arasında denilse de aslında Ducati’nin arkasındaki güç VW’dir. Çünkü VW ve Audi 2012 yılında Ducati’yi satın aldılar… Dolaysıyla motordaki bu yarış BMW-VW arasında geçmektedir.
Bir Ducati sahibi olarak bunu da sizlerle paylaşıyorum. İtalyanlar motosiklet üretimi ve geliştirmede oldukça iyi durumdalar. Yıllar önce motosiklete başladığımda etrafımdakilerin çoğu Japon markalarını tercih ediyorlardı. Bir servis sahibinin şu sözleri aklımdan hiç çıkmamıştı: “Hocam biz Japon, Japon diyoruz ama, motoru İtalyanlar yapar…” Bu sözün etkisini artık son motorum olmasını arzu ettiğim Ducati ile tamamlamıştım. Bazı dostlarımla yaptığım konuşmalarımda bu motora ilişkin eleştirileri alsam da sonuçta kabul edin ya da etmeyin motorun Ferrari’si Ducati’dir. Çok yakında Ferrari de bir Alman şirketi tarafından satın alınırsa hiç şaşırmayın. Etrafımda bu işin dedikodularının yapıldığını duyuyor gibiyim!
Sonuçta, kıymetli spor yorumcularımızın biz dinleyenlerine daha doğru bilgiler ve açıklamalar vermesini talep ediyoruz. Pekâlâ bazı alanlara uzak olabilirsiniz ama hiç olmazsa biraz okuyun, araştırın ondan sonra söyleyin. Yoksa size gülümseyenlerin sayısı giderek artacaktır!

Şarkıcı Ege\'den Ayvalık\'a anlamlı jest

esat@kimseduymasin.com (ESAT ERÇETİNGÖZ) — Tue, 21 Oct 2025 10:09:53 +0300

Ege 20. Ayvalık zeytin Hasatı Festivali'nde 20 Teneke zeytinyağına konser verdi
Ege veya gerçek adıyla Levent Ak . 15 Aralık 1969, Bornova, İzmir'de doğdu.
Müziğe 1987 yılında Maria Rita Epik Özel Müzik Okulu'nda klavyeli çalgılar bölümü öğrencisi olarak başlayan Ege, ağabeyinin hediye ettiği gitarla müzik hayatına farklı bir yön çizdi. Bestecilik konusunda yeteneğini fark eden Ege, özellikle bu konuda gelişmesi için üzerine eğildi.
Çeyrek asırlık müzik kariyerine Yaz Aşkım, Delice Bir Sevda, Hurma Gözlüm, Sevildiğini Bil Yeter gibi unutulmaz şarkılar, 8 albüm, 30'dan fazla ülkede konser ve besteleri 10 farklı dilde yorumlanmış bir sanatçı olma kimliğini sığdıran Ege, farklı ses rengi ve şarkı tarzı ile Türkiye'de Akdeniz müziğinin mimarı oldu.
Ege'nin başına ne geldiyse Zeytinyağında geldi.
Bir dönem müziğe ara verip, zeytinyağı işine giren Ege, bırakın para kazanmayı iyi niyeti yüzünden üç yıl gibi kısa sürede battı.
Ayvalık Cunda'daki sohbetimizde yaşadığı trajikomik hikayeyi anlatırken hala gülüyordu.
"Üç yıl zeytinyağı işine girdim. "EGE" markasıyla çıkardığım zytinyağları önce kapış kapış gitti. Sonra yüklü bir sipariş vereceklerini söyleyen ve sonra yağları almayan şakacı hayranlarım yüzünden battım, bütün birikimim gitti.
Baktım bir süre sonra üç ayda zeytinyağından kazanacağım parayı bir gecede sahneden kazanıyorum kendi kendime 'Ne uğraşıyorsun?' dedim, bıraktım.
Ama önemli iki ders aldım. Birincisi Türkiye'de zeytinyağını en iyi bilenlerdenim… İkincisi aldığım en önemli ders 'bildiğin işi yap' oldu. Çok büyük paralar batırdım, bütün birikimim gitti.
Benim hayata yeniden başlayabilmek gibi bir özelliğim var. Buna alışık olduğum için zor olmadı toparlanmam. Üç yıl sadece zeytinyağı işiyle uğraştım. Konser vermek yerine bu iş için fuarlara gittim yeni şeyler öğrendim.
Geçen yıl bir konser için Kıbrıs'a gitmiştim. Orada Ayvalı Belediye Başkanı sayın Mesut Erginle karşılaştım. Bana "Zeytin Hasadı Festivaline gelirmisin" dedi. Tabiki başkanım zeytin ve zeytinyağı benim için çok değerli. Seve seve gelirim" dedim.
Haklı olarak "Kaç para" dedi. Dedim ki "Başkanım para önemli değil. Siz orkestra arkadaşlarımın ücretini ödeyin yeter. Bana 20 teneke erken hasat Ayvalık zeytinyağı verin yeter"
"Desene konseri bedavaya getirdik" diye ekledi başkan gülerek.
Ege Ayvalık'a geldi. Kırlangıç AVM'de muhteşem bir konser verdi. 20 Teneke erken hasat zeytinyağını aldı gitti. Bu kadar zeytinyağını ne mi yaptı. İhtiyacı olanlara dağıttı elbet.
Evet herşey para değil. Kendi değil ama Ege'nin gönlü zengin be kardeşim. Dostum kardeşim olduğu için çok şanslıyım.

Ayvalık 20.Zeytin Hasat ve Turizm Festivali\'nin ardından... \"Şiir, zeytin, Ayvalık\"

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Tue, 21 Oct 2025 10:07:35 +0300

Cahit Sıtkı Tarancı, askerliğini Burhaniye'de yaparken Ziya Osman Saba'ya yazdığı bir mektupta; "Denizin bütün iltifatlarına nail olmuş...
Körfezler, adalar, çamlıklar...
Hâsılı enfes bir kasabadır Ayvalık...
Kasaba suyla sarhoş bir halde tabii, rakı bulduğum akşamlar, bu güzelliklerin hakkını vermekte kusur etmedim" diye de yazmış. (Şair Yazar Gültekin Emre 'Şiir ve Öykülerde Ayvalık' kitabında, Tarancı'nın 18 Eylül 1942 tarihli mektubunda yazdığını belirtir bu satırları) Edip Cansever ise Ayvalık'ın güzelliklerini yaşamak için kasabaya "Saat Onda Kalkacak Vapur"a biner ve seslenir kaptana:
"Hey kaptan!
Sen bilir misin, var mı hiç görmüşlüğün
Tam Ayvalık gibi yüzü, şimdi karşımda."
Behçet Kemal Çağlar da, 1963'te "Cunda Akşamı"nda "Nasıl şükretmeli bu güzelliğe?
Bocalarken göğün altında beden" diye yazmıştır.
Peki [Ahmet Günbaş) Abimiz nasıl tarif etmiş Ayvalık'ı?; "Aralık kapılardan firakı lâl şarkılar sızdırır Ayvalık!"
Ve [Ataol Behramoğlu](https://www.facebook.com/ataol.behramoglu.com)
"Durduktu önünde Ege Denizi'nin
Gözleri mayıs bulanığı Kuytuluğunda eski evlerin
Dolaştıktı Ayvalığı"
Ayvalık sevdalısı Bedri Karayağmurlar Hocam da "Emekli olup, bir kıyı kasabasına (Ayvalık) yerleşeceğim.
Bu kadar yıl hizmetten sonra 'bir sen eksiktin' diyen olmaz sanıyorum " demişti bir Söz Demi Grubu buluşmasında.
Ayvalık'a, Cunda'ya ne zaman gelsem,
[Yunus Bekir Yurdakul](https://www.facebook.com/yunus.b.yurdakul) Hocam'ın "Taşkahve'de Bir Gece Yarısı" öyküsündeki "hesabına taksit yapan" genç garsonu anımsarım.
[Cem Seyhun Ünbay](https://www.facebook.com/cem.seyhun.unbay.)'ın "zeytin çizikleri, zeytin kokuları" ile bezedigi "bi'ucum Cunda'da bı 'ucum yanımda " dizelerini de unutmadan!..
****
Hafta sonu, artık gelenekselleşmiş "Zeytin Hasat ve Turizm Festivali" için Ayvalık'taydık.
O zeytin ki, "Ayvalık 'ın kimliği, karakteri, var oluş sebebiydi."
Cumhuriyet Meydanı'ndaki açılıştaki konuşmalar içinde Ayvalık Belediye Başkanı Mesut Ergin'in konuşmasını çok beğendim.
"Sevgili Zeytin Dostlarımız", hitabıydı konuklara Başkan'ın.
Ayvalık’ın bereketli topraklarında, barışın ve ölümsüzlüğün simgesi olan zeytin ağaçlarının gölgesinde buluşmanın, hasadı, yüzyıllardır kök salmış bir kültürün, emeğin ve barışın şölenini "kutladıklarını" anlatıyordu Başkan Ergin.
"Burada nefes alan herkesin belleğinde bir zeytin ağacının gölgesi vardır" cümlesini de -özellikle- not aldım.
Yine o konuşmadan;
"Ayvalık’ı asıl Ayvalık yapan, binlerce yıldır dimdik ayakta duran, sabırla meyve veren zeytin ağaçlarıdır.
Bize geçmişimizi anlatır, köklerimizi hatırlatır, geleceğe dair umutlarımızı besler.
Festival da sadece Ayvalık’ın değil, insanlığın ortak değerlerine ışık tutuyor.
Burada sınırlar yok, burada ayrılıklar yok.
Burada dostluk, dayanışma, kültürlerin kardeşliği var.
Zeytin ağacı nasıl ki gövdesiyle dallarını dünyanın dört yanına uzatıyorsa, biz de Ayvalık’tan dünyaya dostluk, barış ve bereket mesajı veriyoruz."
****
Festival kapsamında her gün atölyeler, paneller, söyleşiler, sergiler düzenlendi. Annesi Ayvalıklı Midilli Belediye Başkanı Panagiotis Christofas da "Ege'nin İki Kıyısında Zeytincilik" panelinin konuğuydu.
Ege ve Suzan Kardeş konserlerinde Kırlangıç Yaşam Alanı, tıklım tıklımdı.
Ayvalık’ın zeytinliklerinden yükselen değerin artık sadece Türkiye’nin değil, dünyanın ortak mirası olduğu vurgulandı tüm etkinliklerde;
"UNESCO’ya aday olan bu kültürel zenginlik, tüm insanlığın ortak sofrasına taşınan bir berekettir.
Zeytin varsa, hayat vardır. Zeytin varsa, umut vardır. Zeytin varsa, gelecek vardır!
Bugün burada hasat edilen sadece zeytin değildir. Hasat edilen umut, dostluk ve barıştır.
Zeytinin gölgesi üzerinizden eksik olmasın."
"Kooperatifçilik", "Yerel Kalkınma", "Coğrafi İşaretli Ürünler", "Zeytinin Dünya Mutfaklarındaki Yolculuğu", "Zeytin Hasadı Kitaplarındaki Ayvalık", "Ayvalık Mutfağı", "Dünya Sofralarında Ayvalık Zeytinyağının Yolculuğu" konuşuldu, tartışıldı...
Unutmadan; Meslektaşımız 1000 Yıllık Dostumuz Ayvalık Belediyesi Başkanlık Basın Danışmanı [Işık Teoman](https://www.facebook.com/isikteoman) ve ekibinin özverili çabası, festivalin kusursuz geçmesinde ayrı bir etkendi...
****
Dileyen;
"Rakı, Balık, AYVALIK" desin,
biz "Şiir, Zeytin, AYVALIK" diyeceğiz!
Unutmayalım;
"Ölümsüz Ağaç" zeytin, bizden önce vardı, bizden sonra da var olacak!
Çokça şiirle başladı yazı, zeytinle devam etti, Ayvalık'ta yaşayan "Şafak Türküsü"nün şairi Nevzat Çelik'in 1982'de Metris Cezaevi'nde yazdığı şiiriyle de sonlansın;
"gün olur
zeytin dalı göğüslerden
barış güvercinleri uçar
gün olur
İki kürek kemiği arası
sırtladığımız dünya
merhaba der gibi bir dosta
özgür ve mutlu yaşanır"

Bu hesap çözülür mü?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 20 Oct 2025 13:07:05 +0300

Beklenen yağışla birlikte sıcak hava balonu patladı ve içinden serinlik çıkarak, evde yeni bir telaş başlattı… Yazlıklar dolaba, kışlıklar gardıroba!..
Her yıl bu işler rutin olduğundan evin hanımı için alışageldiğinden kolay. Bilmeyenler düşünsün… Onlar için gerçekten zor. Bazen ne yapacaklarını şaşırıyorlar?
Bu neye benziyor biliyor musunuz?
Parası olup da, hava yapmak için kulüp başkanlığına soyunanlara…
Paranın gücüyle eşya satın alır gibi kulüp alıyorlar veya başkan oluyorlar ama sonra duvara çarpınca da gerçeklerle yüz yüze gelince de şaşkına dönüyor. Paramparça yaptıkları yetmiyormuş gibi, koyacak yer bulamayınca da, arkasına bile bakmadan enkaz bırakıp gidiyorlar!
Düşünün siz; iyi niyet, semt aşkı veya mahalle baskısıyla takımı alıyor ve mücadele ediyorsunuz. Cebinizden, arkadaşlarınızdan, yönetime aldıklarınızdan, sağdan soldan üç beş kuruş bulup buluşturup kulübü yaşatmaya çalışıyorsunuz. Bu olağan… Böyle yöneticileri alkışlamak gerekiyor. Ama öyle kulüplerimiz var ki, süsleyip püslüyorlar. Albenisini adeta altın tepside sunuyorlar. Biraz niyetlisini bulunca da verip kurtuluyorlar. Hava yapmak, iş kapmak amacıyla hiç irdelemeden, araştırmadan, soruşturmadan, hesaba kitaba bakmadan paldır küldür işin içine girince de; öyle olmadığını öğreniyorlar. İşte o zaman da iş işten geçiyor. Ne havası kalıyor, ne de çakası!
Lige hazırlamak için size aktarılan ve görülen mevcut borcu “Ne olacak ödenir, öderim” diyerek de kolları sıvayanlar yok mu? Çok. Ne var ki; evdeki hesap çarşıda uymuyor. Bir de bakıyor; borç bir, iki, üç değil…. Uzadıkça uzuyor. Siz deyin lastik, ben diyeyim ucu görünmeyen birbirine eklenmiş halka zincir…
Eh… Serde erkeklik var ya!.. Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın misali veya “işimi halleder çeker giderim” diyerek yola devam!..
Devam da… Ne olacak bu borçlar? Düşünen mi var, basarlar istifayı çeker giderler… Sonrası enkaz!
Öyle bir an geliyor ki; bıraktığınız tarihi geçmişi olan kulüplerde bitmeyen borçlar, kapanmayan dosyalar ve sonuçta şimdilik bir kulübümüzde eksilen 42 puan…
Örnekler çok. Biz en yenisinden, günümüzden örnek verelim. Yeni Malatyaspor… Türkiye 2. Futbol Ligi Kırmızı Grubunda yer alan güzide kentimizin temsilcisi. Şu ana kadar gençleriyle sahaya çıktı, 8 maç yaptı, 1 beraberlik alarak borcundan bir puan ödedi. An itibariyle 41 puan borçlu… Bunu ödeyebilmesi için; peş peşe 12 maçını kazanıp, birinden de beraberlikle ayrılması gerekiyor… O zaman puanı sıfır olacak… Sıfırlanan borcu 21. Haftaya denk geldiğinden geride 13 maç kalacak. Hepsini kazanırsa, 39 puan yapacak. Üzerindeki 4 rakibi hiç maç kazanmayacak, o zaman ligde kalacak. Rakiplerinin birbiri ile yapacakları maçları düşündüğünüz zaman da; ölme eşeğim ölme…
Yılların futbol dünyasının içinde birisi olarak denklemi çözmem imkânsız. Acaba, bu hesabı bilinen en eski matematikçilerden biri olan Miletli Thales (MÖ 624 - y. 546) çözebilir miydi?
Peki, Türklerin çoklukla ziyaret ettiği Samos Adasının simgelerinden olan Yunan filozof ve matematikçi, en iyi bilinen teoremi; adıyla anılan Pisagor teoremini (dik açılı bir üçgende hipotenüsün karesi her zaman diğer iki kenarın karelerinin toplamına eşittir) yaratan "Sayıların babası" olarak bilinen Pisagor bu işe ne derdi?
Merak etmemek elde mi?
Yeni Malatyaspor gibi örnek yok mu?
Elbette liglerimizde var. Bunların en ünlüsü de yılların Adana Demirspor’u… Şu anda transfer yasağı bulunan Adana’nın köklü camiasını temsil eden ve hatırı sayılır taraftar grubu olan Adana Demirspor da eksi 18 puan ceza aldı. Oynadığı 9 maçta aldığı tek beraberlikle cezasının bir puanını ödedi. Kaldı geriye 17 puan…
Bu takımlara hiç temenni etmiyoruz ama önümüzdeki dönemlerde yenileri de eklenecek. Her gün TFF’den transfer yasağı gelen kulüpler ilan ediliyor… İsterseniz TFF’nin FİFA kayıtlarına göre açıkladığı son listeye bir bakalım.
FIFA tarafından 7.7.2025 tarihi itibariyle transfer yasağı getirilen Türk kulüpleri ve yasaklı dosyalarının sayıları şöyle:
Adanaspor 1, Adana Demirspor 38, Alanyaspor 2, Altay 23, Ankaragücü 10, Antalyaspor 14, Beykoz Anadolu 4, Bucaspor 3, Eyüpspor 3, Giresunspor 17, Hatayspor 1, Karagümrük 3, Kayserispor 10, Pendikspor 2, Sakaryaspor 3, Şanlıurfaspor 2, Ümraniyespor 2, Y.Malatyaspor 22.
FİFA kayıtlarına göre şu anda Türk takımlarının toplam 181 dosyası bulunuyor. Daha da artacağı belirtiliyor.
Sadece futbolda mı?
Basketbolda da bazı takımlarımızın transfer yasağı bulunuyor…
Nereden bakarsak bakalım, artık bu işler parasız olmuyor. Paran varsa da bunu iyi yönetecek akıllı, sporun içinden gelen, kıymet bilen doğru yöneticiler şart. İkisini bulabilirsen ne ala. Yoksa hiç kolları sıvayıp da yeni yeni maceralara atılmaya gerek yok. Ama bizde herkes her işi en iyisini kendisi bildiğinden ve yaptığını da iddia ettiğinden, söyleyeceğimiz sözü de bazen bulmakta güçlük çekiyoruz…
Meşhurdur; “Zenginin parası züğürdün çenesini yorar”
Yeri gelmişken Hz. Mevlana’nın sevdiğim bir sözünü de sizlerle paylaşmak istiyorum.
“Herkes belirli bir iş için yaratılmıştır ve o işe duyulan istek her yüreğe konmuştur.”
Ne kadar güzel bir söz değil mi?
Biz de tamamen tersi. İşe göre adamdan çok, adama göre iş yaratan bir ulus olduk!
Böylesine içimizi karartan bu tablodan sonra Türk Futbolu için güzel bir haber ne olabilir diye düşünüyorum. Takımlarımızın Avrupa’da durumları da Sakar Geçidinin eski hali gibi… Ne zaman ne olacağı belli değil, sürprizlerle dolu!..
Kolay kazanır diye düşündüğün maçı kaybediyor, fark yer derken kazanıyor…
Anadolu’da bir söz vardır; “sarımsağı nerede yediysen ağzını da oraya kokut.” Bizim takımlar da o misal.
Karamsar bir tablo yarattık ama bu yaşadığımız gerçekler!
Her zaman eleştirdiğim, panellerde bile gündeme getirip, meslektaşlarımıza da uyarıda bulunduğumuz çok düşündürücü ancak güldüren sözlerle günü tamamlayalım… Özellikle futbol maçlarını anlatan spikerler kafa vuruşlarında yıllardır birbirlerini taklip ederek anlatımlarını sürdürüyorlar. O kadar çok yanlışlık yapıyorlar ki, bilen adeta gülüyor… Özellikle “Kafası gol oldu!” veya “Kafası direkten döndü!” diye haykırıyorlar…
Bu spikerleri hiç mi uyarmazlar veya üst makamdan birisi çıkıp da espri yoluyla öğüt veremez mi?
“Arkadaş, oyun içinde futbolcunun kafası nasıl kopup gidiyor da, gol oluyor. Top mu bu?” veya “Futbolcunun kafası direğe çarparsa, o şiddetteki çarpışmada adam ölmez mi?”
Lütfen söylemeyin “Böyle başa, böyle tıraş” diye!..

Derneklerin yönetimi değişince, yöntemleri ne olmalı?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 20 Oct 2025 09:02:58 +0300

Spor kulüplerinin de dahil olduğu tüm derneklerin normal zamanda, gerektiğinde olağanüstü kongreleri ile yönetimleri değişir. Yeni gelen yönetimlerin ise ne yapmaları gerekir? sorusunun cevabı: “Çok ünlü model bir otomobili 2’nci elden satın alan usta bir şoförün yaptığını yapmalarıdır.” derler. Öylece teslim aldıkları işletmenin bir otomobil gibi tüm parçalarını ayrı ayrı incelemeli, değişmesi gerekenleri yenilemeli, sağlamları bırakmalıdırlar. Bunda önemli olan yeni şirketin eski birimlerinin branş yönetimi, çalışma programı ve aldığı sonuçlar ve randıman raporları önemlidir. Yoksa kabile kafası ile davranıp, yalnız kendilerinden olanları yerleştirmek; ustalıkları, tecrübeyi yok saymak, o müesseseye, o derneğe başarı değil, kayıp ve düşüş getirir. Bir örnek: Tüm branşları ile tam bir spor kulübü olan ünlü kulübümüz Fenerbahçe’de, yeni yönetimi izliyorum. Futbol bölümündeki hepimizin gördüğü grafikleri gördüler ve usta şoför gibi yeni parçalar arıyorlar. Amma, çok başarılı futbol dışındaki madalyalar kazanan olimpik gruplar ve örnek olan Fikret Çetinkaya gibi yöneticilerle, aynı hızla devam demek yerinde olacaktır. Bir kulüp yönetmek, bir şirket yönetmekten daha zordur. Birinde etkili olan toplum ve müşterilerin bakışı, menfaat ve kazanç, diğerinde ise gönüllü amatör taraftarların sevgisidir… İki grubun da isteği kaliteli hizmet ve başarıdır.
Başarı, kalite, tecrübe ve randıman her kapıyı açan sihirli bir anahtardır.

