Yazılışı veya söylenişi…
İkisi de aynı çatıyı işaret ediyor:
Adalet ve Kalkınma Partisi.
Kurulduğu ilk yıllarda herkes AKP derdi.
Sonraki yıllarda “Ak” kelimesi özellikle telaffuz ettirildi.
Ve hatta…
Partiyi AKP olarak seslendiren “öteki”, AK Parti diyenler “bizimki” oldu.
Dolayısıyla…
AKP diyenler kaybetti.
AK Parti diyenler kazandı.
Bahtları, önleri açıldı.
Hala kazanmaya da devam ediyorlar.
Akıllı işadamı, öğretim üyesi, müdürler, memurlar hep AK parti diye üstüne basa basa vurguluyor.
AKP diyenler nedense bir azizlik yaşıyor.
Tayini çıkıyor, emekliliği isteniyor.
Velhasıl keyfi kayboluyor.
***
Sokaktaki biri AKP diyorsa…
Biliniz ki, hükümet, saray, başbakan, cumhurbaşkanı karşıtıdır.
Ağzını yayarak AKP (A Ke Pe) diye konuşanın rengi, tavrı bellidir.
Seçimde attığı oy da.
Bir AK partili, AKP diyenden hoşlanmaz, muhabbetinde bulunmaz.
Mahalledeki bakkal, berber, manav, kasap…
AKP kısaltılmışını kullanıyorsa, mutlak muhalefettendir.
Oyunu CHP, MHP, HDP veya diğer bir partiye vermiştir.
***
Bir AK Partili göremezsiniz ki…
AKP diye dili sürçsün.
Ne espride kullanır, ne de karşısındaki tahrik eyleminde.
***
Milli Eğitim eski Bakanı Nimet Baş (eski soyadı Çubukçu), AKP- AK partili çizgisini gayet net şöyle açıkladı:
“AK partililer siyasetçi, AKP’lilerin kumaşında gram siyaset yok.
AKP’liler çözüm üretmez.
AKP’liler çatışma dili kullanır.
Parti içinde ön plana çıkan, siyaset dışında bazı isimler var, onlar AKP’li.
Değerlendirmeleri yanlış, gerçekçi değil.
AKP’liler, Türkiye’nin koalisyona ihtiyacı olduğunu görmüyorlar.
AK partililer daha sağlıklı değerlendiriyorlar”
***
Milli Eğitim eski bakanından anlıyoruz ki…
Partide her kim ki, ortak hükümet kurulmasını istemiyor, o AKP’li.
Gönlü ortaklıktan yana, o AK partili.
***
Kayıtlı üyeler karar versin.
Kim AKP’li.
Kim AK Partili!
