yakında kaybettiĞimiz duayen Gazanfer Karpat abimin harika çektikleri bile yok artık yazıklar olsun, hakkımı helal etmiyorum.
Geçenlerde ‘kanunen’ emekli, ‘kalben’ çalıŞan bir gazete büyüĞümle muhabbet ediyordum.
Eski günlerden yad ederken, laf döndü dolaŞtı.
Bizim çektiĞimiz dia pozitif fotoĞraflara geldi.
‘Duruyor mu acaba’ diye merak ettim, sordum.
‘Yaktılar onları yer yokmuŞ’ diye yanıt verince dumura uĞradım.
1987′de bile oturma odası büyüklüĞündeki arŞiv odasının rafları doluydu.
Sonra daha da arttı sayı haliyle, bereket yaĞdı.
* * *
Herkesin, her yerin, kurumun fotoĞrafı vardı.
Öyle ki, mesela bir teknik direktörün hafif sıkıntı içindeki fotoĞrafı gerekliyse, habere göre.
Arar bulurduk, bulmadan çıkmazdık, çok da güzel olurdu.
* * *
Nacizane benim bile onlarca çektiĞim fotoĞraflar vardı.
Ödül aldıklarım da sizlere ömür yani.
* * *
Şimdi o kadar çok arıyorum ki.
Bilseydim, birer tane kendime ayırırdım, gaflet iŞte.
Dijital makineler, internet çıkınca dia pozitifler de tarih oldu.
* * *
İŞte o güzelim pozları, kareleri.
İŞleri bitti diye, koyacak yer yok diye, çöpe atmıŞlar, yakmıŞlar, imha etmiŞler.
Gazetenin adını vermeye gerek yok.
O atmıŞsa diĞerleri de aynı Şeyi yapmıŞtır.
Yazıklar olsun.
* * *
Merhum gazeteci aĞabeyim Gazanfer Karpat’ın onlarca harika fotoĞrafı, emeĞi yandı bitti kül oldu.
Bu mudur emeĞe saygı.
Tabutunun baŞında kara gözlükleri takıp, boy göstermeyle olmuyor bu iŞler.
İstenseydi, pekala yer bulunurdu.
Müze açılırdı.
Sevgili BaŞkanım Dr. Hakan Tartan yapardı bal gibi bu iŞi.
* * *
Şu internet ortamında beĞenirdik, paylaŞırdık harika olurdu.
Bir tarih yok oldu.
Oldu olacak gazete arŞivlerini yakın da tam olsun.
Bizlerden bir Şey kalmasın.
İsyan, isyan, alayına isyan.