Sporda tekno-ergonomi

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Fri, 17 Oct 2025 09:55:00 +0300

Bu başlığı okuduktan sonra neler varmış ya dediğinizi hisseder gibiyim. Formalar artık su geçirmiyor. Ama teneffüs eden bir özelliğe sahip olan bu forma, sporcunun ten sıcaklığını bir şekilde dışarıya transfer ediyor. Keza ayakkabılar da öyle. Su geçirmiyor, ayaklar ayakkabının içinde zaman geçtikçe yanmıyor, ısıyı dışarıya iten bir zar ile ayak sıcaklığının aynı düzeyde kalmasını sağlıyor.

Futbolu klasik yeşil çimleri, renkleri aynı olsa da bu defa sentetik çimlerle aslını aratmayacak şekilde hepimize sunuldu. Bazı değil, çoğu maç son yıllarda sentetik zeminle döşeli futbol sahalarında oynatılıyor. Bundan memnun olanlar yanında memnun olmayanlar da bulunuyor. Farklı iki zeminde yapılan maçlardaki yaralanma oranları konusunda ciddi bir inceleme yapılırsa, büyük ölçüde sentetik zeminlerdeki maçlarda daha çok yaralanma ve dolayısıyla sakatlıkların meydana geldiği görülecektir.

Bu konu tartışılmaya devam ediyorsa da işin bir de ekonomik tarafı bulunmaktadır. Gerçek çim ile sentetik çim arasında maliyetler açısından önemli farklar bulunduğu bilinmektedir. Bu konuda tartışmalara bakılırsa avantaj sentetik çim sahalardan yana durmaktadır. Peki sakatlık konusu gündeme gelirse sonuç ne olacaktır? Bu konuda iyi bir etki araştırması yapılmalıdır.

Salonlarda eskiden flaş ile fotoğraf çekilmesi yasak idi. Çünkü flaşın patlaması ile pozisyonda yer alan sporcuların gözleri kısa süreli olsa da görme kaybına uğruyordu. Flaşla fotoğraf çekiminin birinci sebebi salon aydınlatmalarının yetersiz oluşudur. Zamanla aydınlatma teknolojisi gelişti hatta maçın oynandığı zemindeki her metre kareye düşen ışığın ansilümen cinsinden düzeyi ölçülmeye başlandı. Ayrıca fotoğraf makinaları ve kameralarının daha düşük ışık ortamlarında çekim yapabilme teknolojisine sahip olması ile flaşla fotoğraf çekme neredeyse tarihe karıştı.

Kayak yapan sporcuların kullandıkları takımlar eskiye göre çok daha iyi kayma özelliğine sahip oldu. Hatta yarış yapılan bölgenin kar yapısına göre özel bir zemine büründü. Çeşitli kayak sınıfı yarışlarındaki kullanılan tulumlara göz atarsak, onlardaki olağanüstü teknolojik gelişmeler, kayak sporcularının çok daha rahat koşullarda antrenman yapmalarını ve yarışmalarını kolaylaştırdığı görülecektir.

F1’deki teknolojik gelişmeleri yazmaya başlasak, sayfalar yetmeyecektir. Ancak farklı hava koşullarındaki lastikler ve bunların teknolojileri incelendiğinde olağanüstü bir tablo ile karşı karşıya kalıyoruz. Yarış otomobillerini çok özel bir zemine sahip pistlerde izlediğimizde yol tutuşunun ne kadar stabil ve güvenli olduğunu hayretler içerisinde izliyoruz. Burada pistin özelliği kadar bu zemine uygun üretilmiş lastikler dikkatle analiz edilmelidir.

Peki, günlük hayattaki gelişmeler biz normal insanlar için neler sunuyor? Bir kere teknoloji bağımlısı olanlarımızın çoğunda boyun omurlarında öne eğiklik fena bir şekilde yaygınlaşıyor. Keza elimizdeki telefonlara bakarken de başımızı öne eğerek bu hareketi yapıyoruz. Özellikle masa başı işleri sürdürenlerimizin ya masalarının yüksekliklerinin arttırılması ya da kullandıkları bilgisayarların altlarına birkaç kâğıt paketi koyarak yükseltilmesi gerektiğini bildirmek zorundayım. Bazı kullanımlardan dolayı birçok insanımız boyun omurlarında ciddi hasarlarla karşılaşmaktadır.

Sporda hem teknik hem de ergonomik araştırmalara göz atmak gereklidir. Gerek antrenmanlarda gerekse yarışmalar esnasında sporcuların olası yaralanmalardan korunması için buna ihtiyaç duyulmalıdır. Bunların yanında taraftar ya da seyirci olarak maçlara gidenlerin oturacakları iyi bir koltuk, iyi sıcaklık ve iyi bir havaya ihtiyaç duydukları unutulmamalıdır.

Merhaba Balıkçı, merhaba...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Tue, 14 Oct 2025 09:36:07 +0300

52 yıl önce aramızdan ayrılmıştı”Halikarnas Balıkçısı”…”Mavi Sürgün”,
Cevat Şakir Kabaağaçlı (Halikarnas Balıkçısı) yapıtıdır.
1961’de yazmıştır.
Bodrum’a sürgün edilişini, yolda ve beldede başından geçenleri yazdığı “anı” türü kitapta;
“Ulu Çınar Musa’nın Sevgisi” ara başlıklı bir bölüm söz konusudur.
O, genç tarımcıdır.
Her bitkiyi sever, “Akdeniz Güzeli” zeytini daha çok sever!
Ahali ona;
“Zeytinci Musa” da der…

****
Halikarnas Balıkçısı,
“Mavi Sürgün” için demiştir ki;
”Karakolda ona, ‘İstiklâl Mahkemesi’ne gideceksin’ denir.
Niçin İstiklâl Mahkemesi’ne gittiğini bilmez.
İki jandarma ile, kelepçeli olarak İstiklâl Mahkemesi’ne sürüklenir. Mahkemenin bulduğu bir suç vardır.
Sonunda cezasının idam olacağı anlaşılır.
Sabırlık ve tarlakuşu eller, göğüste kavuşturulmuş, idamı bekler.
‘Sürgün edileceksin’ denilir.
Sürgün yeri Bodrum bir muammadır, bir karanlıktır. Ama işte apansız karanlık kalmaz.
Bu ‘Mavi Sürgün’ yazısı, bu işin nasıl olduğunu anlatacaktır…’

****

İşte, “Mavi Sürgün”deki bu “Zeytinci Musa”,
yoksul bir kız görüp beğenir.
Kız; Musa’ya göre “Tellenen ve süzülen bir duman” gibidir.
O kız, kuyuya gelip su çeker.
Kuyunun çevresindeki kayrak taşlarında kalan ayak izlerinden ölçüsünü alarak sandalet diker “Zeytinci Musa”,
ve kızın bahçe duvarından içeri atar.
Musa;
“Halikarnas Balıkçısı”ndan başkası değildir!

****
Edebiyat eleştirmenlerine göre;
“Mavi Sürgün”,
“Halikarnas Balıkçısı’nın otobiyografik romanıdır! “Binbir şüphe, tedirginlik, kasvetle sürüldüğü Bodrum’a tutkuyla bağlanan bir adamın aslında İstanbul’da sürgünde olduğunu anlamasının öyküsüdür.”
Bir yandan da hem Osmanlı’nın son dönemlerine,
hem de Cumhuriyet’in ilk yıllarını anlatması ve toplumsal hayata ayna tutması açısından hayli değerli bir edebi eserdir..”

****

Rahmetli
Şadan Gökovalı
Hocam
kitabı “Ben HALİKARNAS BALIKÇISI Doğdum Sevdim Öldüm-Ustayla Paylaştıklarım”da (TUREB Yayınları-Nisan 2014) amcası Cevat Paşa’dan ötürü ilk adının “Musa” olduğunu yazmıştır “Bodrumlu Civat Bey”in…
Bodrum’un antik çağdaki adı olan “Halikarnas”ı takma isim olarak da benimsemiştir.
Cevat Şakir,
Bodrum’da balıkçılık dahil her işi -neredeyse- yapmıştır.
Edebiyatımızın şaheserlerinin büyük kısmını da Bodrum’da yazmıştır..
Yapıtlarında
tema hep;
Ege denizi ve deniz insanlarıdır…
Romantizm ile karışık coşku egemendir…

****

Bir anekdot ile devam edelim…
1958’de Brüksel’de “Dünya Şairler Konferansı”na davet edilir
Cevat Şakir.
Dünyanın bütün ozanları oradadır!
Konferans Başkanı, şiirin “Dünyayı düzene sokacak tek güç” olduğunu anlatır.
Sonra Oxford mezunu Balıkçı’yı kürsüye çağırır. Mikrofon başına geçer ve usuna gelen ilk tümceyi söyler Balıkçı:
“Tarih, üç büyük şair yazmıştır: Homeros bir, Dante iki!”
Susar…
Salondan haykırmalar:
– Peki, üçüncüsü kim?
– Ben nereden bileyim; herkesin üçüncü şairi başka, belki de kendisidir!”
Alkışlar… Alkışlar… O gün büyük tezahürat altında tam bir saat konuşur Balıkçı!

xxx

Cevat Şakir; Nâzım’a göre “Büyük Şair”,
Yaşar Kemâl’e göre “Nobel için ilk aday”, Bedri Rahmi’ye göre de “Kınından çekilen kılıç gibi bir MERHABA”dır.
Çağdaş Homeros’tur…
O; “Yunan Mitolojisi” diye dayatılan tanrı, tanrıça ve tanrısal kahraman öykülerinin “Anadolu kaynaklı” olduğunu, Anadolu uygarlığını “Geçmişimiz” saymayı bize öğretendir.
Bodrum’u, Bodrum; Denizi; “Baştan başa masmavi bir gülüş” yapan “Bodrum Sürgünü”dür!
“Benden size zarar gelmez” anlamındaki “MERHABA” ile özdeşleşendir de…
Yaşama, sevdaya, aşka, doğaya hep MERHABA diyendir!

xxx

52 yıl önce bugün İzmir’de yitirdiğimiz Balıkçı, yüreğinde hep sevdayı taşırdı…
Deniz, hep o sevdasıyla yazdı.
Her hikayesinde denizin o ruhunu.
Her gece yıldız yakıyor şimdi gökyüzünde!.
MERHABA
Zeytinci Musa
MERHABA!
MERHABA
Balıkçı MERHABA…
MERHABA!..

Akan su yosun tutmaz…

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 13 Oct 2025 22:58:04 +0300

Soruyorlar, “Futbolu neden fazla yazmıyorsunuz?” diye. Klasik cevabım: “Herkes futbol yazıyor. Birileri de yazılarıyla, ülkemizde diğer sporların olduğunu hatırlatmalıdır…” Ama şunu söylemeliyim ki, geçtiğimiz hafta Türk Futbolu için Avrupa’da zafer haftası oldu ve Avrupa’da mücadele eden 3 takımımız (Galatasaray, Fenerbahçe, Samsunspor) üçte üç yaptı. Böylesine güzellikleri de elbette es geçemeyiz… Futbol ekiplerimiz bize böyle anlamlı gecelerle gelmeli…
Basketbolda süper lig başladı ve 4 Kupalı şampiyon Fenerbahçe Beko ilk maçında 5 salise kala yediği basketle Tofaş’a yenildi… Konu Fenerbahçe Beko gibi geniş rotasyonlu bir takımın kalan sürede basketi nasıl yediğinden çok, sadece tipleyecek zamanın (0.5) olduğu pozisyonda basketin yapılması… Bu da Bursa’da Tofaş’ın başarısı oldu ve basketbol adamları tarafından tartışılan “topun basket olması için en az 0.6 gerekli” tartışması şimdilik 0.5 ‘e çekilerek nokta kondu.
İtiraz sonrası hakemler pozisyonu yeniden izledi ve topun süre bitmeden elden çıktığını belirterek sayıyı verdi, maçı da Tofaş kazandı… İşte basketbolun heyecanı ve zevkli tarafı da bu…
Basketbolda Eurolig başladı, Anadolu Efes ilk maçından zaferle ayrıldı. Maçı son çeyrekteki oyunu getirdi. Son şampiyon Fenerbahçe Beko da kendine yakışanı yaptı ve Paris Basketbol’u bir kez daha yenerek güzel bir başlangıcı oldu. EuroCup da Bahçeşehir kazanarak başlarken, Beşiktaş ve Türk Telekom ilk maçlarını kaybetti.
Dünya Şampiyonası’nda kadın milli voleybol takımımızdan sonra erkek milli voleybol takımımız da başarılı olarak tarihinde ilk kez çeyrek finale yükseldi. Şampiyona sonrası açıklanan sıralamada Dünya 6.sı ilan edildi.
Paralimpik oyunlarındaki başarılarımız inanılmaz boyutlara ulaştı. Pek çok branşta sporcularımız yüzümüzü güldürerek İstiklal Marşı’mızı dünyaya dinletti ve kürsüden inmedi…
Minderde kadın ve erkek güreşçilerimiz, ringde boksörlerimiz rakiplerine alanı dar getirirken, su sporlarında da oldukça başarılı sonuçlarla rakiplerimize su yutturduk! Judocular tatami de rüzgâr gibi esti, dağ bisikletçileri en önde varışa geldi…
Bir büyük başarı da yıllar sonra Atilla Güler’in başkanlığını yaptığı Oryantiring branşındaydı. Eylülün ilk haftasında Bulgaristan’ın Panagyurishte şehrinde gerçekleştirilen SEEOC 2025 Avrupa Oryantiring Şampiyonası’nda sporcularımız tarihi başarıya imza atarak, Avrupa İkincisi olarak tarih yazdı. Milli takımımız toplamda 7 altın, 6 gümüş, 12 bronz olmak üzere toplam 25 madalya elde etti. Bu başarının altında yatan gerçek, Mersin, Aydın, Antalya ve Manisa‘da koşulan zorlu etapların ardından, Afyon ve Bursa Keleş'te yapılan Milli Takım seçme yarışları, atletik testler, etkili kamplar oldu. Bunların sonucunda da en iyilerden oluşan Milli Takım yaratıldı. Elbette gizli kahramanlar da yok değildi. Deneyimli teknik ekip, sağlık kurulunun psikolojik ve fiziksel destekleri, etkin idarecilerin eşliğinde inanmış ve yüreklerini ortaya koyan disiplinli bir sporcu grubuyla bu başarı elde edildi.
Unutmayın ki; başarı, cesur adımların atıldığı yerde doğar. Doğru insanlarla da devam eder… Bir Latin Atasözüdür; “Taşı delen suyun kuvveti değil, damlaların sürekliliğidir.” Onun için devamlılık da çok önemlidir.
Ekim 2024’de başkanlık görevine seçilen Atilla Güler ile çok kısa zamanda çok büyük atılım gerçekleştiren oryantiring federasyonu, disiplinli, kararlı ve planlı bir çalışma sonrasında daha ilk yılında pek çok ilklere damga bastı. Alt yapıya da önem veren, her yaş grubuyla ayrı ayrı ilgilenen federasyon, geleceğin milli takımlarının nüvesini de böylelikle oluşturmaya başladı. Oryantiring sporunu ilkokullara kadar indirdi, çeşitli illerde kamplar açarak da sporcuların daha bilimsel çalışmaları için olanaklar yarattı. Milli takım seçmelerini tek yerde yapmanın sakıncalarını göz önünde bulundurup, seçmeleri çeşitli illere yayarak adil bir şekilde yaptı. Yeni kulüplerin kurulmasına, hakem, antrenör yetişmesine de önem verdi. MHK Başkanı Özgür Morbel yönetiminde hakemleri sürekli eğitirken, yurdun dört bir yanından gelen yeni katılımlar ile adeta bir hakem ordusu oluşmasını sağladı.
Güçlü ve adil bir grubunu yaratan, eğiten ve tamamen sporun içinde yoğrulanlarla kenetlenen hakem camiası, bu spora gönül vermiş, hem alaylı hem de mektepli, yaşamı boyunca sporla iç içe denen insanlardan birisi olan Özgür Morbel’in özverili çalışması, spor aşkının birleşmesiyle güzellikler bir anda ortaya çıktı.
Akhisar’da doğup, ilk, orta ve lise eğitimini aynı ilçede tamamladıktan sonra üniversite eğitimini Manisa Celal Bayar Üniversitesi Beden Eğitimi Spor Yüksekokulu’nda Beden Eğitimi Öğretmenliği bölümünde tamamlayan ve 2003 yılından bu yana oryantiring sporun içinde olan Özgür Morbel, antrenörlük, ulusal hakemlik ve idarecilik düzeyinde aktif rol oynadı. Akhisar Namık Oğul Ortaokulu’nda Beden Eğitimi Öğretmeni olarak görevi sürdüren, Türkiye Oryantiring Federasyonu Merkez Hakem Kurulu Başkanı Özgür Morbel, 2016–2021 yılları arasında Federasyonun Organizasyon Kurulu Başkanlığı görevini üstlendi ve başarıyla da yerine getirdikten sonra, 2024 yılından bu yana, Türkiye Oryantiring Federasyonu Merkez Hakem Kurulu (MHK) Başkanı olarak hizmet vermekte. Akhisar’ı ve Akhisarlıları oryantiring sporu ile tanıştıran Morbel’in bu kente kazandırdığı çok sayıda şampiyonluk da oldu. Okul çağlarında atletizmde dereceler elde etti, voleybol, basketbol ile ilgilendi, Milli Eğitimde izci liderliği yaptı, amatör olarak futbol oynadıktan sonra, il hakemi lisansı ile TFF kayıtlarına girdi. Oryantiring sporuna gönül verdikten sonra da bu branşın adeta bir neferi oldu.
Çocukluk yaşlarından başlayan spor sevdası bugünlere kadar başarıyla taşıyan Özgür, akan su gibi hep yoluna devam etti. Asla durmadı. Unutmayın; akan su asla yosun tutmaz. Yoluna kararlılıkla devam etmek istiyorsan sen de akmaya devam edeceksin ki, hedefin olan başarıya ulaşabilesin.
İnanmak da çok önemli. Yaptığın işe, doğruluğuna da inanacaksın. Lev Tolstoy’un dediği gibi “İnanç, yaşamanın gücüdür.”
Bazıları müzik, magazin, sanat, siyaset, kültür ile ilgilenir. Bizim de işimiz spor. İnançla devam ediyor ve yaşamanın gücünü de böyle alırken, başarıya ulaşmanın keyfini de zarar zaman çıkarıyoruz. Hüsrana uğradığımız anlar yok mu?.. Çok! Ama biz yılmadan doğru bildiğimiz yolda devam ediyoruz… Aklınızın bir köşesinde Schiller’in şu sözü bulunsun: “Doğruluk, her türlü şartlar altında meyve verir.”

Bir Efsaneydi Levent Kırca

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Mon, 13 Oct 2025 14:05:52 +0300

Tam kırkbir yıl tiyatro yaptı..
Yeri dolmaz bir mizah ustasıydı…
Sanatı kadar ülke sorunlarına duyarlı!..
Demokrasi sevdalısı…
Kafa Tutanlardandı;
Levent Kırca !..
***
Zeki, cesur, birikim sahibiydi…
“Olacak O Kadar”ı 25 yıl yaptı…
“Arada bir zülfüyare dokundu..
Tam yerine geldi manzara koydu!..”
Bizleri hep gülümsetti, düşündürdü…
Yukarıdan gelen bir emirle kaldırıldı reyting rekorları kıran programı!
Şan, şöhret, para-pul, yokluğu..
İşkenceyi, yasakları, baskıları, ihaneti…
Gördü, geçirdi; yıkılmadı Levent Kırca!
O günlük siyaseti mizahla harmanlayan, topluma ayna tutan skeçleri hâlâ gündemde.
***
“Gün yine aydın değil, manzara konacak..
Çok şey vardı daha…
“Olacak O Kadar” demiştin,
Tüm şakalarına gülmüştük,
Ama ölecek kadarı çok fazla…”
Ne güzel yazmış Ozan Milat Yelken..
O ölürken bile düşündürdü…
İlk kez güldürmedi ilk kez!
Öyle aramızdan ayrıldı…
***
“Levent ile, 1974’te TRT’deki “Oyun Treni”ndeki rolünü devralan kardeşim Abdullah gibi ‘bol kepçe kahkaha’ ekolündendir. ‘Kahkaha atmazsan paran geri’ ekolü de diyebilirsiniz.
Kökleri Orta Oyunu’na, Karagöz’e, Dümbüllü’ye gider.
Bizim komedimizdir. Gerekirse küfür eder, gerekirse kadın kıyafetine girer, gerekirse şarkı söyler.
Ama asla snobluk etmez. Onun komedyenliğini küçümseyenler bu geleneği bilmeyenlerdir.
Levent’in televizyon tarihimizde de seçkin bir yeri olacağına şüphem yok.
Bir makyaj ve taklit ustasıydı.
Bundan 27 yıl önce televizyonda yaptıklarına bakıp ‘vayy ya, neler yapılabiliyormuş’ dememiz acıdır ama boşuna değildir.
Usta komedyenleri görenler, şartlı refleks gibi, hemen gülmeye başlarlar.
Oysa onların da bir
‘reel’ dünyası vardır ve o bu rezil dünyadır, bu çıldırtıcı Türkiye’dir. Yorulurlar.
Kalpleri kaldırmaz. Karaciğerleri iflas eder. Bizi geride mahzun ve kahkahasız bırakıp ‘daha güzel bir dünya”ya giderler.”
Bu “Levent Kırca Analizi” İletişim profesörü Gazeteci Yazar Haluk Şahin’indir.
***
Mavi kadifedeki yıldızlardandı…
“Büyük Usta”…
O da güzel insanlar gibi;
10 yıl önce -tam da bugün-
O güzel atlara binip gitti…
Ayakta; dimdik “Eyvallah” dedi!..
Daha iyi bir Dünya’da görüşmek üzere.
Yüreğimizdesin!
Sanata bıraktığın izlere, renklere saygıyla.

Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi\'nde neler oluyor?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 13 Oct 2025 09:27:42 +0300

“Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nde neler oluyor’’ sorusuna, Avrupa’da Ne Cevap Verecektim?
Görevli olarak yurt dışına her gittiğimde, özelikle Avrupalılar bana Türkiye ile ilgili pek çok soru sorarlar. Hepsine çok dikkatle, abartmadan cevaplar verirdim. Bu defa başkan yardımcısı olduğum Dünya Fair play Konseyi CIFP’nin yeni yönetiminin tertiplediği IOC’nin (Dünya Olimpiyat Komitesi) yeni ve ilk Kadın Başkanı Kirsty Coventry’nin konuğu olarak Lozan’da, Olimpik Müze’de yapacağı konsey toplantısında gidecektim. Kadere inanırım. Kısmet değilmiş, gidemedim… O toplantıda bana sorulacak; ‘Türkiye’de Olimpiyat Komitesi’nde neler oluyor?’ sorularına bir cevap hazırlamıştım.
Türkiyemizin spor dünyasında bu konuya ilgi duyanlar da okusunlar diye, köşemde; tasarladığım cevabıma işte burada yer veriyorum: “Türkiyemizde 1908’de kurulmuş olan Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin Avrupa’da saygın bir yeri ve tarihi vardır. 2025’teki seçimde, tarihte ilk defa politikadaki, genel seçimlerindeki gibi bir süreç yaşandı. Çoğunlukla İstanbul dışındaki üyeler özel organizasyonla, vaatlerle seçime taşındı ve yeni grup 35 oy farkla seçimi kazandı. Fakat gelenler iyi niyetli olmalarına karşın, çok tecrübesizdiler. Eski deneyimli ve başarılı üyelerin tecrübelerinden yararlanmak istemediler. İlk tüzük tadilatı kongresi Olimpizmin kurallarına ve yerli yasalara uymadığı için iptal oldu. Şimdi Olimpiyat Komitesi ile ilgili toplum, sabırla yeni bir seçim bekliyor.’’
Siz sayın okuyucularım bana sorarsanız, görüşüm şöyle: Bir önceki saygın yönetimin çevreden aldığı destek, avantajlar ve sponsorluklar, özellikle mali destek henüz yok. İyi niyetli olsalar da, bu genç, Olimpizmde tecrübesiz ekibin çizeceği yol nereye varabilecek? sorusu ortada. Son olarak üyeler arasında yapılan gizli, sözlü anketten, Mart ayındaki genel kurulda tüm üyelerin bir defa daha çok düşünüp oy kullanacakları tahmini ve sonucu çıktı. Çünkü; Türkiye halkıyla, özellikle devleti ile Olimpiyat dünyasındaki bugüne kadar koruduğu saygın yerini kaybetmek istemeyecektir. Ben de Olimpiyat Komitesi’nin en kıdemli üyesi olarak, her inanan gibi ‘ülkemiz için hayırlısı olsun’ diyorum.

Kongre sonrası

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Mon, 06 Oct 2025 17:53:32 +0300

Şimdi, kendimi sorgulayarak bu yazıyı sürdüreceğim. Anlamadığınız bir alanda köşeye bir yazı yazmanın pek çok kere zorluğunu yaşamış biri olarak aynı duyguları tekrar yaşıyorum.
Geçtiğimiz 3-4 Ekim günlerinde “Engelsiz spor ve yaşam kongresi” isimli bir kongreyi üç ayrı kurum olarak bir arada organize ettik. Sivil toplum kuruluşlarımız, gönüllülerimiz, sponsorlarımız, konuşmacılarımız ile zaman zaman yağan sonbahar yağmurlarının eşliğinde bu bilimsel etkinliği tamamladık.
Her ne kadar engelsiz bir spor ve yaşam desek de ağırlıklı olarak engelli ve özel gereksinimli yurttaşlarımızın sorunları ve çözüm yollarının önerildiği oturumlar, ülkemizin bu konuda daha çok çalışması gerektiğini işaret ediyor. Bunu ben söylemiyorum, her üç konuşmacıdan birisi mutlaka ciddi biçimde aktardı. Fiziksel engellilerden disleksiye, beslenmeden teknoloji kullanımına kadar çok geniş bir yelpazedeki bildirileri dinlemekten yerimden kalkamadım.
Aklıma takılan bir başka konu, nüfusumuzun ne kadarının engelli bireylerden oluştuğu konusunda bilgi aktaran konuşmacıların %10 ve %15 oranları vermesi beni dehşete düşürdü. Sunu esnasındaki slaytların altındaki referanslarda bunların kaynağı mutlaka yazıyor olmalıdır ama bu rakamlar giderek artıyor olmalıdır. Çünkü engel nedenlerinin çoğu sonradan oluşan olaylardan kaynaklanıyor. İş, ev ve trafik kazaları bunun önemli bir kısmını oluşturuyor.
Bir yıldan bu yana yoğun bir hazırlık sonrası yapılan bu kongre, şapkamızı alıp masaya koyma zamanımızın geldiğini gösterdi. Konuşmacıların anlattıklarının yanısıra çeşitli önlemler konusunda çalışma sunan araştırmacı sayısı azdı. Hakemliğini yaptığım bir bildiriyi şimdi açıklamanın sanıyorum sakıncası yoktur, bir çalışmacının başıboş köpeklerin normal ve engelli vatandaşlarımız için olası tehlikelerinden bahsettiği tebliğ içeriği kadar, kırmızı ışıkta bekleyen bir motosiklet sürücüsüne arkadan gelip çarparak ölümüne yol açan araç kullanıcının yarattığı dehşeti anlamak çok daha zor olmalıdır.
Son zamanlarda, uzun süreli tüketimler sonucu gıda kaynaklı rahatsızlıkları da izliyoruz. Bazı kimyasalların, pestisitlerin gıdalar üzerinden temizlenememesi üzerine yarattığı komplikasyonlara dikkat edilmesi konusunda uyarıldık. Keza ağız ve diş sağlığı, çeşitli enfeksiyon kaynakları da hem normal hem de özel gereksinimli vatandaşlarımız için tehlike yarattığını bir kaz daha tanık olduk.
Özetlemek gerekirse, bu sorunları çözmenin yeri eğitimden geçiyor. Aileden başlamak üzere, okulda, hayatta, her noktada, temizlik, düzen ve kurallara uyma (özellikle trafik) konusunda yeniden yapılanmalıyız. Başka bir dünya yok. Her şey burada. Hepimizin birer engelli adayı olduğumuzu unutmadan bu konularda kendilerine görev düşenlerin çok daha aktif çalışmaları gerektiğini bir kez daha hatırlatmak istiyorum.
Aslında yazılacak çok şey var. Küçük bir parçasını sizlerle paylaştım. Bu vesile ile Fatih Sultan Mehmet Eğitim Araştırma Hastanesi Başhekimi Prof. Dr. Barış Yılmaz ve ekibine, İstanbul Rumeli Üniversitesinin Sağlık Bilimleri Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Can İkizler ve çalışma arkadaşlarına, Spor Bilimleri Fakültesinin “her zaman hazır” sloganı ile görev yapan takım arkadaşlarına teşekkür etmezsem hepsine haksızlık etmiş olurdum. Durun bitmedi; Özel Olimpiyatlar-Türkiye, Özürlüler Vakfı, Avrasya Özel Çocuklar Derneği bu kongrenin çok önemli birer sivil toplum kuruluşlarıydı. Onlara da teşekkür borçluyuz.
Kuşkusuz bu kurumların arka planındaki dev yapıları da unutmamak gerekiyor. Bir tarafta Sağlık Bakanlığımız, diğer tarafta Eğitim Bakanlığımız, Spor Bakanlığımız bu gibi aktivitelerin doğal koruyucularıdırlar. Bizler, üzerimize düşen bu görevleri yapmanın dışında dikkatleri çekme işlevlerini de yerine getirmek zorundayız. Bu çabaların küçük bir parçası olmak bile onur kaynağı olmalıdır.
Bir başka yazımda görüşmek üzere…

Spor sadece futbol mu?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 06 Oct 2025 09:46:00 +0300

Ülkemizde spor dendiğinde aklına sadece futbolun geldiği büyük bir kesim var. Bunların da tuttuğu takımın yüzdesine bakarsanız hatırı sayılır bir şekilde Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş’tan oluşan üç büyükler. Sıra kent sevdalılarına geldiğinde, Trabzonspor, Karşıyaka, Göztepe, Bursaspor, Eskişehirspor’u öncelikle sayabilir. Sonra da Kocaelispor, Ankaragücü, Adana Demirsporı, Gençlerbirliği, Sakaryaspor diye sıralamak mümkün.
Kulübü istediğiniz kadar spor kulübü olarak tanımlayın futbol branşınız olmadığı zaman bunun kabul görmesi olanaksız gibi. O zaman fanatiklerin gözünde spor kulübü değilsiniz. Peki, futbol dışında oynanan oyunlar spor değilse nedir?
Yaptığımız kısa araştırma sonunda dünyanın pek çok ülkesinde futbolun milli spor olmadığı ancak çok sevildiğini de görmemiz engellenemiyor. Demek ki tüm dünyada futbol bir tutku…
Şöyle dünya spor turu yapacak olursak, Türkiye’nin milli sporu geleneksel sporlarından olan cirit. Meksika’nın charreria (binicilik-güreş karışımı geleneksel spor), Brezilya’da capoeira (Geleneksel dövüş sanatı/sportif dans), Arjantin’in pato (at üstünde top oyunu), İngiltere’de kriket, Rusya’da bandy (buz üstünde hokey benzeri oyun), Nepal’de voleybol, İran ve Mongolya’da güreş, Avustralya’da kriket, ragbi, Japonya’da sumo güreşi, Hindistan ve Pakistan’da hokey, Bruhan da okçuluk, Afganistan’da buz kasi (at üzerinde keçi leşiyle oynanıyor), Yeni Zelanda’da ragbi, Kenya ve Etiyopya’da atletizm, Güney Afrika’da ragbi, kriket.olarak görüyoruz. Bunlara daha da örnekler verebilirz. Bu ülkelerde milli sporlar revaçta ancak en sevilen spor branşı nedir biliyor musunuz? Tek kelime ve uzak ara futbol.
Amerika’da çok değil birkaç yıl öncesine kadar futbol dediğinizde “kadınlar oynuyor” cevabını alırdınız. Onların futbol dediği Amerikan futbolu. Basketbol da elbette Amerikan futbolu ile birlikte zirvede… Ama şimdi erkekler de futbolun peşinde koşuyor ve Avrupalı, Afrikalı ünlü futbolculara hatırı sayılır milyon dolarlar vererek kurdukları futbol takımlarına transfer ediyorlar.
Kanada’nın en sevilen sporu buz hokeyi olarak görülürken, İspanya, Fransa, İtalya, Almanya’da futbolu geçen spor branşı yok. Rusya’da futbolun yanı sıra hokey, Japonya’da beyzbol, İran’da güreş seviliyor. Avusturya’da da kriket ve ragbi futbolla neredeyse baş başa. Çin’de geldiğimizde masa tenisi milli sporları. Dünya çapındaki başarılarından da belli değil mi? Çinliler son dönemlerde futbolun yanı sıra basketbol ve badmintona da ilgi duymaya başladı. Japonya, Güney Afrika, Nepal, Avusturya’da futbolun hatırı çok büyük.
Ülkemizde de her ne kadar geleneksel sporlarımız olarak öncelikle ciridi görüyorsak da, yağlı güreşi de unutmamamız gerekiyor.
Futbol sevgisinin doruk noktaya ulaştığı, tüm sporlarda bile futbol seyircisinin çoğunlukla görüldüğü ülkemizde, erkeklerde basketbol, kadınlarda da voleybol tutku olmaya başladı. Nitekim voleybolda kadınlarımızın başarısı “Filenin Sultanları” yakıştırmasını beraberinde getirirken, basketbolda “12 Dev Adam” sloganı gündemden düşmedi.
Konuyu nereye getireceğimi merak ediyorsunuz değil mi?
Ali Koç’a…
Son olağanüstü genel seçimde Sadettin Saran’a karşı başkanlığı 12.068 oy almasına karşın, rakibinin elde ettiği 12.325 oya karşılık aradaki 257 oy farkıyla kaybeden, ülkenin sayılı zenginlerinden Ali Koç’u tahtından eden nedir diye sormamız abesle iştigal olur. Tek kelime ile futbolda şampiyon olamamak…
Futbol seyircisinin umurunda mı, borcunu bu süre içinde 621 milyon Euro’dan 486 Milyon Euro’ya düşürdüğü. Mali disiplini sağladığı. Diğer branşlarda zirveden inmediği.
Fenerbahçe’nin bir futbol değil de spor kulübü olduğunu kabul etmeyen yok. Gerçek de bu. O zaman diğer branşlara bakalım mı?
Sadece son sezonu irdelediğimizde, Fenerbahçe Erkek Basketbol Takımı, geçen sezonu 3 şampiyonluk ile zirvede tamamladı. Avrupa EURO Ligi, Türkiye Sigorta Basketbol Süper Ligi, Türkiye Kupası’nı müzesine götürdü. Bu sezonun başında da Cumhurbaşkanlığı Kupası ile taçlandı.
Kadın Basketbol Takımı, Avrupa ve Süper Kupa gibi kulvarlarda da başarı gösterirken, EuroLeague Women’da da mücadele etti. ING Kadınlar Basketbol Süper şampiyon oldu. 2024 yılı genelinde 51 resmi maçtan 50 galibiyet alarak, 5 kupa kazandı; bunlardan ikisi Avrupa çapında.
Kadın Voleybol Takımı Sultanlar Ligi’nde play-off final serisinde VakıfBank’a 3-1 yenilerek 2. Oldu.
Diğerlerine de göz gezdirdiğimizde, yüzme, Su Sporları Avrupa Şampiyonası’nda (Belgrad, Haziran 2024) Fenerbahçeli sporcular 2 altın, 2 bronz madalya kazandılar. Kuzey Tunçelli, 1500 m serbest stil erkeklerde altın madalya elde etti. 4×200 m serbest kadın bayrak takımımız bronz madalya elde etti; Türkiye’nin büyüklerde yüzmede bayrak takımı olarak kazandığı ilk Avrupa Şampiyonası madalyalarından biri oldu. Sporcular Fenerbahçeliydi.
Atletizmde Fenerbahçeli milli atletler, Olimpiyat kotası için mücadelelerde ve çeşitli uluslararası yarışlarda madalya almaya devam etti. Özkan Baltacı çekiç atmada Almatı’da altın madalya kazandı; Kayhan Özer 100 m’de gümüş; Gizem Akgöz üç adım atlarken gümüş; Özlem Becerek disk atmada bronz madalya elde etti. Türkiye Büyükler Salon Atletizm Şampiyonası’nda Fenerbahçeli atletler 6 altın, 5 gümüş, 3 bronz olmak üzere toplam 14 madalya kazandılar.
Boks’da Paris 2024 Olimpiyatları’nda Buse Naz Çakıroğlu, kadın boks 50 kg finalinde gümüş madalyayı ülkemize getirdi. İlk Olimpiyat katılımı olan Hatice Akbaş da gümüş madalya alarak önemli bir başarı gösterdi.
Yelkende, TYF Yelken Ligi ve çeşitli yarışlarda Fenerbahçeli yelkenciler birçok kategori ve klasmanda altın, gümüş ve bronz madalyalar kazandılar.
Kürek branşında genç milli kürekçiler uluslararası arenada başarılar elde ederek bayrağı dalgalandırdı. U23 Dünya Şampiyonalarında Fenerbahçeli sporcular altın madalya kazandı.
Atıcılık da 2024 Olimpiyatları Şevval İlayda Tarhan karma 10 m havalı tabancada finalde yarıştı, gümüş madalya elde etme sürecinde yer aldı.
Fenerbahçe Paris 2024 Olimpiyatları’na 27 sporcu gönderdi.
Bütün başarıları yok say, tüm branşlar dibi görsün. Borçlar kat art artsın. Yeter ki sen futbolda şampiyon ol, heykelini diksinler…
En azından bu bize göre değil…

Devlet yönetiminde genel müdürlük tayininde başarı önemlidir

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 06 Oct 2025 09:44:30 +0300

Dünyada olduğu gibi, ülkemizde de devlet yönetiminde genel müdürlük koltuğu çok önemlidir. Asıl işi yapacak, yönetecek, uygulayacak kişiyi görevlendirirken iyi olanı seçmek halka ve ülkeye hizmettir. Bu seçimde hata yapılırsa, eskiler Abat yani (çok iyi), başaramazsa Berbat (çok kötü) derler.
Son yıl içinde spora atanan iki genç yönetici olan TC Spor Hizmetleri Genel Müdürü Prof. Dr. Veli Ozan Çakır ve İBB Spor İstanbul’un Genel Müdürü Prof.Dr.Bilge Donuk’un, çok doğru seçim olduklarını belirtmek isterim. Gerek eğitimleri, gerekse bugüne kadar izlediğim davranışları ile başarılı olacaklarını umuyorum. Türk sporu adına mutlu oldum. Veli Ozan Çakır İBB’nin yıllarca başarı ile yönetilen ekibinde yer almış, kendini geliştirmiş, üst eğitimli bir gençtir.
Prof. Dr. Bilge Donuk ise, başta İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa’da en üst makama çıkan, dekan olan, eserler veren, birlikte görev yaptığım Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’nin eğitim çadırında yıllarca görev alan bir gençtir
Bu iki tayin de iyi bir örnektir. Yerini bulmuştur. İnşallah beni mahcup etmeyeceklerdir. Birlikte hedefimiz ülke sporuna hizmettir. Tayin edenleri de kutlar başarılar dileriz.

Engelsiz Spor ve Yaşam Kongresi

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Tue, 30 Sep 2025 12:02:27 +0300

Bu defa üç farklı kurumun önderliğinde diğer destek verici toplulukların katkısı ile 3-4 Ekim 2025 günlerinde İstanbul Rumeli Üniversitesi Kadıköy yerleşkesinde adı geçen kongre düzenleniyor. Kongrenin sloganı “Özel gereksinimli bireylerle oyun birlikte, hayat birlikte” olarak seçildi. İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile, Spor Bilimleri Fakültesi, Sağlık Bilimleri Fakültesi’nin ortaklığındaki bu bilimsel toplantı, Kadıköy-Bostancı’daki Club Sporium tesisleri içinde yer alan spor bilimleri ve sağlık bilimleri fakültelerinin ortak kullanımındaki seminer salonu, spor salonu ve dersliklerinde yürütülecek.
Genelde kongreler belirli alanlar ve kuruluşların yönetimi altında ve periyodik olarak yapılır. Bu süreler alanlara göre değişmektedir. Örneğin, spor bilimleri kongreleri eskiden 2 yılda bir yapılırdı. Hatta spor hekimleri derneği ile yapılan centilmenlik anlaşmaları sonucu şu şekilde düzenlenirdi: Çiftli yıllarda spor bilimleri, tekli yıllarda spor hekimliği kongreleri gerçekleşirdi.
Kuşkusuz her kongrede gerek spor bilimleri gerekse spor hekimliği konularındaki araştırmacıların tebliğlerini belirli bir hakem değerlendirmesi sonunda sunmalarına imkân verilirdi. Birkaç kongre öncesi spor bilimlerindeki bu gelenek bozuldu, her yıl kongre yapılması kararı verildi. Kişisel olarak bu kararın iyi olmadığını düşünüyorum.
Gelelim kongremize… Bir kere engellilerle ilgili bir bilimsel toplantıyı düzenlemenin son derecede kolay olmadığını belirtmek durumundayım. Farklı engelli dernekleri ya da kuruluşlarının kendilerine özgü yapı ve davranış modeli bulunuyor. Ortak çizgiye yaklaşmak pek kolay olmuyor.
Neticede işe Üniversitenin ve Bakanlığa bağlı bir hastanenin devreye girmesi ile sorunlar hızlı bir şekilde çözülüyor, program hayata geçiriliyor. Bu buluşmada adı geçen organizatörlerin yanısıra, Özel Olimpiyatlar Türkiye, Özürlüler Vakfı, Avrasya Özel Çocuklar Derneği’nin de birlikte çaba harcadıklarını ilave etmeliyim. Neredeyse her hafta bir toplantı yaparak bir yıldan bu yana devam eden hazırlıkların sonunda gelindi, program netleşti.
Bu kongreye katılım için ücret ödemek yok. İstanbul’da ulaşımı en kolay lokasyonlardan birinin 100 metre uzaklığındaki bir noktada düzenleniyor. Konulara ilgi duyanların bu kongreye gelmesini bekliyoruz. Unutmayalım hepimiz birer engelli adayıyız. Her gün meydana gelen kazalar, alışılmadık durumlar köşede bizi bekliyor olabilir.
Kongre programını engelsizsporveyasamkongresi.org isimli web sayfasını ziyaret ederek öğrenebilirsiniz. Kongre esnasında bir tarafta tebliğler sunulurken spor salonu ve dersliklerde çeşitli grupların çalıştayları gerçekleşecek.
Kongre esnasındaki çeşitli oturumlarda, önceden tanıdığınız birçok ismin aramızda olacağını eklemek istiyorum. Merak edenlerimiz bilimsel programı inceleyebilir. Engelsiz bir ülke, hayat birlikte diyerek herkese iyi bir hafta diliyorum. Sorusu olan okurlarımız esyk2025@rumeli.edu.tr isimli e-posta adresine yazabilirler…

Güneş Balçıkla Sıvanmaz, ‘Türk Sporu Adına Ali Koç’a Teşekkürler’

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Tue, 30 Sep 2025 09:52:53 +0300

Spor dünyamızı uzun süredir meşgul eden Fenerbahçe Spor Kulübü’nün başkanlık seçimi sonuçlandı. 3 dönemdir tarihi kulübün başkanlığını üstlenen Ali Koç için, eline kalemi, mikrafonu alanlar başarısızlık bilançoları çıkarmaya başladılar. Amma; değerlendirmeleri hep kulübün futbol A Takımının sonuçları, şampiyon olamaması, 2’nci olması üzerine kurdular. İşte bu Türkiyemizde spora bakışın bir tek Futbol Süper Ligi’nin penceresinden olduğu gerçeğini ortaya koyuyor. Gerçekte yazımın başlığı gibi, Ali Koç görev süresinde, Türk sporuna büyük katkılarda bulunmuştur. Futbolun Süper Ligi’nde son yıllarda şampiyonluklara abone olan Galatasaray futbol takımı alkışlamayı, takdir edilmeyi hak etmiştir. Amma; Ali Koç’un başkanlık döneminde, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesinin başlattığı tüm Türkiye’deki Spor Kulüplerinin araştırıldığı Şeref Bayrağı Yarışması’nda Türkiye Cumhuriyeti Gençlik Spor Bakanlığı’nın resmi verilerinin değerlendirmesi sonucunda, en fazla spor branşını yaşatan, Olimpiyat Milli Takımına en fazla sporcu veren, uluslararası yarışmalarda en fazla madalya kazanan spor kulübü olarak, ilk Şeref Bayrağı‘nı kazanan kulüp, Fenerbahçe olmuştur. Bu Şeref Bayrağı’nı kulüp gönderine, görevde iken, törenle Ali Koç çekti.
Fenerbahçe organizasyonun 2’nci döneminde, (2024 Paris Olimpiyat Oyunları sonrası) şeref bayrağını yine kazandı. Ancak bu defa ilk üç kulübe verilen ödülün en büyüğünü Altın Şeref Bayrağı’nı hak etti. 2’nci tören için seçim beklendi. Şimdi görevi devir alan yeni Başkan Sadettin Saran, TMOK’tan bayrağı teslim alacak ve Ali Koç’un da yer alacağı törenle dalgalandıracaktır…
Spor gibi sevgiyi, Fair Play’i bünyesinde bulunduran toplumsal bir harekette, çalışanları tek bir dalla değerlendirmek, topluma mesaj verirken tek pencereden bakmak büyük hatadır. Onun için Ali Koç’u alkışlamalı, hizmetlerini takdir etmeli, örnek göstermeliyiz. Bunu Türkiyemizde yeni Ali Koç’lar yetişmesi için yapmalıyız.

