Diyelim ki kalsaydı;
Meslek yaŞasaydı.
AlıŞkanlık, toplum kültürü devam etseydi.
Bugün ne olurdu?
***
Bakın resimlere.
65-70 yıl önce.
Kadınlarımız ayakkabılarını boyatıyor.
O dönemde iskarpinler meŞhur.
Altı kösele, üstü deri.
Şimdiki gibi ayak kokutmuyor.
Çin malları yok.
Lostralar…
Yani ayakkabı boyacısı erkekler sırayla taburelerini oturmuŞ…
Birbirinden Şık bayanlar sandalyelere kurulmuŞ…
Ayakkabılarını cilalatıyor.
Şıklık, güzelliklerini tamamlıyor.
***
DiĞeri…
Eskiler bilir.
Toplu ulaŞımda, yani belediye otobüslerinde biletli sistem vardı.
Verirsin paranı…
Alırsın biletini, onu cebinde saklarsın.
Arada bir kontrol gelir, sorar biletini gösterirsin.
BeleŞçiler utandırılırdı.
İŞte o biletçilerden biri. Kadın görevli.
Resmi kıyafeti, özenli saçlarıyla yerine oturmuŞ, arka kapıdan binen yolculara bilet kesiyor.
Gülerek, teŞekkür ederek…
***
Yine 1940’lı yıllar.
Sokak temizleyicisi bir kadın.
Elinde çalı süpürge, üstünde tulumu.
AyaĞında çizmesi.
Ama temiz, pak.
Kimse yadırgamıyor.
Hatta yardımcı oluyor.
***
O yıllarda…
ÇalıŞan kadın baŞ tacı, saygı kaynaĞı.
ÇalıŞma hayatının her alanındalar.
Tütün, üzüm, incir iŞletmelerinde.
Konfeksiyon atölyelerinde.
Hizmet sektöründe.
Bankalarda, devlet dairelerinde.
Her türlü sosyal faaliyetlerde ön planda.
***
Dünyada duvarlar yıkıldı.
Teknoloji aldı baŞını gitti.
ÇaĞ atladık, asır yeniledik.
Bugün ne durumdayız?
Kadın ayakkabısı boyatabilir mi?
Veya…
Erkek, kadının önünde eĞilerek, ayakkabısını boyar mı?
Otobüste kadın biletçiler olsa…
Ne kadar dayanırdı?
Neden sokakta kadın temizlikçilerimiz kalmadı?
***
On yıllarca önce…
Saygıyla selam verdiĞimiz…
El üzerinde tuttuĞumuz…
Günlük yaŞantımızın her bölümünde yer verdiĞimiz…
Kadınlarımızı unuttuk.
Döver, söver, küçümser olduk.
***
Sözde eŞimiz, bacımız, kızımız, anamız.
Evdekileri öldürüyoruz; tabancayla, boĞarak…
Sokakta katlediyoruz; bıçaklayarak…
ÇarŞı ortasında taciz, karanlıkta tecavüz ediyoruz.
İnsanlıĞımızı unutarak.
***
Yeni Türkiye…
ÇaĞdaŞ Türkiye…
Güçlü Türkiye…
Kandırmacalarıyla!