Neşet Baba\'ya hasretle..

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Thu, 25 Sep 2025 00:08:04 +0300

"Yalan Dünya",
"Tatlı Dillim",
"Zahidem",
"Kendim Ettim Kendim Buldum", "Yazımı Kışa Çevirdin",
"Evvelim Sen Oldun",
"Mühür Gözlüm","Gönül Dağı"
"Köprüden Geçti Gelin",
"Ayaş Yollarında"
En bilinen türküleriydi...
Bu toprakların sesiydi
sesi ve sazı ile -babası Muharrem Ertaş'ın yolunu sürdüren- Neşet Ertaş!..

XXX

Küçük yaşlarda keman ve saz çalmasını öğrendi.
Ankara'da TRT Radyoevi'ne girdi.
Güçlü derlemeleri olan ozanın kendisine ait çok sayıda güfte ve besteleri vardı.
Usta; "aynı ruhun insanıyız" diye söz ettiği babası ile, adeta Anadolu'daki en olgun seviyesine erişen Türkmen/Abdal müzik birikiminin yeni bir yorumcusuydu.
Çağın Dadaloğlu'su, Pir Sultan'ı, Köroğlu'suydu!
Yoğun yöresel özellikleri ve baskın mahallilik unsurları ile donanmış bu müziği yöresinin dışına çıkarmış, ülke genelinde ve hatta yurt dışında bilinmesini ve tanınmasını sağlamıştır...
"Koca Çınar" Yaşar Kemal takmıştır ona "Bozkırın Tezenesi"ni!..
Kendisine verilmek istenen "Devlet Sanatçısı" ünvanını "Ben Halkın Sanatçısı'yım" diyerek reddedendir de...

XXX

13 yıl önce İzmir'de yitirdik Neşet Baba'yı...
Kendi ağzından yaşam öyküsüdür aşağıdaki dizeler...
Sazına...
Sözüne...
Yüreğine...
Bin selâm Usta!
Saygı ve özlemle;

"bin dokuzyüz otuzsekiz cihana
kırtıllar köyünde geldin dediler
babama muharrem, anama döne
dediysen atayı bildin dediler

dizinde sızıydı anamın derdi
tokacı saz yaptı elime verdi
yeni bitirmiştim üç ile dördü
baban gibi sazcı oldun dediler

o zaman babamdan öğrendim sazı
engin gönül ile hakk’a niyazı
o yaşımda yaktı bir ahu gözü
mecnun gibi çölde kaldın dediler

zalım kader devranını dönderdi
tuttu bizi ibikli’ye gönderdi
babam saz çalarken bana zil verdi
oynadım meydanda köçek dediler

anam döne ibikli’de ölünce
tam beş tane öksüz yetim kalınca
beşimiz de perişan olunca
babamgile burdan göçek dediler

yürüdü göçümüz tefleğe doğru
bu hali görenin yanıyor bağrı
üç aylık çoçuğun çekilmez kahrı
bunlara bir ana bulun dediler

yozgat’ın kırıksoku köyü’ne vardık
bize ana yok mu diyerek sorduk
adı arzu dediler bir ana bulduk
işte bu anadır buldun dediler

en küçük kardaşı kayıp eyledik
onun için gizli gizli ağladık
üstelik babamı asker eyledik
yine öksüz yetim kaldın dediler

zalım kader tebdilimi şaşırttı
heybe verdi dalımıza devşirtti
yardım etti yerköy’üne göçürttü
biraz da burada kalın dediler

yerköy’den kırıkkale’ye geldik
babam saz çalarken biz çümbüş aldık
kırşehir’e varınca kemanı çaldık
aferin arkadaş çaldın dediler

yarin aşkı ile arttı hep derdim
babamı bir yere dünür gönderdim
başlık çok istemişler haberin aldım
istemiyor yarin seni dediler

kırşehir’de yedi sene kalınca
düğün düzgün hepsi bize gelince
burada herkese yer daralınca
ankara’ya gider yolun dediler

ankara’da (sünnetçi) veysel usta’yı buldum
epeyce eğleştim, evinde kaldım
yüz lirayı verip bir yatak aldım
etti isen böyle buldun dediler

bir ev kiraladım münasip yerde
kaldı kavim kardaş hep kırşehir’de
bu aşk hançerini vurdu derinde
çaresini bulmazsan öldün dediler

yarin aşkı ile döndüm şaşkına
arada içerdim yarin aşkına
canan acımaz mı garip dostuna
bunu da içeriye alın dediler"

Zeytin ağacıma dokunma

smolva@kimseduymasin.com (SEVGİ MOLVA) — Thu, 25 Sep 2025 00:05:24 +0300

Binlerce yıl toprağa kök salmış, nice medeniyet görmüş, barışın sembolü olmuş kutsal bir ağaçtan söz ediyoruz, zeytin ağacından. Sadece meyvesiyle değil, gölgesiyle, köküyle, yaprağıyla insanlığın ortak kültür mirasıdır ve Anadolu’nun neresine giderseniz gidin, görünür o.
Ülkemizde son yıllarda çok fazla artan madencilik faaliyetleri, kısmen ekonomik büyümeyi teşvik edebilir ama ormansızlaşmaya, arazi bozulmasına, su ve hava kirliliğine de yol açarak olumsuz sağlık problemleri yaratıyor. Ekosistem sorunlarına neden olup, insan ve hayvan sağlığını tehlikeye sokuyor. Bu uygulama Türkiye’de gittikçe artarak, maden uğruna zeytinler, ormanlar, meralar, yaylalar, tarım alanları, yeraltı suları bozulmaktadır. Uzmanlara göre; giderek daha çok verilmeye başlanan maden ruhsatları, büyük bir kirliliğe yol açıp, ülkemizde de yaşamı geri dönüşü olamayacak bir şekilde bozacaktır. Geleceğin savaşları, su ve gıda üzerine olacak deniyor. O halde büyük bir hata yapılıyor. Huzurumuzun üzerine kara bir gölge düşüyor. Ayrıca büyük bir çelişki de yaşanıyor. Bir taraftan karbon emisyonu azaltılsın istenirken, zaten bu işi yapmaya çalışan sistem yok ediliyor. Anlamak zor, tabii ki ticari kaygılar düşünülmezse.
İklim krizi de, bir taraftan ormanları ve zeytinciliği zaten zorluyor. Kuraklık, ani sıcaklık dalgaları, zamansız yağışlar. Zeytin, her ne kadar dirençli bir ağaç olsa da doğanın bu hoyrat dalgalanmalarına karşı tek başına ayakta kalmakta zorlanıyor. Yine de insan eliyle verilen zarar, iklimin tüm hırçınlığından çok daha ağır. Zeytin yasasında yapılan değişiklikler de var. “Zeytin ağacını yok etmiyoruz, o halde taşırız” diyerek, “taşınması uygundur” şeklinde yapılan düzenleme; madenciliğin önünü kesen her ağacın yok edilmesine veya taşınmasına yol açmaktadır. Küçük ağaçlar belki ama yıllanmış köklü ağaçlar taşınamaz ki. Madencilik yapmak için ağaçlara müdahale edilmesi; telafisi çok zor olacak, büyük bir hatadır. İklim yasası ile de bağdaşmayan ve sağlık açısından büyük zarar oluşturacak bu yasa, bilim temelli olmaktan uzak, iş birliği yaparak ve çok paydaşlı olarak değerlendirilmemiş bir yasadır.
Zeytin sadece bir ağaç değildir. Atmosferdeki sera gazlarının bertaraf edilmesinde çok önemli rolü vardır. Değerli bir besin maddesi, kültür, ekosistem, geçim, yaşam kaynağıdır. Bizden sonra da gelecek kuşakları sağlıklı besleyecek, madencilikten çok fazla gelir sağlayacak bir üretim faaliyetidir. Tüm kutsal metinlerde bu ağaca özel bir yer verilmiştir. Isı, ışık ve besin kaynağı olduğuna dair kapsamlı anlatılar bulunmaktadır.
Bir yanda maden yasaları var, kağıt üzerinde “kamu yararı” diyorlar, ama gerçekte olan şey şu: Birkaç yıllık kâr uğruna binlerce yıllık zeytinlikler, ormanlar gözden çıkarılıyor. Yasa boşluklarıyla, geçici yönetmeliklerle zeytinlikler “engel” gibi gösteriliyor. Oysa kesilen her zeytin ağacı, yok olan bir kültür, çoraklaşan bir toprak, kaybolan bir gelecek demek. Zeytin ağacı, bize sadece zeytin ve zeytinyağı değil, kimliğimizi de veriyor. Onu korumak, sadece bir tarım ürününü korumak değil; bu toprakların hafızasını, yaşam hakkını ve geleceğimizi savunmak demek. Şunu sormak lazım: Bir maden ocağı bittiğinde geriye ne kalır? Terk edilmiş, yarılmış, çorak bir toprak. Ama bir zeytin ağacını koruduğunuzda size ne verir? On yıllarca süren bereket, köylünün geçim kaynağı, iklimin dengesi, toprağın bereketi. Hangisi gerçek kamu yararı?
Kısacası; mesele sadece orman, birkaç ağaç, birkaç dal zeytin değil. Mesele; toprağa, kültüre, suya, insana ve geleceğimize sahip çıkmak, türlerin büyük yok oluşuna engel olmaktır. Bu yüzden çok yüksek sesle söylemek lazım.
Zeytin ağacıma dokunma!!!

Sporda sistemin farkı

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Thu, 25 Sep 2025 00:04:21 +0300

Filenin sultanları ile mutlu olduğumuz günlerde, futboldan gelen 6-0’lık bozgun moralleri bozduysa da “12 Dev Adam”ın başarılı sonuçları teselli olmaktan öteye geçip, “helal olsun” dedirtti. Basketbolda mücadele, yazıyı yazdığımız gün devam ettiğinden yorumu sonraya bırakıyoruz. Sonuç ne olursa olsun, şampiyonanın en başarılı ekibi millilerimizin olduğunu söylemeden de geçmemek gerekli diye düşünüyorum. İnşallah kürsünün en üst basamağında yer alırız…
Başarı veya başarısızlığı irdelediğimizde, ortaya çıkan gerçeği anlık düşünsek de, sonraları unutmak herhalde bizim en büyük meziyetimiz. Bir başarısızlığın ardından gelen başarı ile “oldubitti maşallah” derken, başarısızlığı hep “lastik patladı” veya “arada sırada olacak” diye geçiştiriyoruz ama, aslında biz kendimizi kandırıyoruz.
Yıllardır, özellikle spor adamları başta olmak üzere bu işin az da olsa içinde olanların dillendirdiği, bir türlü gerçekleştirmediği sistemin olmaması Türk sporunda en büyük sıkıntısı…
Bizim sporumuzda istikrarsızlıktan öte sistemi kuramamamız canımızı sıkan tehdit. Doğruyu itiraf etmek gerekirse, sadece sporda değil bu derdimiz!
Voleybol ve futboldaki başarı-başarısızlığı irdelememiz halinde de, sistem farkının ne denli su yüzüne çıktığını göreceğiz.
İspanya karşısında aciz duruma düşen futbol takımımızı belki de yüzyılın farkından kurtaran kaleci Uğurcan’ın inanılmaz kurtarışları oldu. “Yenilgiden ders çıkaracağız” söylemlerinin arkasına sığınanlar, A milli futbol takımımız karşısında İspanya’nın aldığı farklı galibiyetin sırrı nedir diye hiç düşündüler mi?
Aramızdaki fark sadece sistem…
Nedir sistem?
“Parçalardan oluşan dizinin, bütünün genel amacına doğru birlik halinde çalışması ile ortaya çıkan yapı. Aralarında ilişki bulunan, belirli bir amaca ulaşmak için, birbirleriyle etkileşimde olan ve bütünlük sağlayan elemanlar grubu.”
Tarihinde pek çok başarılara imza atan dünyada 1 numaraya kadar yükselen son olarak da dünya ikincisi olan kadın voleybol takımımızın başarısının arkasındaki gizli güç kesinlikle sistemin yaratılması.
Şöyle filmi geriye saracak olursak, federasyon başkanları değişmiş, antrenörler değişmiş, oyuncular değişmiş, ancak kurulan sistem sağlam olduğundan bütünlüğün bozulmaması başarıyı getirmektedir.
Şöyle bir maçlara bakacak olursanız, sahadaki altılı içinde hangi oyuncu oynarsa oynasın, sisteme ayak uydurduklarından çark sağlıklı işliyor. Elbette Eda Erdem’in harika kaptanlığı, Melissa Vargas’ın müthiş oyunu ön plana çıkmakta olsa da, hepsi sistemin birer parçası. Kadroda yer alan Zehra Güneş, Cansu Özba, İlkin Aydın, Ebrar Karakurt, Gizem Örge, Elif, Hande Baladın, Cansu Özbay, Elif Şahin, Derya Cebecioğlu, Yaprak Erkek, Aslı Kalaç, Sinead Jack-Kısal, Eylül Akarçeşme Yatgın. Hangisi oyuna girerse girsin, sistemin dışına çıkılmadığından makine sağlıklı işlemeye devam ediyor…
Şimdi gelelim sorularımıza.
A Milli futbol takımımızda bu durum söz konusu mudur?
Türk futbolunda sistem var mıdır?
Futbolcu ilk dersini nerede alır?
Şimdilik bu kadar yeter diyelim ve önemli olana parmak basalım.
Çocuğunuzu ilkokula yazdıracaksınız. Yaptığınız ilk şey nedir? Okulun iyi olması ve daha da önemlisi öğretmeninin kim olacağı. Bunu uzun süre araştırır, soruşturursunuz. İyi öğretmene düşmeli ki, iyi eğitim alsın. Geleceği de parlak olsun… Bu konuda belki torpile bile başvurursunuz…
Peki, futbol alt yapısına çocuğunuzu yazdırırken bunlara bakıyor musunuz?
Baktığınız diyelim. Önünüze gelen antrenörlerin hangi kurs mezunu, hangi takımları çalıştırdığını araştırıyor musunuz?
Araştırdığınızı varsayalım.
Son yıllarda antrenör belgeleri UEFA veya Pro ismini aldı ve kademe kademe artmaya başladı.
“Antrenörlük kademe sıralaması nedir?“ diye soracak olursanız da;
1.Kademe (Yardımcı Antrenör): Üst düzey antrenörün yanında ve spora yeni başlayanlarda. 2.Kademe (Antrenör): Minikler ve yıldızlar kategorisinde.
3.Kademe (Kıdemli Antrenör): Gençler ve büyükler kategorisinde.
4.Kademe (Baş Antrenör) : Büyükler ve milli takımlarda çalışmaktadır.
Şimdi sıkı durum. Zor bir soru geliyor.
Alt yapılarda (özellikle spor okullarında) kaç 4. Kademe antrenör çalışmaktadır?
Bugün için Türkiye Futbol Federasyonu’nun belge verdiği antrenör sıralaması şöyledir: UEFA PRO Lisanslı Antrenör, UEFA Elit Genç A Lisanslı Antrenör, UEFA A Lisanslı Antrenör, UEFA B Lisanslı Antrenör, UEFA C Lisanslı Antrenör, UEFA Futsal B Lisanslı Antrenör, UEFA Kaleci B Lisanslı Antrenör, TFF A Kaleci Antrenörü, TFF B Kaleci Antrenörü, Ulusal Kaleci Lisanslı Antrenör, TFF Teknik Direktör, TFF A Lisanslı Antrenör, TFF B Lisanslı Antrenör, TFF C Lisanslı Antrenör, TFF Gönüllü Lideri, TFF E-Futbol Sertifika, TFF Futsal Lisanslı Antrenör, Plaj Futbolu Antrenörü, Çocuk Futbolu Antrenörü, Engelli Futbolu Antrenörü, Maç Analizi Antrenörü, Atletik Performans Antrenörü, Oyuncu ve Maç İzleme Antrenörü.
Siz futbol okuluna giderek çocuğunuzu yazdırdığınızda, yukarıda söz ettiklerimizden hangi kademedeki antrenörle karşılaşıyorsunuz?
Hiç biriyle değil mi?
İstisnalar kaideyi bozmaz… Genelde, BESYO (Beden Eğitimi ve Spor Yüksek Okulu), Spor Akademisi öğrencileri veya bu işe yeni başlayan antrenörler. Amatör futbol kulüplerinde de yılların emektarlarını unutmamak gerekli…
Futbolda dünya ve Avrupa çapında başarılara imza atan ve bizim kalemize de 6 gol yollayan İspanya başta olmak üzere, Hollanda, Almanya, İngiltere ve diğer futbolda söz sahibi ülke futbollarına baktığınızda bizim tablonun tam tersini göreceksiniz. Onlar işi baştan sıkı tutuyor. En iyilerini alt yapılara monte ederek yeni yıldızların yetişmesini sağlıyor. Biz ise transfer piyasasında futbolunun sonuna gelmiş +30’lara çuvalla para verip ümit bağlıyoruz…
Yurt dışında eğitim alan gurbetçi futbolculara da bel bağlar, Arda, Hakan, Kerem ile her gün övünürsek, sistemi de boş verirsek, daha çok 6-0’lara ağıt yakarız!..

TFF\'ye Düşen Görev, Unutulmayan Yöneticiler Kitabı

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Tue, 23 Sep 2025 17:20:20 +0300

1950’lerden bu yana, başta futbol olmak üzere, ülkemizdeki spor olaylarını takip etmeye çalıştım. Üzülerek belirtmeliyim ki; son 10 yıl içinde, özellikle Süper Lig’deki futbol dışı, fair play’e yakışmayan davranışlar; başkanların, yöneticilerin beyanat savaşı en kötü örneklerin başında gelir. Bunun sebebi tam olarak futbol kurallarını bilmemek, topluma hitap etme yeteneği olmaması ve kullandıkları sözlerin manasını, sonunun nereye varacağını kestirememektir. Bunlar, topluma kötü örnek olmakta, bunun yanı sıra zaten bir ateş bekleyen tribünleri alevlendirmektedir. Bu önerim, statlarda başlayan ve söndürülemeyen bu orman yangınına çare olarak, kalıcı bir ilaçtır. Yıllar önceki bir sözüm yayınlarda yer almıştı; “Kitap yıpranmayan bir öğretmendir” demiştim. Şimdi futbol federasyonuna teklifim, spor tarihi ile uğraşan, eserler hazırlayan yazarlara, tüm bu spor yöneticilerine ders olacak, “Spor Tarihinde Unutulmayan Yöneticiler’’ adını taşıyacak bir kitap hazırlatmasıdır. Bu yol gösterici kitapta rakip takıma karşı sert oynamayın, sakatlamayın diyen başkanlar, ünlü rakibi 6-0 galip iken onu alkışlayan başkanlar, oyuncusunu transfer ederken takımın başkanından izin alan başkanlar gibi pek çok örnek alınacak, gerçek öyküler yer alacaktır. Teklifimin hayırlı olacağını umuyorum.

Bupka’dan Duplantis’e…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sun, 21 Sep 2025 12:35:28 +0300

Yanlış hatırlamıyorsam önce Rus dediğimiz sonra Ukraynalı çıkan Sergei Bubka uzun seneler sırıkla yüksek atlamada hepimizi heyecanlandıran ve aynı zamanda kırdığı rekorlarla şaşırtan sonuçlara imza atmıştı.
Sırıkla yüksek atlama sporu çok meşakkatli bir eğitim ve antrenman süreçlerini kapsamaktadır. Ersu Şaşma’nın Paris’teki yarışmasının tamamını izledim. Atletizm liglerindeki başarıları bizleri gururlandırıyor. Sırıkla yüksek atlamada ne yazık ki bir miktar antrenör eksikliğinin varlığını hissediyorum. Bir öğrencimin kızı için bu sporda eğitim alması ve antrenman yapması için İstanbul’da yalnızca ENKA ve FB kulüplerinin şubesi olduğunu öğrenmiştim. ENKA kendi bünyesinde çalışmalarını İstinye’de sürdürüyor. FB ise galiba yeteneklilere lisans çıkartıyor ama sporcular kendi bölgelerinde antrenman yapıyorlarmış.
Atletizmdeki bu branşın sporcularının ilginç özellikleri var. Duplantis, hem Avrupa hem de Dünya rekoru ile sonuçlanan atlayışlarını 1’er cm olarak geliştiriyor. Son atlayışında 6,30 metre atlayarak Dünya Rekorunun sahibi oldu. Hem kendisini hem de onu yetiştiren İsveçli antrenörlerini, onlara bu imkanları sağlayan İsveç Spor Teşkilatını tebrik ediyorum.
Her spor için en önemli konu alt yapı ve yetenek seçimi çalışmalarıdır. Yeteneklilerin seçimi konusunda kişisel olarak birçok arkadaşıma göre farklı görüşlere sahibim. Bir spordaki yetenekliyi o sporu yapanların içinden seçilmesinin gerekliliğini her fırsatta aktarıyorum. Evet bazı fiziksel testler, motor beceri kontrolleri az da olsa fikir verecektir ama önce çocukları, gençleri bu sporları yapmaya yönlendirmek ve teşvik etmek gereklidir.
Bugün futbol için nasıl bir milli takım, liglerde yer alan takımların oyuncuları arasından (buna yurt dışı kulüp takımları da dahildir) çeşitli gözlemler yapılarak seçiliyorsa diğer branşlar için de aynı yöntemlerin uygulanması tercih edilmelidir.
Konumuz Bupka ve Duplantis olduğuna göre aklıma takılan birkaç soruyu sizlerle paylaşmadan yazımı bitirmeyeceğim. Duplantis her defasında neden 1’er cm olarak atlamalarını gerçekleştiriyor. Kendisini izleyenlerde heyecan mı yaratmak istiyor? Yoksa sponsorların istediğini mi yapıyor?
Bupka’nın dönemlerini göz önüne getirdiğimde bazen sakatlandığında göğüs bölgesini eliyle bastırdığını, o bölgede bir ağrının olduğu işaret ederdi. Ya da bizlerin o noktaya odaklanmasını mı istiyordu? Dokunduğu yere baktığımızda kullanmakta olduğu formanın marka logosunu görüyorduk.
Başka bir zamanda ise el bileğindeki bir ağrıyı işaret edercesine hareket ediyordu. El bileğinin hemen üst kısmındaki bölgeye diğer eli ile sanki masaj yapardı. Hepimiz el bileğinden sakatlanmış olabileceğini düşünürdük. Sonraki zamanlarda aynı sahneleri izlediğimde bu defa kolundaki saati çok daha net biçimde görebiliyordum. İlk bakışta normal gibi görünen bu kareler aslında yayın yapan şirketler, bu şirketlere sponsor olanların operasyonu muydu acaba?
Yazdıklarım, bazı konulardaki farklı yaklaşımlara sahip olmamdan kaynaklanıyor. Yine de ve her zaman söylediğim gibi bizde de böyle sporcular çıksın, göğüslerindeki ağrıyı, kollarındaki sorunlarını göstersinler, razı oluruz. Yeter ki rekor kırsınlar, rekorlarını egale etsinler. Beklentim budur…

Sinemadan Bir Robert Redford geçti ...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Wed, 17 Sep 2025 16:47:19 +0300

Sinemanın en yakışıklı, en karizmatik aktörlerindendi Robert Redford.
89 yaşındaydı.
Hem oyunculuk hem de yönetmenlik vardı kariyerinde.
Hollywood’un klâsikleşmiş yüzlerinden biriydi.
Redford, 2002’de sinema sanatına katkılarından dolayı "Onursal Oscar" aldı.
Cannes, BAFTA ve Altın Küre gibi birçok uluslararası ödülün de sahibiydi de.
Redford, altmış yıla yaklaşan sinema yaşamında,
"Akbabanın Üç Günü", "Başkanın Bütün Adamları", "Spy Game", "Bizi Ayıran Nehir", "Şifreciler", "Son Kale" gibi filmlerle bir döneme damga vurdu; Yönetmenliğe geçtiğinde de “Ordinary People” (1980) ile En İyi Yönetmen Oscar’ını kazandi.
Amerikan sinemasının ikonik isimlerinden biriydi.
Özel yaşamında da, sinema da "en güzel gülen" aktörlerdendi Robert Redford.
Komedi, dram...
Hepsini oynayabilendi...
Sinemanın yanı sıra çevre ve insan hakları konularında da sıkı bir aktivistti Redford.
Utah’ta yapılmak istenen otoyol ve kömürlü termik santral projelerine karşı mücadelesiyle dikkat çekendi.
Huzur içinde uyusun.

Gençlik ve Spor Bakanlığımızın Özel Radyo ve Televizyonu Olmalıdır

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 15 Sep 2025 11:11:27 +0300

Ülkemizde sporu seven, sporu yapan, sporu izleyen milyonlarca vatandaşımız, 2025’in bu yaz döneminde her spor dalında yıldız gibi parlayan çocuklarımızı tam olarak izleyememişlerdir. Çünkü; TV kanallarının sahiplerinin ve yönetenlerinin spor görüşü %80 profesyonel futboldur ve reklam gelirleridir. Federasyonların kendi haberleri ve detayları ile dolu olması gereken web siteleri ise; yıllardır istenilen seviyeye ulaşamamıştır. Kendi haberlerini bile tam detaylı veremiyorlar. Ülkemizde devletin spor zirvesi Gençlik ve Spor Bakanlığıdır. Seçkin, sporların tüm dallarında uzmanlardan kurulu bir kadro ile Bakanlığın radyosu ve Televizyon birimi kurulmalıdır. Böylece her spor dalının yer verileceği, zaman zaman her sporu öğreten ve tanıtan bu yapı hem ülkemizde, hem de yurt dışındaki Türklere ve Türkiye’yi sevenlere büyük bir hizmet sunacaktır. Yapının mali konuda sorunu olmayacaktır. Çünkü; spor reklamların lokomotifidir.
Hayatım boyunca iyi niyetle kamuoyuna sunduğum teklif ve projelerim gibi buna da İNŞAALLAH diyorum.

Gelelim spora…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Fri, 12 Sep 2025 14:02:55 +0300

Spor denilince ağırlıklı olarak futbolun yazılıp, konuşulduğu bir yerde Voleybol ve Basketboldan bahsetmek acaba ne kadar ses getirebilir? Bence kısa bir süre konuşur sonra unutur gideriz.
Kıymetli dostum Cengiz Karakaşoğlu’nun hentbola ilişkin yazısını ibretle okudum. Küçük bir parçası olmak için yıllarca gönüllüsü olarak çalıştığım bu sporda gelinen düzeyin çok parlak olmadığını biliyorum. Tek avuntum uluslararası arenada bir çift hentbol hakemimizin arada görev yaptığı Şampiyonlar Ligi maçlarını izlemek oluyor.
Çok sık değişen federasyon başkanları, bir sistemin olmayışı, kişisel kıskançlıklar, doğru sponsorların bulunamaması, hentbol seyircisinin küsmesi ve en önemlisi okul hentbolunun kayboluşu bu gerilemenin önemli nedenlerinden bir kaçıdır.
Arada ben de hentbol için bir şeyler yazıyorum ama kaç kişi okuyor, kaç kişiye ulaşıyor, bilemiyorum. Aslında okuması gerekenlerin başkaları olduğu kanaatindeyim. Hentbol yazarları ve yorumcuları da ortadan çekilince bu spor yetim halde devam ediyor. Merak etmeyin, aklımda kalanlarla, aldığım notlarla, kendime yolladığım e-postalarla birikmiş bir dosyaya sahibim. Bunları bir roman tadında sizlerle paylaşacağım.
Voleybol’daki kadınlarımızın Dünya ikinciliğini kutluyorum. Fakat bu başarının mimarının Erol Ünal Karabıyık olduğunu herkesin bilmesini istiyorum. Bugünün tohumlarını o günün başkanı toprağa bırakmıştı… Müsaade ederseniz kutlama mesajımı Karabıyık’a göndermek istiyorum: Tebrikler Başkan…
Basketbol’da erkek milli takımımız iyi gidiyor. Koç’un söylediği gibi madalya ve kupa peşindeyiz. Oradan da iyi bir sonuçla döneceğimize inanıyorum. Fakat Almanya’nın Slovenya’yı yenmesine çok dikkat etmek gerekir!
Fenerbahçe, Alman-İtalyan karışımı bir antrenörü, yani yabancı bir antrenörü ligin dördüncü haftasında getirdi. Başarısız olduğunda diyecek ki, bu oyuncuları ben istemedim. FB birkaç maç daha kaybederse Ali Koç bu işten vazgeçebilir.
GS, hesaplamakta güçlük çektiğim transfer bedelleri sonrası kendinde tuttuğu futbolcunun sakatlığı ile uğraşıyor. İşte burada spor hekimlerine çok büyük görevler düşüyor. Kulüplerimiz (Buna milli takımlarımız da dahil edilmelidir) sporcularının sağlıkları için yüksek kapasiteli spor hekimlerini bünyelerinde bulundurmalıdırlar. Size burada birkaç isim vereceğim; Prof. Dr. Cumhur Cevdet Kesemenli, Prof. Dr. Hakan Gür, Prof. Dr. Barış Yılmaz, Prof. Dr. Metin Ergün… Bu hekimler hem koruyucu hekimlik hem de tedavi süreçlerinde düşünülenin üstünde katkı verebilecek güç ve kapasiteye sahiptirler. Benden söylemesi…
Spor yorumculuğu konusuna hiç girmek istemiyorum. Ne bilgi ne deneyim ne de konuşma adabı bile olmayanların yorumculuk yapması akıllara zarar bir konudur. Aklıma gelen tek kuruluş olan TSYD’nin kendi iç çekişmelerinden kurtulup asıl bu meselelere odaklanmasını istiyorum.
Geçenlerde basketbol üzerine konuşan birkaç gazetecinin geçmişteki başarılarını açıklarken Çavuşoğlu Lisesi demeleri gerekirken Cağaloğlu Lisesi şeklinde konuşmaları beni yerimden hoplatmıştı. Kıymetli dostum Prof. Dr. Barış Yılmaz’ın bir basketbolcu ve aynı zamanda o liseden mezun olduğunu bildiğim için konuyu gündeme getirmezsem rahatsız olurdum. Neyse ki, sonrasında sanıyorum düzeltme konuşmalarını yaptılar. Bu da bir nezakettir.
Konuşulacak ve yazılacak çok şey var ama yerim o kadar uzun değil. Haftalık bu kadar…

Rıfat Ilgaz ve 12 Eylül

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 12 Sep 2025 10:08:42 +0300

İşçilerin, emekçilerin, ezilenlerin safında yer almış edebiyat yıldızlarımızdandır
Rıfat Ilgaz.
Gözaltı, işkence, mahkemeler, hapislikler hep yaşamındadır.
12 Eylül öncesi dönemde de yerleştiği Cide’de saldırı ve tehditlere maruz kalır.
Oturduğu kiralık daire yakılmakla tehdit edilir.
****
12 Eylül faşist cuntası yönetime el koymuştur.
Cide'de Rıfat Ilgaz'ın kapısı bir gece askerlerce çalınır.
O sırada çalışma masasında "Yıldız Karayel" isimli romanını yazmakta olan Ilgaz Usta, kalkıp kapıyı açınca karşısında mavi berelilerin
ellerinde G 3
dikildiğini görür.
"Rıfat Ilgaz'ın evi burası mı?" sorusundan sonra askerler hemen evin içine dalıp yalnız kitap ve gazete müsvetteleriyle dolu odalara dağılırlar. Biraz sonra keskin bir emir gelir;
"Hazırlan, albaya gideceğiz!"
70 yaşındaki yazarın son gözaltısı işte böyle başlar. Önce pijamalarını, üstüne kışlık elbiselerini ve montunu giyer.
Ilgaz, önünde ve aşağı indiğinde evin askerler tarafından sarıldığını dehşetle görecektir.
Evinde kitaptan başka bir şeyi olmayan ihtiyar bir adamı gözaltına almak için neredeyse bir manga jandarma gelmiştir.
Bunun basit bir gözaltı değil, bir operasyon olduğunu o zaman anlayacaktır.
Kendisi alınarak Cide halkına da gözdağı verilmektedir.
Getirildiği kışlada Kastamonu Sıkıyönetim Komutanı sorgular;
-Ne iş yaparsın?
-Sosyalistim.
-Doğru, dürüst cevap ver!
-Neresini eğri buldunuz?
****
Sonra,
hastalığı nedeniyle tutuklu olarak sanatoryumda
gözaltısı sürer.
Çilesi, omuzlarında başında tüfekle bekleyen erlerle, hastanede sürer. Sonra serbest bırakılır yazar.
Romanını yeniden yazmaya döner ama, "Üzerinden çok şeyler, jipler, cemseler, sorgular, cezaevleri, hastaneler, mavi bereliler" geçmiştir şimdi.
Rıfat Ilgaz anılarını yazarken öylesine bir iyimserlik ve alçakgönüllülükle anlatır ki olayları, katlandığı eziyetler, hakaretler bir başkasına yapılsa, yaşlı bir adama yapılan bu muamaleye utanmıyorlar, dedirtecektir belki de ona.
****
Zaman zaman
götürüldüğü karakolda kendisi için söylenen "Cide'nin baş papazını yakaladık" lafları aklına gelir.
1940'lardan alışıktır,
"Karartma Geceleri"nden deneyimlidir.
Ilgaz, direnir ve yazmaya, üretmeye devam eder;
"Kaldır başını kan uykulardan
Böyle yürek böyle atardamar
Atmaz olsun
Ses ol, ışık ol, yumruk ol
Karayeller başına indirmeden çatını
Sel suları bastığın toprağı dönüm dönüm
Alıp götürmeden büyük denizlere
Çabuk ol..."
****
Bu yazı, Ahmed Arif'in Rıfat Ilgaz 'a yazdığı mektupsuz olmaz;
"Sevgili Rıfat ağabey,
Halkımın, yurdumun büyük acısı, büyük hüznü, sonsuz sevinci ve yıkılması imkânsız onurusun.
Büyük şair, büyük inanç adamı, büyük namus anıtı ve büyük ozansın.
Sana "Ağabey" diyebildiğim için mutluluk duyuyorum. Şunun şurasında bir ömrü, halkımızın ve insanlığın mutluluğu için bile bile, kahrolarak verdik gitti... Alnımız ak, yüreğimiz pırıl pırıl...
Merhaba Sevgili ağabey."

Özgürlük Öykümüzün Yıldırım Kemal\'i...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Thu, 11 Sep 2025 11:54:50 +0300

Dünyada yok olmayacak tek şey, bir kahramanın yaptıklarıdır-
(Acem Şairi Firdevsi)
Yıllarca oturduğum çocukluğumun, delikanlılığımın geçtiği semttir Basmane.
Mahallemiz de Pazaryeri'ydi.
Karşısında da semtin en eski açık hava sinemalarından "Cem" vardı.
Semtin yıllara meydan okuyan tarihi ilkokullardan birinin de adı “Yıldırım Kemal Bey”di.
Ahşap bölümlerini, bir de salonunda Yıldırım Kemal Bey’in büyük portresini anımsarım hep...
****
Peki kimdir Yıldırım Kemal Bey?
Yıldırım Kemal, bu semtten yetişmiştir.
İzmir’in işgal edilmesi üzerine Milli Mücadele’ye katılan "delifişek" bir Kuvvacı'dır.
Manisa, Balıkesir ve Bursa cephelerinde savaşmış, daha sonra 57.Tümen’le Denizli, Çal, Çivril, Afyon’dan sonra Sakarya Muharebesi'ne de katılmış “Mustafa Kemalin Askerleri’’ndendir.
Çok gençtir, acar gözüpektir.
Atik çevik oluşu nedeniyle diğer silah arkadaşlarından farklıdır Yıldırım Kemal…
****
Aslan Tufan Yazman, “Türk Süvarileri” kitabında şöyle anlatır bu Mülazım’ı(Teğmen);
“Sakarya Muharebesi’nden sonra yorgun ve zayıf olduğu için doktorlar onu Konya hastanesine gönderdiler.
Bir süre kaldıktan sonra taburcu edilmek istedi, doktorlar izin vermedi. Sonunda hastaneden kaçtı.”
Aslında Yıldırım Kemal’in hastaneden firarı ve cepheye ulaşması da başlı başına olaydır.
24 Ağustos gecesi hastaneden temin ettiği bir üniformayla çıkar, 2 saat yürür ve Akşehir- Ardıçlı köyüne gelir. Burada muhtarı bulur.
“Şimdi para yok üstümde. Cepheye yetişmem gerek. Bana bir at sat.
Parasını savaştan sonra vereceğim.
Şehit olursam da babam borcumu ödeyecek” der!..”
Babasına da durumu anlatan bir mektup yazar hemen, postaya vermesi için de muhtara teslim eder.
****
Çok iyi ata binmesiyle de ünlü Mülazım Kemal, Afyon yakınlarında Türk Cephesi’ne ulaşır ve önceden tanıştığı, kimi gün düşmana günde 3 baskın düzenlediği için de kendisine “Yıldırım” lakâbını takan Fahrettin Altay Paşa’yı bulur.
“Kılıcımı sallayarak İzmir’e en önde girmek isterim, beni en ileri bir alaya göndermenizi arzu ederim” der komutanına.
30 askeriyle Sandıklı’daki 2. Alay’a tayin edilir.
"Büyük Taarruz" başlamıştır.
Yıldırım Bey’e de Küçükköy tren istasyonunu ele geçirmesi emri verilir.
Göğüs göğüse çarpışma sonunda Yıldırım Kemal, askerleriyle burada şehit düşer.
Altay Paşa anılarında, “Şehadet haberi gelince vatansever subayımın arkasından gözlerim dolu dolu oldu” demiştir.
****
Tarihçi Melike Bayrak Özçelik de Süvari Teğmen Yıldırım’ın babasıyla ilgili bir hatırayı şöyle paylaşır;
"Şanlı ordu İzmir’e girerken ak saçlı bir ihtiyar elinde tuttuğu küçük bir fotoğrafla süvarilere yaklaşır, 'Oğlumu gördünüz mü, Kemalimi gördünüz mü' diye sorar.
Kimse babaya acı haberi bir türlü veremez!
Sonunda bir süvari, 'Baba, ne soruyorsun?
Hepimiz Yıldırımız, hepimiz Kemaliz!
Onun yerine bizi kucaklasana!’ diye seslenir.
Kendisi de savaş görmüş o baba Hasan Askeri Bey’dir!
İki ay sonra da mezarını bulacaktır oğlunun!..
****
Anısını yaşatmak üzere de bugün Afyon-Uşak arasındaki Küçükköy İstasyonu'na ‘Yıldırım Kemal İstasyonu’’ adı verilir.
İstasyon yanında, Yıldırım Kemal ve silah arkadaşları adına da 1966 yılında anıtmezar yapılır.
İstiklal Savaşımızın ilk şehitliğidir de burası aynı zamanda…
****
Yıldırım Kemal Bey kurtuluş destanımızda yerini almıştır.
Bir "Milli Mücadele Kahramanıdır" Yıldırım Kemâl...
Altın harflerle tarihe yazılmış özgürlük öykümüzün subayı Yıldırım Kemal’i, “Büyük Şair” Nâzım Hikmet’in 63 yıl önce yazdığı "İzmirli Teğmen" şiirinden dizelerle anıyorum;
“Kuvayi Milliye kanı damarda
Asker ocağının şanı damarda
Bekler bizi yüzbin yiğit dağlarda
Gel dağa çıkalım İzmirli Teğmen...”

Aradaki fark nedir biliyor musunuz?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Mon, 08 Sep 2025 14:00:11 +0300

Yazıların ses getirmesi değil, konunun bir sonuca varmasını, mutlu sonla bitmesini yeğlerim...
Altınordu’daki gelişmeleri izlememiz; tarihi kulüp, içimizdeki kent sevdası, spor aşkı ve kulübe gönül verenlerin dostluğuna değer vermemizden olsa gerek...
Maçlar başladı. Altınordu ikisi kendi evinde, ilk üç maçından sadece 1 puan alabildi ve 3. hafta sonunda da son sıraya düştü. Bakalım sezon nasıl geçecek?
13 yıl futbolu başarıyla sırtında taşıyan, AŞ yaparak “tek adam” sıfatıyla iddialara göre “Astığı astık, kestiği kestik” olan Seyit Mehmet Özkan resmi web sitesindeki kendi köşesinden emekliliğini ilan etmişti ama 5 gün sonra yeni kurduğu alt yapı futbol anonim şirketinde “Müdürler müdürü” oldu...
Hoppala...
“Ördek şaşırınca suya tersten girermiş” derler ya... O misal herkes şaşırdı!..
Demek ki, emekliliğe üç beş günde alışamadı ki, yeniden işin başına döndü. Futbol tarihinde ilk kez antrenörlerini müdür yaptı, kendisini de baş müdür!..
Ve şöyle dedi: “Hayallerimin içinde var olan yepyeni bir dönem...”
Seyit Mehmet Özkan’ın bu yazdığından sonra aklıma Cristiano Ronald’nun sözü geldi: “Hiç uyanmak istemediğim bir rüyayı yaşıyorum..."
Oysa Altınordu’yu gönülden sevenler hiç bir zaman için rüyalarında değil, gerçek hayatta acı ve tatlı günleri yaşarlar... Kazanırken sevinirler, kaydettiklerinde de üzülürler ama asla küsmezler!
Daha önemlisi de, onların parayla pulla işleri olmaz.
Onların aklında; “Parasıyla şımarmayı öğrenen, insanlığından vazgeçer” sözü vardır. Bunu unutmazlar.
Günümüz sporunda artık parasız hiç bir şeyin olmadığı da bir gerçek.
Görüyorsunuz, okuyorsunuz, duyuyorsunuz...
Transferler peş peşe yapılıyor. Milyon dolarlar su gibi harcanıyor. Teknik adamlar, antrenörler, sportif, idari, oyuncu menajerleri, masörler, doktorlar, fizyoterapistler, malzemeciler aklınıza ne gelirse gelsin daha fazla parayı verene gidip, takım değiştiriyor. Argo bir deyimle onu satın alabiliyorsunuz ama taraftarın kalbindeki renk aşkını asla yerinden kımıldatamıyorsunuz. O takımına gönül veren taraftar, tır dolusu parayı getirseniz bile size dönüp bakmaz, kulübünü de satmaz!
Siz bakmayın adının amatör olduğuna...
O liglerde de artık parasız mutluluk olmuyor. Artık paran yoksa amatör liglerde de huzurun kalmaz, ömrün de uzun olmaz... Sürünür durursun!
Bize göre para, insanların birbirini avlamak için kullandıkları yemdir. Bazıları bunu öyle güzel kullanıyor, karşısındakini yemliyorlar ama geleceklerini yok ettiklerini para bitince anladıklarında da iş işten geçiyor...
Sorarım size; futbolun en dibinde, amatör liglerin en sonuncusunda, düşmenin bile olmadığı bir ligde paradan söz edilirse sonuç ne olur?
Adına amatör diyoruz da, icraata gelince hiç de öyle olmuyor. Ondan sonra kalkıyoruz “Ne olacak bizim futbolumuzun, kulüplerimizin hali?” diye dövünüp duruyoruz... Kulüpler de ağlanıp duruyor: “Bu borç batağından nasıl kurtulacağız?”
Çocukluk, delikanlılık, ağabeylik, babalık derken dedelik dönemindeyiz, daha doğrusu kendimi bildim bileli her platformda duyduğum klasik bir söz var: “Biz adam olmayız...”
Yanılmıyorsam bu söz Aziz Nesin’in bir öykü kitabının da adı...
Bir kere de doğru düşünüp adam olmaya çalışsak, ne olacak acaba?
Sadece spor mu? Değil... Her alan için yılların sözü bu!..
Sizce adam olabilecek miyiz?
Şimdi madalyanın diğer tarafını çevirecek olursak, futbolu yönetenlerin de aklı fikri parada olduğunu görüyoruz.
BAL (Bölgesel Amatör Lig) katılım bedeli 500 bin TL. olunca çoğu takım “Bizden bu kadar” diyerek katılmamayı tercih etti.
Türkiye Futbol Federasyonu amatör liglerde ilk kez (filiz) lisans çıkartacaklar için, 2004 ve daha küçük doğumlulardan 150.TL, 2000-2003 yılları arası doğumlulardan 4.000.TL, 1999 ve daha büyük doğumlulardan 10.000.TL. ücret alacak. Ayrıca lisansların vize ücreti de 150 TL. oldu. Takımın başında sahaya bir antrenör ve yöneticinin çıkma şartı var. Çıkabilmeleri için 500’er TL. ödeyip kart alacaklar...
Hem mecbur bırakıyorsun, hem de “parayı ver gir sahaya” diyorsun, girmediği an da cezayı kesiyorsun!
Diğer bedelleri yazmayacağım. Hele aktarma bedellerini hiç sormayın... Amatörler okuyunca canları sıkılacak yine sinir kat sayıları artacak, tansiyonları çıkacak!
Amatör kulüpler destek beklerken her yıl önlerine çıkan yeni engellerle de çaresiz durumda... Sponsor bulamıyorlar, belediyelerin durumları ortada. Birisine gidip de “bir top al” diyemiyorlar, çünkü bir topun bedeli en az bin lira... En az sezonda kullanılacak top miktarı 50 adet.
Bunun forması (bir iç saha, bir dış saha. En az 50 adet), şort, tozluk, tekmeliği var...
Deplasmana gideceksin. Servis ücretleri ortada...
Yakıcı sıcaklarda maç oynandığından içilen suyun haddi hesabı yok!
Alın elinize kâğıt kalemi yapın hesabınızı. Aslında rakamlar akılda tutulacak gibi de değil, büyüdükçe büyüyor... Şaşırmamak için en iyisi hesap makinesi!..
Ama ne yaparsanız yapın işin içinden çıkamayacaksınız. Sözüm ona amatörleri hep başrolde tutuyorlar ama yokları amatörlere oynatıyorlar...
Amatör kulüpler çaresizlik içinde boğuluyor. Ne geleceğini tahmin edebiliyor, ne de bu sevdasından vazgeçebiliyor...
Amatör ve profesyonel kulüpler arasında bir fark var.
Nedir biliyor musunuz?
Profesyoneller para gelmiyor, para gidiyor diye ağlıyor. Borç yükünü büyütünce de “Bana ne, kim öderse ödesin” diyerek çekip gidiyor. Amatörler ise cebindeki son kuruşunu verdikleri kulübü için gözyaşı dökmüyor, aksine daha çok mücadele ediyor... Unutmayın, eğer amatör yöneticilerin gözünde bir damla yaş olsaydı, kulübünü kaybetmemek için bir ömür boyu onu saklar, ağlamaz...

TMOK tünelinde ışık var mı?

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 08 Sep 2025 13:58:35 +0300

Türk ve dünya spor tarihinde 117 yıllık pırıl pırıl bir geçmişi olan Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi, 2025’te yeni, karanlık bir çağ yaşıyor gibi. Yeni yönetim şüphe uyandıran yanlışlar ve hatalarla dolu bir tüzük taslağını sunup, kongre yapmaya kalkıştı. Başta IOC’den (Uluslararası Olimpiyat Komitesi), sonra pek çok cepheden, adeta topçu ateşi gibi uyarılar gelince de kongreyi iptal etmek zorunda kaldı.
Peki şimdi ne olacak? Yeni bir tüzük tasarısı ile yeni bir kongre olacak. Bu kongre tünelinde ışık görünüyor mu? Ümit var, fakat ışık görünmüyor. Çünkü; ilk tüzüğü hazırlayan zihniyet ve danışman hala iş başında. Yine bir bilene sorma yanlısı değiller. Bir de tüzükte tarif edilen niteliklerin hiçbirine uymayan bir grup üye alel-acele alınmış. Bu işin sonu nereye varacak?
Bunun yanı sıra TMOK’un büyük gücü olan saygın sponsor üyelerin hiçbiri de görünürde değil. TMOK’un saygın, eğitimli üyeleri yeni yönetimden zaman geçmeden atılımları, 117 yılın ana tüzüğüne uygun çalışmaları iyi niyetle bekliyorlar.
Olmazsa Ne olur? diyenlere, eninde sonunda ana tüzük icabı, TC Cumhurbaşkanı’nın Onursal Başkanı olduğu TMOK’a kanunlara uymadığı için, kendilerine oy verecek kongre üyelerine tarihinde örneği görünmeyen bir davranışla; yol, otel vs. masraflarını TMOK bütçesinden ödeyen yeni yönetime, sorumlu kurumlara yapıldığı gibi gerekli kanuni muameleyi uygulayacaktır. O zaman da yeni kongrenin ve TMOK tarihine uygun bir yapıda yeni bir yönetimin gelmesi beklenecektir.

Turizm mi, o da ne?

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sat, 06 Sep 2025 19:24:14 +0300

Turizm denilince hemen herkesin aklına (gelmesi istendiği için) her şey dahil sistemi oteller ve onların ele geçirdiği plajlar geliyor. Bunları yazmak bana düşer mi bilmiyorum ama çoğu turizm yazarı deniz, kum, güneş üçlemesi ile durumu yıllardır idare etmeye çalışıyor.
Hatırlar mısınız bilmiyorum, bizim ülkemizin turizmini tanıtmak için yurt dışındaki turizm ofislerinin duvarlarının çoğunda deniz, kum ve güneşin yer aldığı ve bir de muhtemelen yabancı bir modelin yer aldığı afişler olurdu. Bu yüzden Türkiye denince herkesin aklına yalnızca yaz aylarında yapılabilecek tatiller düşünülürdü.
Bunları yazarken 2010 yılı sonu ve 2011 başındaki Dünya Üniversiteler Kış Oyunlarını düzenleyebilmek için aday olduğumuzda Erzurum’u tanıtmak için ekibimiz Torino’ya gitmişti. Şimdi sıkı durun; FISU’nun (Dünya Üniversite Sporları Federasyonu) değerlendirme ekibi ile karşı karşıya gelip görüşmelere geçildiğinde heyetimize yöneltilen ilk soru neydi, biliyor musunuz? Biraz düşünün… Hemen yazmayacağım, merak edin istiyorum…
Yazımın sonuna doğru söyleyeceğim. Şimdi turizm konusuna geçiyorum. Tekneniz olsa da sorunları bilmeyen yok. Bugün kaptanlık belgesi ve telsiz kullanımı sertifika kontrolünden geçtik. Sıkı rüzgarlara karşı marina kontrolleri iyi değil. Müthiş denilen koyların temizlik sorunları var. Bu bölgeler insanlar tarafında işgal edilmiş ve hijyen yok olmuş durumda.
Kıyıların mahalle haline getirilmesi sonucu il ve ilçe belediyeleri, sorunu, kurdukları limited şirketler yolu ile çözmeye çalışıyorlar. Enerji, su, atık yönetimi son derecede kötü. Bazı yerlerde deniz kenarında şezlongların yer aldığı bölgelerin hemen kıyısından araçların gidip geldiğini düşünün. Birisi bir anlık dikkatsizlik gösterse kıyıda güneşlenenlerin üzerine çıkması an meselesi…
Ege ve Akdeniz kıyıları muhteşem orman ve deniz birlikteliği ile herkesin kıskandığı yerler olarak her zaman kayıtlarda bulunuyor. Buraları korumak ve kollamak herkesin görevi olmalıdır. Ormanlarımızı, arılarımızı, yollarımızı, balıklarımızı el üstünde tutmalıyız. Bu bölgelerin tamamı elden ve gözden geçirilmelidir. Orman Bakanlığımız, Turizm Bakanlığımız bu konuda iş birliklerine gitmelidirler.
Bu haftanın son notları olarak, çöp ve çöp yönetimi konusunda kıyı bölgelerimizin bu işi pas geçtikleri anlaşılıyor. Biyolojik, elektronik ve pet tipi atıkların aynı çöp poşetlerine konularak toplanması akla ziyan bir şeydir. Kıyı bölgelerimizin ilçe yönetimleri bu konuyu yeniden gözden geçirmelidirler.
Gelelim arada sorduğumuz sorunun cevabına: Evet, Erzurum’a Universiade almak için Torino’ya giden ekibimize ilk sorulan soru, “Türkiye’de kar yağıyor mu?” olmuştu. Herkes bu soruyu duyunca gerildi ama onlara derslerini çalıştıran biri vardı. Bu soruya çok güzel cevap verildi. Erzurum’a Universiade’ı aldık. Çok önceden dersini çalışan bir kişi vardı, onun sayesinde bu soruya çok doğru cevaplar verdik. Onu da merak etmeye devam edin bir başka yazımda sizlere sunacağım. Denizler, kıyılar, ormanlar ve adalardan kısa notlarla bir sonraki yazımda buluşmak üzere…

Basınımızda spor sayfası sorunu

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 01 Sep 2025 08:42:29 +0300

İlk izlediğim Yaz Olimpiyatı olan 1960 Roma’da bir soruyu hiç unutmuyorum. Bana görevimi sorduklarında “Spor yazarı” demiştim. “Hangi spor?” diye sordular ve açıkladılar: “Hangi dalda uzmansınız?” dediler. Kısaca açıkladım. Ülkemizde özellikle son yıllarda aynı soruyu medyaya soruyorum; “Futbol sayfaları mı, Spor sayfaları mı?” diye. Ülkemizde sporun gelişmesinde, yıllardır; özellikle yazılı basının rolü çok büyüktür. Spor yazarları, küçük yıldızları; yayınları, eleştirileri ve alkışlamaları ile destekleyip, olimpiyat şampiyonlarının yetişmesini sağlamışlardır. Amma; özellikle son 3 yıldır %70-80 arasında spor sayfalarında yalnız profesyonel futbola ve dedikodularına yer var. Olimpik sporlara hak ettikleri büyüklükte yer yoktur. Başarı ne olursa olsun yeni parlayan olimpik sporlara bir iki sütundan fazla yer verilmiyor. Diğer önemli konu yorumculardır. Yazılı, görüntülü ve sözlü medyada, futbol dahil diğer sporlarda da gerçek uzman elinden çıkmış yorumlara rastlamıyoruz. Bence her yorum yazarının yazısının başında öz geçmişi, eğitimi ve uzmanlık sahası da yer almalıdır. Bu okuyucunun yorumcuya saygı duyulmasını sağlayacaktır. Büyük emeklerle kurduğumuz Türkiye Spor Yazarları Derneği inşaallah kısa zamanda normal çalışmasına dönünce, üyeleri için her spor dalında uzmanlık kursu açarak, yeni veya istekli olan spor yorumcularını yetiştirmelidir. Çünkü; doktor olmak için Tıp Fakültesini, hakim olmak için Hukuk Fakültesini bitirmek şarttır. Spor yorumcuları da aynı yolu izlemelidirler. Spor yalnız futbol değildir. Her spor dalına hak ettiği destek ve değer verilmelidir. Bunun da yolu eğitimdir. Ülke sporuna hizmet için yazılı, sözlü ve görüntülü medyada yorumcuların ve sayfalardan sorumlu spor yönetmenlerinin eğitilmeleri, ülke sporuna bir hizmet olacaktır.

Her kilometresinde bir destan yazıldı. Adım adım bağımsızlığa giden yol: İstiklal Yolu

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Fri, 29 Aug 2025 10:09:19 +0300

Mustafa Kemâl Atatürk, yol arkadaşlarıyla 1919 yılında Türk milletinin kaderini değiştirecek bir mücadeleye girişti;
"Milli Mücadele "
O, Türk ulusunu sonsuza kadar yaşatmanın yolunun “İstiklal Mücadelesi” ile mümkün olacağına inanıyordu çünkü.
Arkadaşları ile birlikte emperyalist güçlerin tahmin dahi edemeyeceği bir kurtuluş kuruluş kavgası başlattı.
Kutsal, oldukça da onurlu bir kavgaydı bu!
Anadolu topraklarında işgale uğramamış bölgeler arıyordu
"Eşsiz Önder".
Buldu da!
İşte bunlardan biriydi Kastamonu ve çevresi.
Anadolu’nun dışarıyla deniz yolu bağlantısının kurulduğu tek yerdi Kastamonu'ya bağlı İnebolu Limanı!..

****
Millî Mücadele’nin olumlu sonuç vermesi İnebolu Limanı’ndan gelecek mühimmata bağlıydı.
Bu nedenle İnebolu-Ankara arasındaki bu yol Kurtuluş Savaşı için son derece önemliydi.
O dönemde güvenliği sebebiyle tercih edilen bu yol, aslında yağışlı havalarda çamurla kaplanan son derece bakımsız eski bir kervan yoluydu da!..

***
Adım adım bağımsızlığa giden yoldur
"İstiklal Yolu".
Milli Mücadele sürecinde stratejik öneme haizdir.
I. Dünya Savaşı'nda Anadolu'nun "işgale uğramamış tek bölgesi" Karadeniz'di, dışarı ile bağlantı kurulabilecek tek limanı ise "İnebolu Limanı''ydı.
Bu nedenle Milli Mücadele'ye katılanlar önce İnebolu'ya geliyor; buradan Ankara'ya geçiyordu.
Bu rota;
zaman içinde
"İstiklâl Yolu" olarak anılmaya başlandı.

****
"İstiklal Yolu",
Milli Mücadele'nin kazanılmasının önemli detaylarından biriydi.
Toplam 105 km uzunluğundaki güzergah, limana gelen silahların Anadolu'nun içlerine -sorunsuz- ulaşmasını sağlıyordu.
Mustafa Kemal Paşa'nın "Gözüm Sakarya'da, Dumlupınar'da, kulağım ise İnebolu'da" sözleri, bu yolun Kurtuluş Savaşı için ne kadar önemli olduğunun en büyük kanıtıdır.

****
"İstiklal Yolu",
İnebolu sahilinden başlıyordu.
Silahlar sahilde kağnılara yükleniyor, kağnıların yetersiz kaldığı zamanlarda ise kadın, erkek, çocuk demeden herkes taşıyabildiği cephaneyi sırtlıyor ve yollara düşüyordu.
Küre, Seydiler'den geçen yol; Kastamonu'ya ulaşıyordu.
Silahlar ve cephane, daha sonra Çankırı üzerinden Ankara'ya gönderiliyordu.
Kurtuluşun simgesi "kağnı" da Milli Mücadele'nin ardından "İstiklal Madalyası"nda yerini almıştır...

****

"İstiklâl Yolu"nun da kadın kahramanlarıdır Şerife Bacı ve Halime Çavuş.
Şerife Bacı, cephanelikleri tipiden korumak için siper etmiştir kendini.
1921 yılının ilk aylarında, İnebolu'dan aldığı cephaneleri Kastamonu'ya götürmek için yola çıkmış, çetin kış şartları sırasında kağnı kolunu kaybetmistir.
Yine de bırakmamıştır mücadelesini. Kastamonu Kışlası yakınlarına kadar cephaneyi taşımış, sonra donarak şehit olmuştur...
Halime Çavuş, erkek kılığına girerek cephede savaşandır ve ölene kadar da üniformasını çıkarmamıştır.
9 Haziran 1921 tarihinde, Yunan savaş gemilerinin İnebolu'yu bombardımanında ayağından yaralanmıştır.
Savaştan sonra, Mustafa Kemal Atatürk tarafından Ankara'ya çağrılarak onbaşılık ve İstiklal Madalyası ile ödüllendirilmiştir.

****
Bir de Hamamcı Kadı Salih Reis vardır.
Ondan da söz edelim.
Kayıklar, açıkta demirlemiş gemilerden cephane yüklü sandıkları kıyıya getirmiş, ahali de kayıklardan sandıkları alarak depoya taşımaktadır.
70 yaşlarındaki Salih Reis, o sırada bir top mermisini omuzlar.
Kastamonu Bölgesi Komutanı Muhittin Paşa da Kadı Salih Reis'i izliyordur.
Yardım etmek amacıyla yanına gider ve "Dede, ver de ben taşıyayım" der.
Salih Reis başını bile kaldırmadan şu cevabı verir:
"Bana yardımı bırak, düşman gemileri geliyor.
Git bir sandık cephane de sen omuzla..."

****
"İstiklal Yolu" edebiyatımıza da yansımıştır.
Tuana Yağan, Milli Mücadele’ye fiziken olmasa bile elinden geldiğince destek veren yazarların gazetecilerin de olduğunu yazar.
Örneğin, birçok edebiyatçı "İstiklal Yolu" boyunca seyahat edip Milli Mücadele’ye dair gözlemlediklerini eserlerine yansıtmışlardır.
Bu eserler Milli Mücadele ile ilgili bilgi için en güvenilir kaynaklardandır.
Bu yazarların başında Yakup Kadri Karaosmanoğlu gelir.
Yakup Kadri izlenimlerini hem anı hem de romanlarında aktarmıştır.
Yakup Kadri’nin dışında Ruşen Eşref Ünaydın, Aka Gündüz gibi yazarlar da eserlerinde Milli Mücadele’ye yer vermişlerdir.

****
Edebiyatçıların yanı sıra bazı gazeteciler de Milli Mücadele’yi kayıt altına almışlardır.
Kayıt almanın dışında gazetelerin bir katkısı daha olmuştur ki; bu da Milli Mücadele için halkın örgütlenmesini sağlamaktır.
Bu gazetelerin en önemlilerinden biri de “Açıksöz” gazetesidir.

****
"Dünya Şairi" Kurtuluş Savaşı'mızı destanlaştıran tek ozanımız Nâzım Hikmet'in
"İnebolu Şiiri"yle yazıyı bitirelim.

İki arkadaş tuttuk dağlara giden yolu,
Öyle yükselmişiz ki, sahilde İnebolu
İnce sokaklarıyla ufaldıkça ufaldı.
Minareler bir çizgi, camiler nokta kaldı.

Evleri birbirine giren şehri içinde
Ufuklar genişledi önümüzde git gide;
Denizi kucaklayan iki açık kol oldu.
Rüzgar esti denizin suları yol yol oldu.

Yığılmıştı yollara yığınla yaprak;
Yaprakların üstünde sendeleyip kayarak
Dağın son kayasının dibine varabildik.
Bu tepede bu kaya mağrur bir baş gibi dik!
Çıkıp onun üstünden bakabilirsek eğer,
Güzel İç Anadolu görünecekti bize.
Bunu nakşetmek için bir anda kalbimize
Son adımı atmadan gözümüzü kapadık.
Gözümüz açılınca karşımızdaydı artık
Sisli vadileriyle rüyalı Anadolu.

Görüyorduk uzaktan dereye inen yolu;
Sağ yanında bir çayır, solda çam ağaçları.
O kadar yakın ki dağların yamaçları
Dereye düşen bahar bir daha çıkamamış."

(Yararlanılan Kaynak:Hüsnü Himmetoğlu-1975, Yıldırım Güngör, Atlas Tarih, Ekim-Kasım 2019,
s: 8-9)

Sözde izindeyim…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Thu, 28 Aug 2025 00:33:00 +0300

Ama Boğaziçi Yüzme Yarışını takip etmek zorundaydım. Kıyısından izledim. Rusya’dan gelen bir ekibin antrenörü kayıp. Sudan çıkmadı. Beş kişilik kafiledeki 4 yüzücü karaya çıktı, o henüz yok. Umarım iyi bir haber alırız.
Bu yarış uzunca bir zamandır yapılıyor. TMOK aktivitenin patronu. Başkanın dediği gibi, böyle bir yarış dünyanın hiçbir yerinde yok. 6,5 km uzunluğundaki bu parkurda yüzücüler Anadolu’dan Avrupa’ya yüzdüler. 1400’ü yabancı toplam 2820 sporcu bu muhteşem etkinliğe katıldı. Yarış esnasında kıyı emniyeti yanı sıra yaklaşık 60 şişme bot kontroller için görev aldı.
Her gün Üniversitede olma alışkanlığımız aslında kötü bir şey. Ofiste olmasak bile internet üzerinden çalışmaya devam ediyoruz. Mezuniyetler, kamp faaliyetleri, senato gündem maddeleri, kalite raporları, gelecek dönemin ders ve görevlendirmeleri, ders malzemeleri, araştırmalar için gerekli cihazların temini ve servis edilmeleri, yapılacak bilimsel toplantıların davetli konuşmacıları ile temas edilmesi de izinli olduğum günlerde üzerinde çalışılan konular arasında.
İzinli olmama rağmen karşımdakileri sizlere tanıtayım: Demir kapımız, kenardaki leylandilerin (Bir nevi çam ağacı) dallarına çarptığı için zor açılıp-kapanıyor. Bahçedeki kuru yapraklar toplanmayı bekliyorlar. Çimler kurumuş su istiyor. Benim su işlerimi yapanlar ortalıkta yok çünkü onlar için yüksek sezon… Geldiklerinde yeniden su sistemi kuralım diyecekler. Oysa biz, değişmekte olan iklim koşulları nedeni ile yaklaşık 2 yıldan bu yana otomatik sulama sistemini kapattık. Bazı zamanlarda su için değişik feragatalarda bulunmak gerekir diye düşünüyorum.
Küçük bir evde oturunca oranın zamana bağlı bazı küçük sorunları oluyor: Yeni lavabo, üstünde aynası hatta led aydınlatması da olacakmış. Ürünü satacak Okan, tesisatı yapacak olan Fatih şu anda beni bekliyorlar.
Örümceklerin yaptığı yuvalar bir sanat eseri niteliğinde ise de onları otomatik temizleyecek bir araç lazım. İki farklı kapının yeniden ayarlanması veya yeni teknoloji ile değiştirilmesi gerekiyor.
Yatak odasındaki sineklikler yeni sistem olanlarıyla değiştirilecek. Evin etrafı yeniden taşla döşenip çevrilecek. Balkondaki yerinden oynamış priz, dış kapı aydınlatması için üçlü anahtar ve priz yaptırmıştık, artık anahtarları çalışmıyor, bu cihaz beni değiştirin diyor.
Kapı girişinde elektrik saati yeri var ama biz onu başka yerde bir araya getirmişiz, enerji şirketi çalışanı aynı anda tüm saatleri okuyabilsin diye. Yine kapı girişinde boş bir priz ya da anahtar yeri var, neden yapılmış ben de bilmiyorum. Evimizin zili hiç olmadı, bu defa oraya bir zil butonu koyabiliriz. Hızımızı almışken yazmaya devam edeyim, interneti hala bakır kablolu teller vasıtası ile alıyoruz. Yandaki siteye fiber kablo sistemi döşeyen elemanlarla sohbet ettiğimde, kendilerini Keramos’tan hatırladığımı söylemiştim. İstanbul’a gidip geldiğimde baktım, bizim evin bahçe tarafına bir terminali yerleştirmişler. Bunu istesek aylar boyunca temin edemezdik. Şimdi işim elektrikçim Musti’ye düştü.
Bitti mi, hayır. Eşimin akrabaları var, havalimanından alınacak. Gitmişken İstanbul’a oradaki evin balkonundaki sardunyanın sulanması lazım. Bir de pazar günleri gelen gazetelerin toplanıp eve getirilmesi gerek.
Yirmi beş yıldır gömleklerimizi ütülemekten bıkmayan Selçuk Bey’e gidilecek. Giderken birkaç gömlek gidecek, orada ütülenmiş bekleyen gömlekler alınacak. Dün yine 25 yıldır olmayan saçlarımı kesmekle meşgul olan Naim’e uğradım. İzmit dedikodularını ondan alıyorum. Berberlerin bu özelliği sanırım 100 yıldan bu yana değişmedi. Eve döndüğümde Oktay beyin gönderdiği görselleri inceledim. Keçi lorlu, pırasalı, siyez buğdayından ve sızma trilye zeytinyağlı ekmek yapmış. Gelde gitme…
Trilye derken, Kazım hocam bizi bekliyor. Yeni dönem balıkları, muhteşem salçaları, zeytinleri, zeytinyağları, deniz esintileri tarafımdan kontrol edilmesi gerekiyor. Trilye muhteşem bir yer, sizlere de tavsiye ederim…
Daha bir sürü iş… Hesapta izinliyim ama bunları takip edecek başka birisi de yok. Ama şikâyet yok, üşenmek de yok. Birkaç gün içinde bunlar yapılacaktır. Gelecek yazımda bu işlerin değerlendirmesinde buluşmak üzere…

Bir bilene sormalı

haber@kimseduymasin.com (ERDOGAN ARIPINAR) — Mon, 25 Aug 2025 10:30:55 +0300

Bu güzel atasözümüzü Rahmetli Cumhurbaşkanımız Süleyman Demirel çok söylerdi. Türkler, tarih boyunca Orta Asya’dan bu yana, bu sözün sahibi Aksakallılara saygı gösterirken; bizim Türkiye’nin Milli Olimpiyat Komitesi’nin yeni ekibi, Tüzük Tadilat Kongresi deyip, birçok kanuna uymayan, toplum mantığına aykırı maddeler teklif ederken, aksakalları da saf dışı bırakmaya kalktı.
Neyse, son dakikada toplumdan gelen patlamanın yan sıra, Dünya Olimpiyat Komitelerinin sahibi IOC onlara kırmızı kart gösterdi ve oyun dışı kaldılar.
Şimdi Türkiye’yi daha fazla mahcup etmemeleri için izlenecek yol; IOC’nin talimatına uygun, bilenlerin yol göstereceği, TC kanunlarının dediği yeni bir tüzükle Türk toplumunun önüne çıkılmasıdır. Tutulacak yol budur. Toplumun yeni bir hataya, yolun mahkemelere düşmesine tahammülü olmayacak, Olimpiyat Komitesinin Onursal Koruyucu Başkanı Cumhurbaşkanlığı makamı da konuyla ilgilenmek durumunda kalacaktır.
Tanrı ülkemizi ve başarılı tarihi kurumlarını, hatalı yönetmeye kalkanlardan korusun.

Milletimizin Bağımsızlık Yolundaki Dönüm Noktası Muharebe; Sakarya

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Sun, 24 Aug 2025 11:20:43 +0300

"11 Eylül 1994'te hayatımda ilk kez Polatlı'ya geldim.
Artık Harbiye'yi bitirmiş genç bir teğmendim. Uygulamalı sınıf eğitimi görüp, topçu subayı olmak ve oradan da kıtaya çıkmak için topçu okulunda subay temel eğitimi alacaktım.
Toz içerisinde, kurak, ağaçsız, bu küçük ilçeyi ilk başta hiç sevmedim.
Acıkır (Sakarya Kışlası) atış ve eğitim alanı daha da iç karartıcıydı.
Keçinin sevmediği ot burnunun dibinde biter derler.
Sınıf okulundan sonraki ilk kıta görevim de burada oldu.
Yaptığım ilk görev de muhafız takım komutanı olarak Sakarya Zaferi törenlerine katılmaktı.

****
Daha sonrasında, orada görev yaptığım süre boyunca Polatlı'yı ve çevresini adım adım dolaştım.
Zaman geçtikçe Sakarya Savaşı'nda yaşananları daha iyi anlamaya başladım.
Çevrede gittiğim her yerde mermi çekirdekleri, kemik parçaları, şarapnel parçaları vardı.
Özel birşey yapmanıza gerek yoktu, elinizle hafifçe toprağı eşelemeniz yetiyordu.

****
Yokluk içerisinde, 22 gün, 22 gece mermiyle, dipçikle, dişle, tırnakla, kanla terle o mevzileri tutmak..
200 yılı aşan gerileyişe dur demek.
Son kaleyi, canının kalan son feriyle savunmak...
Tüm o cephe hattıyla irtibat kurmak, mühimmat ve yiyecek götürmek, yaralıları tahliye etmek...
Sanılandan çok büyük, çok meşakkatli, çok kutsal bir işti.

****
Bazı tepeler vardı ki, savaş boyunca neredeyse hergün el değiştirmişti.
Gündüz düşmanın ateş gücü ve sayı üstünlüğüyle ele geçirdiği mevzileri, gece Mehmetçik süngü hücumuyla geri alıyordu.
Süngü hücumunu size nasıl anlatabilirim bilmiyorum.
Gırtlak gırtlağa girdiğin düşmanın terini, nefesini hissetmek; kestiğiniz yerden akan kanın heryerinize gelmesi, boşalan iç organlardan gelen ağır koku...
Yeryüzünde cehennem varsa, işte orası.

****
Yıllar sonra,
o destanı yazanların, dedelerini unutmamış bir torunuyla tanıştım.
Her bir şehidin mezarını bulmaya yemin etmiş, bu vatanı beklerken kendisi sahipsiz kalmış vatan evladına Fatiha okunacak bir taş vermeyi amaç bellemiş biriyle tanıştım;
Dr.Selim Erdoğan Hoca

****
O savaşı anlamak istiyorsanız,
22 gün 22 gece boyunca uykusuz kalın.
Başınıza topçu gülleleri yağdığını hayal edin.
Doğru dürüst yemek gelmediğini, gelse de yiyecek zaman olmadığını hayal edin.
Mevzinin hemen önünde Ağustos sıcağında hemen çürümeye başlayan cesetleri düşünün.
Ben tüm bunları düşündüm.
Acıkır çölünün verimsiz topraklarını gezerken, toprağın yüzünde yara gibi hala duran mevzileri dolaşırken, elime aldığım bir avuç toprakta un ufak olan kemik parçalarını görürken.
Lütfen, gidin ve oraları görün.
O yiğitlerin ruhuna bir Fatiha okuyun.
Selim Erdoğan Hoca ve mürettep müfrezeye de bir teşekkür edin.
Kaybettiklerimizi bulmaya yardım ettikleri için...
Kalın sağlıcakla.
İmza
Godirikli Dombay"

****
Bundan güzel anlatılamazdı
"Zafere Giden Yolda
Kanlı Savaş"
Sakarya...

****
Dünyanın en uzun, Kurtuluş Savaşı’nın da dönüm noktasıdır
Sakarya Meydan Muharebesi.
"40 yaşındaki komutan"
Mustafa Kemal Atatürk’ün “Hattı müdafaa yoktur; sathı müdafaa vardır.
O satıh bütün vatandır” emrini verdiği efsaneler efsanesi muhaberedir.
Türk tarihinin kilometre taşlarındandır.
Bir ölüm-kalım savaşıdır.
Milli Mücadele'nin en önemli noktalarından biridir de...

****
Emekli General
Naim Babüroğlu'nun tespitleridir;
"Sakarya Meydan Muharebesi, Başkomutan Mustafa Kemal Paşa’nın ve vatandan, milletten başka sevgili bilmeyen o kuşağın eseridir...
Sakarya Meydan Muharebesi kazanılmasıydı,
30 Ağustos 1922 zaferi olmazdı...
Cumhuriyet olmazdı...
Son Türk Devleti de tarihe karışmış olurdu...
Türk tarihinden Sakarya Zaferi’ni çıkarın geriye Türklerin olmadığı işgal edilmiş bir Türkiye kalır. Türkiye’den Atatürk’ü çıkarın, geriye Afganistan kalır."

****
Başta Mustafa Kemal Atatürk ve O’nun aziz silah arkadaşları olmak üzere,
o kahraman kuşağı saygı ve minnetle anıyoruz...

İşimiz kolay değil…

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Sat, 23 Aug 2025 17:20:05 +0300

Spordan, sanattan, eğitimden, müzikten, hayattan yazılar yazmama rağmen durum pek parlak değil değerli okurlarım. İnsanlarımız günlük işlerinde kazalarla karşılaşıyorlar. Sağlıkla ilgili şikayetlerini gizliyorlar, durum artık çıkmaz sokak haline geldiğinde sağlık kuruluşlarına başvuruyorlar.
Kulüplerimiz, sezon başlamış, ekipler kurulmuş olmasına rağmen hâlâ sporcu transfer etmekle meşguller. Benim bildiğime göre kulüpler oynamakta oldukları ligin ikinci yarısının ortasında tüm transfer işlemlerini bitirmelidirler. Ama etrafıma baktığımda sizin de tahmin edebileceğiniz gibi durum öyle değil.
Geçen yazımda biraz futbola sataştım. Oyuncular, antrenörler, sistem derken hakemlere geldiğimde durdum. Neden onlardan bahsetmedim diye epeyce eleştiri aldım. Bu konuda çok eskiden beri aklımda tuttuğum bir konu var: Sahada iki takım var ve bunların amacı maç kazanmak. Sahada bir hakem var, ekibi ile onun görevi oyun kurallarına göre maçı yönetmek. O halde bir karşılaşmada her an bir çatışma ortamı var demektir. İki farklı amacın mücadele ettiği ortamlarda hakemlerin işi kolay değildir. Bu konuyu ayrıca etüt edeceğiz…
Birileri maç kazanmak için teknik beceri ve taktik davranışlarını sergilerken öteki taraftakiler maçı en uygun şekilde kurallara göre dürüstçe yönetme gayreti içinde bulunmaktadır. Bu bir çatışma ortamıdır ve taraflar buna hazır olmalıdırlar.
Bu küçük giriş sonrası hafiften maçların oynandığı zeminleri dikkatinize çekmek istiyorum: Salon sporlarında son yıllarda sentetik zeminler tercih edilmeye başlandı. Bazı sporlarda spor federasyonları zemin konusunda pres yaparak kulüplere ve yerel yönetimlere (Sporun taşra teşkilatına) baskı yapıyorlar. Geleneksel parke zeminli salonlarda ise zemin esnekliğinde sorunlar yaşandığı biliniyor. Çok sık ayak bileği ve diz yaralanmaları meydana geliyorsa çeşitli nedenler arasında zemin özellikleri dikkatle etüt edilmelidir.
Çoğunluğu uluslararası şirketlerin önerilerine göre şekillenen bu zeminlerin sağlık ve sporcu güvenliği açısından uygunluğu tartışmalıdır. Keza sentetik futbol sahalarının büyük bölümünde kullanılan kauçuk granüllerin kanserojen olduğu konusundaki bilgiler henüz yalanlanmamıştır. Siyah renkli küçük parçacıkların üretildiği bu malzemenin son derecede kirlilik taşıdığı bilinmektedir. Özellikle eğer yaz aylarında iseniz bu zeminlerin güneşin ısıtıcı etkisi ile solunan havaya kattıkları zehirli gazları ürettikleri unutulmamalıdır.
Maçların anlatılması, televizyon ve radyolardan aktarılması son derecede iyi bir hizmettir. Çocukluğumda Orhan Ayhan’ın anlatımı sonrasında etrafımdaki büyüklerime sorardım. Şöyle bir cümle olurdu; “Gazhane tarafından atak başlıyor, rakip dağılmış durumda, rüzgâr deniz tarafından sert esiyor…” Bu cümleyi duyunca, gazhane nedir, rüzgârın stadyumda işi ne? gibi soruları sormadan geçemezdim. Tabi yıllar sonra oralara bizzat gidip görünce Mithatpaşa stadının konumu her şeyi anlatmış oluyordu.
Statlar, salonlar, havuzlar, bmx parkurları, atletizm pistleri ve daha birçok spor yapılan tesis ve sahaların zeminleri, diğer bölümleri sağlıklı bir spor ve egzersiz için önemli parametrelerdir. Siz bunları okurken ben İstanbul Boğazının trafiğe kapatılıp, katılımcıların boğazı kulaçlayarak geçmelerini izlemeye gidiyorum. TMOK’un bu faaliyetinde bakalım boğazın üstten akıntıları onları nereye savuracak?

Bir yanda gerçek sevda, diğer taraftaki nedir acaba?

avni@kimseduymasin.com (AVNİ ERBOY) — Sat, 23 Aug 2025 17:18:09 +0300

Yıl 2012... Olayın gerçekleştiği yer Çeşme...
Altınordu yönetiminde bulunan başkan Halim Bezircilioğlu ile kardeşi Sinan Bezircilioğlu, gazeteci Ali Ergöçmez aracılığıyla o zamanlar kulüp arayan Seyit Mehmet Özkan’ı denizden çıkarıp “Gel Altınordu’yu sana verelim” teklifinde bulunuyordu...
Kısa bir sürede camianın ileri gelenlerinin de görüşleri alınarak Altınordu futbol şubesini özerk hale getirildi ve Özkan’a teslim edildi...
Aradan geçen yıllar içinde Seyit Mehmet Özkan yoklarla aldığı Altınordu’nun futbol şubesini AŞ yaptı, yetiştirdiği yıldızlar, yarattığı tesisler ve Türk Futbolunda geliştirdiği yepyeni model ile adından sıkça söz ettirerek zirveye taşıdı...
Alkışlanmalıydı ve öyle de oldu. Üstelik de takdir topladı.
Salih Uçan, Cengiz Ünder, Çağlar Söyüncü, Berke Özer, Barış Alıcı, Erce Kardeşler gibi milli takımlara yükselen futbolcuları çok iyi transfer bedelleriyle üst liglere yollanıp, alt yapılardan toplam 90 milli oyuncunun da aralarında bulunduğu yüzlercesinin yetiştirdi...
Fabrika gibiydi, Altınordu FK...
Başkan Özkan, soyadını taşıyan ve 120 ülkeye demir çelik gönderen Aliağa’daki fabrikasından çok Selçuk ve Torbalı’daki Altınordu Tesislerinde mesai yapıyor, neredeyse 24 saatini geçiriyordu... Futbolcu adaylarıyla yemekte, ders çalışmalarında, antrenmanlarında, maçlarda hep beraber oluyordu...
Ne demiş atalarımız: “Ne ekersen onu biçersin...”
Mehmet Özkan da ektiklerini biçmek ve futbol fabrikasının da dengelerin değişmemesini, çarkın çok iyi işlemesini, muhasebe kayıtlarında da artıları görmek istiyordu... Bu nedenle de işi hep sıkı tuttu...
İlk 7-8 yıl harika geçti...
Futbol Okulları 81 ilden neredeyse dörtte üçüne yayılmış, Franchising (sözleşmeye dayalı, direkt bütünleşmiş bir pazarlama sistemi. Bir markanın isim, sistem, ürün ve hizmetlerini belirli bir bedel karşılığında kullanma hakkı) verdikleri de tıkır tıkır çalışıyordu...
Sonra ne oldu?
TFF 1. Ligde yabancı oynatmayan tek takım unvanı ses getirdi ancak ligde tutunmasını sağlayamadı. 2022/23 sezonunda TFF 1. Ligden düşmesi, sonraki sezonlarda üst lige çıkamaması geriye gidişi körükledi... Başta CEO’lar sonra üst ve alt yöneticiler, teknik adamlar, antrenörler sürekli değişti. Gelen giden trafiğini takip edemez duruma gelenler, fırtına öncesi sessizliğini seziyor ama “tek adam” sisteminde ses çıkaramıyordu...
Yurt dışına açılmasına, sürekli elçiler görmermesine karşılık alamadı, yeni satışlar gerçekleşmedi... Gelirler giderleri karşılamamaya, hep artı beklenirken, eksiler fazlalaşmaya başladı...
Ve takıma önce ortak bulamayan, sonra da satamayan Seyit Mehmet Özkan resmi web sitesindeki kendi köşesinden seslendi:
“Futbol Kamuoyuna duyurulur;
70 yaşımı doldurdum, tadında bırakmak lazım.
1989 yılında 34 yaşımda iken başladığım ve 36 yıldır içinde olduğum Profesyonel Futbol Yöneticiliği’nden emekliye ayrılma kararı almış bulunuyorum.
TFF bünyesinde yarışmacı hakları tescili olan Altınordu Futbol Kulübü profesyonel takımı “İsim Hakkı”nı, yani Altınordu Profesyonel A Takımımızı; “İyi Birey, İyi Vatandaş, İyi Futbolcu” ana sloganımıza uygun yönetme becerisi ve imkânı olan kişi veya kişilere devretmeye hazırım. Bu konuda kulüp avukatımız Özgür Güreşci tek yetkilidir.”
Altınordu FK’nın (Altınordu AŞ) satış ilanıydı bu yazı...
Görüşmelerden sonuç çıkmayınca yine Seyit Mehmet Özkan açıkladı:
“Tam 13 yıl Altınordu armasına değer katarak, emanetinize çok özen göstererek bugünlere taşıdık. Şimdi sıra geldi emaneti sahibine iade etmeye...”
Kadere bak!..
O gün teslim eden Halim Bezircilioğlu bugün de teslim alacak başkan...
İşin bir başka yönü de ligin başlamasına çok az bir süre kalması... Çocuğu kucağında bulanların hazırlıksız olması da işin çabası...
Başta Altınordu Camiası olmak üzere tüm futbol kamuoyundaki soru; “Şimdi ne olacak?”
Haydi, gelin İlyas Gönen’in kulaklarını çınlatalım...
Neden öncelikle İlyas Gönen?
Başkanlığını yaptığı kulübünde, bu unvanı bıraktıktan sonra da camiasını terk etmeyen, egolarını bir kıyıya bırakarak malzemecilikten tutun da amigoluğa kadar her şeyi yapan, her maçında tribünlerde yer alan, üstelik seyirciyi, takımı coşturmak için adeta kendini parçalayan, takımı uğruna cebindeki son kuruşunu bile harcadığı için olsa gerek?
Hiç bir menfaat gözetmeden, kul hakkı yemeden, asla fair play olgusundan ayrılmadan, gerçek kulüp aşkını yüreğinde taşıyan bir insan olduğundan, önce İlyas Gönen...
Mecazi anlamda “Ben bu adamı öldürürüm” dediği, ömür boyu konuşmayacağı insanla, tribünde omuz omuza Altınordu’nun başarısı için haykırdığını, kazanınca sarmaş dolaş olup, kaybedince omuzuna yaslanıp ağladığını görmek İlyas Gönen gerçeğini ve “Altınordu kimliği”ni yansıtıyor!
Bunların biri, birkaçı bile İlyas Gönen’in her zaman ne kadar büyük bir insan olduğunun en güzel kanıtı... O inanıyorum ki; Altınordu’nun heykeli dikilecek başkanı, yöneticisi, malzemecisi, taraftarı... “Adam gibi adam”ı...
Yaşamı boyunca “gerçek sevdası” ile yaşamakta... Altınordu ailesinden bir parça, hatta en önemli parçası... Onun için Altınordu olmadığı anlarda puzzle (yapboz) asla tamamlanamaz. Bir parçası hep eksik kalır!
“Altınordu” dendiğinde “İlyas Gönen” cevabı alındığından olsa gerek önceliği...
Neden ilk veya ilklerden... Anladınız mı?
Yoksa “Altınordu Ailesi” içinde o kadar çok sevdalı var. Hangi birisini yazsam...
Öyle değil mi, sevgili kardeşim Atilla Köprülüoğlu?
Senin lacivert kırmızı sevdanı da ben bilirim... Cümle âlem de bilir, sevgi dalgalarının yüreğinde nasıl köpürdüğünü...
Nazım Hikmet’in dediği gibi: “Kelebek misalidir aşk; anlamayana ömrü günlük, anlayana bir ömürlük!”
Hiç beklemediği bir an, sıcak bir yaz günü deniz kenarında verdiği kulübün futbol şubesini, yine sıcakların yaktığı bir gün, köşe yazısında öğrenip kucağında bulan Halim Bezircilioğlu elbette şaşkın ve üzgün...
Kadere bak!
Verdiğinde başkandı.
Aldığında da başkan...
Aradan yıllar geçti, o başkanlığı bıraktı, en son kardeşi Sinan başkan oldu, amatör şubelerde büyük atılım yaptı, çeşitli branşlarla ses getirdi... Et tırnaktan ayrılır mı? Ayrılmaz misali ağabeyini de yönetime aldı. Siyasete soyununca da başkanlığı bırakacaktı. Ağabeyini yalvar yakar ikna etti... Halim de yıllar sonra yeniden başkan oldu...
Ve Altınordu futboluyla da yeniden tanıştı!..
Seyit Mehmet Özkan’a dönecek olursak.
Resmi web sitesinde peş peşe yazdığı; “Profesyonel futbol yöneticiliğinden emekliye ayrılma”, “Son Yazı” ve “Son fotoğraf” çok anlam ifade ediyor...
Bu konuda yorum yapmayacağım. İyice okuyun ve siz karar verin diyeceğim...
Ama yine de kendisinin yazdığı cümleyle bir ipucunu da vereceğim: “36 yıldır içinde olduğum Profesyonel Futbol Yöneticiliği’nden emekli oluyorum.”

Zülfü Livaneli ve kısmet balığı...

akopruluoglu@kimseduymasin.com (ATİLLA KÖPRÜLÜOĞLU) — Sat, 23 Aug 2025 12:32:17 +0300

"Mavi Gözlü Dev" Nazım Hikmet'in Bursa mahkumluğu şiir üretkenliğini artırmış, yaşamında önemli izler bırakmıştır.
Destansı şiiri "Memleketimden İnsan Manzaraları", "Rubailer", "Ferhad ile Şirin" gibi oyunlarını Bursa Cezaevi'nde yazmıştır.
1950 Temmuz'una kadar mahpus Nâzım, Bursa yıllarını "Yatar Bursa Kalesi'nde" şiirinde şöyle anlatır:
"Sevdalınız komünisttir, on yıldan beri hapistir, yatar Bursa kalesinde.
Hapis ammâ, zincirini kırmış yatar, en âlâ mertebeye ermiş yatar, yatar Bursa kalesinde.
Memleket toprağındadır kökü, Bedreddin gibi taşır yükü, yatar Bursa kalesinde...”
-YİĞİDİM ASLANIM BURDA YATIYOR-
Bedri Rahmi Eyüboğlu ve "Dünya Şairimiz" Nâzım Hikmet'in sıkı dostluğu vardır.
Ressam Şair "Bedros" (Dostları öyle hitap ederdi) "Zindanı Taştan Oyarlar" şiirini de 73 yıl önce Nâzım Hikmet hapisteyken yazmıştır; "Bursa'nın ufak tefek yolları
Ağrıdan sızıdan tutmaz elleri
Tepeden tırnağa şiir gülleri Yiğitim aslanım aman burda yatıyor
Bugün efkârlıyım açmasın güller
Yiğidinden kötü haber verirler
Demirden döşeği taştan sedirler
Yatak diken diken yastık batıyor
Yiğitim aslanım aman burda yatıyor
Bir şubat gecesi tutuldu dilin
Silâha bıçağa varmadı elin Ne ana, ne baba, ne kız, ne gelin
Yiğitim aslanım aman burda yatıyor.
Ne bir haram yedin, ne cana kıydın
Ekmek gibi temiz, su gibi aydın
Hiç kimse duymadan hükümler giydin
Yiğitim aslanım aman burda yatıyor
Döşek melil mahzun yastık batıyor (...)
-BEDROS'UN ŞİİRİNİ BESTELEDİ-
Şiiri çok beğenen Zülfü Livaneli de (bazı bölümlerini) besteler: Bestenin adı;
"Yiğidim Aslanım Burada Yatıyor"dur...
Livaneli, "Bursa'nın ufak tefek yolları" ile başlayan dizelerini;
"Şu sılanın ufak tefek yolları" diye değiştirip bestelemiştir.
Besteyi ilk olarak Pari'teki evinde;
Uğur Mumcu'ya dinletir Livaneli.
Mumcu, besteyi dinleyince ağlamaya başlar.
Livaneli sebebini sorar. "Besten bütün devrim şehitlerinin ağıtı olmuş'' yanıtını alır.
Maalesef Uğur Mumcu'nun cenazesi, yıllar sonra Ankara'da 200 bin kişi ile 'Yiğidim Aslanım Burda Yatıyor' şarkı sözleriyle uğurlanır.
Bugünlerde de CHP’nin düzenlediği mitinglerde çalınmaktadır “Yiğidim Aslanım Burda Yatıyor.”
- LİVANELİ BESTELERİ VE ROMANLARI-
Livaneli’nin besteleri dillerden düşmez , her biri marştır adeta.
İşte “Leylim Ley”, Stockholm’de yaptığı “Karlı Kayın Ormanında”, Ülkü Tamer şiiri “Güneş Topla Benim İçin”, “Ey Özgürlük”, “Gün Olur”, “Merhaba”, Refik Rurbaş’tan “Çırak Aranıyor”…
O, müziyenliğini, besteciliğini şöyle anlatır; “Bestecilik dünyanın en zevkli uğraşlarından birisi. Bir odada yapayalnızken, bir enstrümanın üzerine eğilerek ezgiler oluşturmanın tadı dünyada hiçbir şeyle ölçülemez. Hele bu bestelerin kitlelere ulaştığını, yüzbinlerce kişinin hep bir ağızdan söylediğini görmek bir besteci için sevinçlerin en büyüğüdür.
Ben şanslı besteciler arasında sayıyorum kendimi.
Bir çok beste hem kitlelerin yüreğinde yer tuttu, hem de dünyanın çeşitli yörelerinde çok büyük solistler tarafından ayrı dillerde okundu. Kendimi hiçbir zaman sadece yorumcu olarak görmedim:
Bestelerimi, bir de müthiş geleneğimizden seçtiğim bazı deyişleri seslendiriyorum. “
Ya romanları…
“En Çok Satılanlar”da ilk sıralardadır Livaneli’nin. Aklımıza geldiği kadar; “Serenad”, “Engereğin Gözü”, “Mutluluk”, “Kaplanın Sırtında”, “Son Ada”, “Balıkçı ve Oğlu”, “Kardeşimin Hikayesi”, “Huzursuzluk”, “Konstantiniyye Oteli”,”Leylanın Evi”, “Sevdalım Hayat”, “Orta Zekalılar Cenneti”, “Rüzgarlar Hep Gençtir”, “Arafatta Bir Çocuk”…Son kitabı “Erdal Öz-Sazın Teli Koptu”…
Tam 30 dilde yayımlanmıştır romanları… Türkiye dışında Çin Halk Cumhuriyeti, İspanya, Kore ve Almanya’da da çok satanlar arasına giren romanlarıyla, Balkan Edebiyat Ödülü’ne, ABD’de Barnes and Noble Büyük Yazar Ödülü’ne, İtalya ve Fransa’da Yılın Kitabı Ödülü’ne, Türkiye’de ise Yunus Nadi Ödülü’ne ve Orhan Kemal Roman Ödülü’ne layık görüldü. Livaneli, dünya kültür ve barışına yaptığı katkılardan ötürü 1996 yılında Paris’te UNESCO tarafından Büyükelçilikle onurlandırıldı ve Genel Direktör danışmanlığına atandı.
2002-2006 yılları arasında TBMM’de ve Avrupa Konseyi’nde milletvekilliği görevinde bulundu.
-VE SİNEMA YÖNETMENLİĞİ-
Livaneli, “Çok ince bir duyarlılıkla olağanın ötesini derinlemesine araştıran bir sinema yönetmenidir de…”
Dört film çekmiştir. 1987’de “Yer Demir Gök Bakır”,1988’ “Sis”, 1993’te “Şahmaran” ve 2010’d da “Veda”…
Peki nasıl sinema yönetmenliğine geçmiştir Zülfü Livaneli? Buyrunuz,
Yıl 1981.
Türkan Şoray, Yaşar Kemal’in “Yılanı Öldürseler” romanını film yapacaktır.
Filmin montajını da Paris’te yaşayan sanatçı Abidin Dino’dan rica etmiştir.
“Sultan”, film müziklerini de Livaneli’nin bestelemesini istemiştir.
Livaneli o dönemde İsveç’te sürgünde yaşamaktadır. Türkan Şoray, Yaşar Kemal, Abidin Dino Stockholm’de buluşur.
Film çalışmaları sürerken bir gün Türkan Şoray ilginç bir soru sorar Livaneli’ye;”Neden bir film yönetmiyorsunuz?”
Livaneli anlatıyor:”
Aslında bunu yıllardır düşünüyordum.
İlk film müziğimden bu yana durmadan film kitapları okuyor; mercekler, özel efektler, montaj, karmaşık aks problemleriyle boğuşup duruyordum. Film yapımıyla ilgili teorik bilgim, neredeyse bir kitap yazacak kadar artmıştı. Türkan Şoray’ın önerisi,bir karar almama neden oldu. Evet, film yapacaktım.”
Sinema macerasında yol arkadaşı -elbette- kadim dostu Yaşar Kemal olacaktı Livaneli’nin.
Onun romanlarından birini sinemaya aktarmak -zaten- en büyük hayalidir.
Film adı olarak önce “Demirciler Çarşısı Cinayeti” üzerinde durulsa da “Yer Demir Gök Bakır”da karar kılınır…
-KISMET BALIĞI-
Filmin ismini kararlaştırdıklarında ilginç bir hadise yaşar Livaneli ve Yaşar Kemal. İkili bu sırada Çekmece Gölü’nde bir sandalda kürek çekmektedir.
‘Yer Demir Gök Bakır’ der demez, gölden iri bir balık fırlar ve sandala düşer.
“Rüzgarlar Hep Gençtir” kitabında bunu şöyle aktarır Livaneli; “Aldoux Huxley’in ünlü sorusu bir kez daha aklıma takıldı: ‘Olaylar mı insanlara göre gelişiyordu, yoksa insanlar mı olaylara göre biçimleniyordu?’
İşte Yaşar Kemal’in kitaplarındaki mucizelerden biriydi bu da. Hemen ikimizin de temeli olan halk mitolojilerine, efsanelere başvurduk.
Doğru yolda olduğumuzu, filmin dünyada başarı kazanacağını düşündük. Öyle de oldu doğrusu. Bunda balığın etkisi ne kadardı bilemem ama filmin yabancı ülkelerdeki her galasında ya da ödül töreninde sahneye çıktığımda gölün kısmet balığı aklıma gelir….”
Dünya basınındaki övgüler, ilk filmini yapan bir yönetmen için cesaret vericidir.
Livanelinin yönettiği “Şahmaren” filminde de Türkan Şoray başrol oyuncusudur.
Livaneli de o filmde “Gözlerin” şarkısını seslendirmiştir “Sultan”la…

Karşıyaka Körfezi’nde Dalgalanan Bayrak

bedri@kimseduymasin.com (BEDRİ CUMHUR DOĞU) — Fri, 22 Aug 2025 00:10:23 +0300

1926 yılının bir yaz günü…

İzmir Körfezi, sakinliğin içindeki o asil duruşunu sergilerken, Karşıyaka kıyısında kürekler suya iniyor. Kürekleri çeken kişi sıradan biri değil.

Türkiye Cumhuriyeti’nin ikinci adamı: İsmet Paşa.

Henüz genç bir ülkeyiz, genç bir cumhuriyetiz ama Karşıyaka’nın denize açılan ruhu çoktan şekillenmiş. O gün Paşa, Karşıyaka Spor Kulübü’nün yelkenlilerine misafir olur. Kürek çeker, Karşıyaka semalarında gençliğin, sporun ve denizciliğin meşalesi yanar.

Yıllardır bu köklü spor mirasını belgelemeye, yazmaya, yaşatmaya çalışıyorum. Karşıyaka’nın yeşil-kırmızısı yalnızca futbol sahalarında veya salonlarında değil; İzmir’in mavi sularında da, dağlarında/yollarında ve hafızalarda da yer etmiştir.

Ne var ki son yıllarda bu hafıza sarsılmakta, geçmişimizin üzerine gölge düşürülmektedir.

⸻

Bu Tesis, Bir Tarihi Emanettir!

Karşıyaka Yelken Tesisleri…

Bir yapının çok ötesinde, bir semboldür.

15 Haziran 1924 tarihinde toplanan aralarında Cemal Ahmed Umar, Refik Çullu, Zühtü Işıl gibi kurucularımızın olduğu Karşıyaka Gençler Birliği üyeleri, İzmir eşrafından spor ve sporcuya destek olacak kişileri toplayarak bir deniz müsabakaları düzenlemek istemişlerdi.

O tarihe kadar gayrımüslimlerin tekelinde olan denizcilik sporu, Karşıyaka Yelken Tesisleri’nde kentimizin ilk Türk kulübü Karşıyaka ile birlikte deniz sporları tohumunun filizlenmesini sağlamıştı.

1924’lardan bu yana, Karşıyaka Spor Kulübü’nün yelken ve kürek branşlarında Türkiye’ye nice milli sporcu armağan ettiği, uluslararası madalyalar kazandığı, gençleri kötü alışkanlıklardan uzaklaştırıp denizle tanıştırdığı kutsal bir alan.

Bu tesis, belediye başkanlarımızdan merhum Ahmet Piriştina’nın da kulübümüze duyduğu sevginin somut bir yansımasıdır. Burası Karşıyaka Spor Kulübü’ne tahsis edilmiş, yıllardır bizim çocuklarımızın, bizim antrenörlerimizin, bizim bayrağımızın dalgalandığı bir spor evidir.

Bugün ise bu emanet tartışmalı ellerde. 2019’da yapılan bir şikayet sonucu kulübümüze ait tahsis işlemi iptal ediliyor. Ardından İzmir Kano ve Su Sporları Kulübü adıyla kurulan bir başka oluşum, bu tesisin adresini kendine yazdırıyor.

Sanki yüz yıllık birikimi bir dilekçeyle silmek mümkünmüş gibi…

⸻

Kulüp Kurmak Kolay, Tarih Yazmak Zor

Ben Karşıyakalıyım.

O tesisin kapısında güneşin doğuşunu beklemiş sporcuları tanırım, bilirim ve tarihte burayı mabed haline getirmiş Karşıyakalıları aktarmaya çalışırım.

Antrenmanını tamamlayıp gevrek, çayıyla ısınan gençlerin hikâyelerini bilirim. Buradan ebediyete göçmüş büyüklerimizi sonsuzluğa uğurladık. Nice toplantılar yapıldı burada, nice buluşmalar, organizasyonlar.

Bayrak yarışına omuz vermiş antrenörlerin, “Bugün deniz sert ama Karşıyaka çeker!” dediğini duymuşumdur.

Şimdi soruyorum:

Bir kulüp, 100 yıldan fazladır Kaf Sin Kaf’a ait tesisinin üstüne adını yazınca oraya sahip mi olur?

Peki Karşıyaka Spor Kulübü’nün yıllardır verdiği emek, yetiştirdiği çocuklar, aldığı kupalar, yazdığı tarih ne olacak?

Kulüpler yalnızca tabela değil, hatıradır. Yelken Şubesi, Karşıyaka’nın denizle kurduğu ilişkinin en naif, en samimi yüzüdür. Onu çekip almak, Karşıyaka’nın kalbinden bir parçayı sökmek gibidir. Kimse kusura bakmasın, onu da yapabilecek var ise buyursun.

⸻

Hukuk Gecikebilir Ama Adalet Gecikmemeli

Karşıyaka Spor Kulübü, bu duruma karşı hukuki girişimlerini yapmış durumda. Her ne kadar yönetimsel hatalar, takipsizlik, ekip oluşturmama, parasızlık gibi durumlardan kaynaklı olarak bu tahsis probleminin sorumluluğu yönetici! ağabeylerimiz olmuş olsalar da, Türkiye’nin en değerli yelken tesislerine de devletimiz - bir zahmet - özen gösterip, hakiki sahiplerine tevdi etmeliler.

Gençlik ve Spor Bakanlığı, bu tahsisi derhal iptal etmeli ve bu hatadan dönülmeli.

Gençlik ve Spor Bakanlığı’na başvurular yapılmış, tahsisin geri verilmesi istenmiş. Ancak yetkililerin de unutmaması gerekir:

Bu mesele sadece bir mülk meselesi değildir.

Bu, bir şehrin hafızasına sahip çıkma meselesidir.

Bu tesis, Karşıyaka’nın suya yansıyan vicdanıdır.

Kulüp yöneticileri, taraftar, yelken camiası, herkesin ortak bir çağrısı var:

Bu işgal son bulmalı. Bu tarih geri verilmeli.

⸻

Dalgalan Bayrağım, Bu Körfez Senindir

Karşıyaka Yelken Tesisleri, Karşıyaka Spor Kulübü’ne aittir.

Bu sadece bir hukuk cümlesi değil; bir tarih gerçeğidir.

Ve şunu herkes bilmeli:

Biz Karşıyakalılar olarak, bir kulübün yerini değiştirmekle, onun ruhunu değiştiremeyeceklerini biliyoruz.

1926’da İsmet Paşa’nın kürek çektiği o kıyı,

2025’te de, 2055’te de yalnızca Karşıyaka’nın çocuklarına ait olacaktır.

Bayrak yine dalgalanacak.

Ve biz yine o iskelede bekliyor olacağız.

Güneş, her gün olduğu gibi Karşıyaka sahilinden doğacak.

Futbol üzerine düşünceler

ytaskiran@kimseduymasin.com (Prof. Dr. YAVUZ TAŞKIRAN) — Wed, 20 Aug 2025 09:01:25 +0300

Geçtiğimiz yıl futbolun en çok konuşulanı,FB’nin şampiyon olamayışıdır. Ali Koç’un Aziz Yıldırım’ın dolduruşuna gelip José Morinho’yu teknik direktör olarak alması ile başlayan süreç GS’nin şampiyonluğu ile sona erince ortalık karıştı.
Başlangıçta dengeler değişecek ve FB ligde şampiyonluğu görecektir beklentisi ne yazık ki olmadı. İlginç maçlar izledik. İlginç maç sonuçları gördük. Fakat futbol olarak ne oynandığı konusunda hiçbir fikrimiz yok. Ya da aklımızda kalan bir sahne de yok. İlginçtir, ekip oyunu yerine hep oyunculardan söz eder olduk…
Sonra Avrupa Kupaları geldi. Her kategorisinde havlu attık. Bunun nedenlerini yazan, konuşan birini görmedim. Bütün yorumlar oyuncular ve rakip takımların üstünlükleri üzerine oldu. Lig süresince bazı takımlar teknik direktörlerini değiştirdiler. Büyük ümitlerle transfer edilen futbolcuların çoğunda yüksek performans görülemedi. Transfer edilip, iyi uyum sağlayan bazı yabancılar ise sonradan büyüdüler.
Futbolun asıl önemli yanı, alt yapı faaliyetleri ve bu çalışmalara katılanların içinden yeteneklilerin keşfedilmesidir. Temel becerilere sahip olmayan, ardından bazı temel taktik davranışları sergileyemeyenlerin ileriki dönemlerde başarılı futbolcu olabilmeleri neredeyse imkânsızdır. Buna benzer görüşleri yüzlerce kişi söylemektedir.
Buraya kadar her şey iyi fakat antrenman olarak neler yapılıyor konusunda derin bilgi eksiklikleri var. Çoğu futbol takımının antrenman programları yazılı değil. Antrenmanlarını basına kapalı şekilde yapıyorlar. Medyaya yansıyan görüntüler onların neler yaptıklarını anlatmada yetersiz. Ama şunu kaçırıyorlar, sahada sergiledikleri performans onların antrenman yapmadıklarını gösteriyor. Toplu ve topsuz koşuları, yetersiz atletik performans düzeyi, savunma ve hücumdaki akıl almaz hatalar, zamanlama problemleri, rakiple mücadelede ruhsuzluk, gereksiz faul yapma ya da sürekli kendini yere bırakma hadiseleri futbolu izleyenleri çıldırtmış durumda idi.
Umuyorum bu sezon daha canlı ve dinamik geçecektir. Beklentilerim bu yönde ama daha ilk haftanın maçlarından aldığım izlenimler durumun geçen yıldan farklı olmayacağını hissettiriyor. Bunun sebepleri araştırılmalıdır. Alt yapılardan sporcu çıkaramayan, çıkardıklarını iyi antrene etmeyen, oyun kurallarını pas geçen, mücadele ruhunu kaybetmiş futbolcularla takımların başarılı olmaları mümkün değildir.
İşin bir başka tarafı, futbol için teknik insan yetiştiren kurslar ve buralarda nelerin anlatıldığıdır. Bu türden eğitimlere katılabilmek için bir miktar futbol oynamak gerekiyor. Çok farklı parametreler aranabilir ama o kursların içerikleri konusunda derin endişelere sahibim. Eğitim, istendik yönde davranış değişiklikleri yaratan bir sistemdir. Futbol yüz yılını çoktan devirmiş bir spor olarak teknik adamlarını daha üst düzeyde yetiştirmelidir. Merak etmeyin bu dileğim yalnızca TFF için değil UEFA için de geçerlidir.
Sistem, innovasyon, yaratıcı futbol sergileme, yüksek şiddetli yüklenmeler altında temel becerileri sürdürebilme, psikolojik dayanıklılık, stresle başa çıkabilme yanında stabil bir futbol ruhunu sürekli yenileyebilme becerisi önce antrenör eğitimleri ile başlamalıdır. Futbolun ruhunu çözememiş bir teknik adamın, takımındaki futbolcularına bir şeyler verebilmesi mümkün değildir.
Ve finansman işleri… Sponsorlar ve bunların takımlara verecekleri miktarlar açık şekilde duyurulmalıdır. Bahis şirketlerinin sponsorlukları ya mikroskop ya da teleskop ile incelenmelidir! Yayın gelirleri, forma satışları, bilet fiyatları, kombine satışları farklı algoritmalarla etüt edilmelidir.
Sonuç olarak, takımlar şampiyonluğu hedefliyorlarsa yukarıda belirttiğim parametrelerin çoğunda üst düzeyde bir çaba göstermelidirler. Maçın hakemleri, VAR sahneleri, sakatlıklar, antrenman koşulları, futbolcuların günlük yaşantıları bu hedefe ulaşmada önemli noktalardır. Yöneticiler, başkanlar, kulüp sözcüleri ve taraftar grupları unutulmamalıdır. Başarı, bir zincirdeki bir halkanın sağlamlığı kadar güçlüdür. İyi bir lig olsun dileklerimle…