-Tercümanımız olur musun?
-Neden?
-Derdinizi anlatamıyoruz
-Kime?
-Sesimizi duymayanlara
-Nasıl?
-İŞte tablo ortada, aylardır koku içinde yaŞıyoruz.
***
Gösterdikleri yer, tarihi çarŞının göbeĞi.
TaŞçılar içi bölgesi.
Yıkılan katlı otoparkın molozların bulunduĞu alan.
-Peki, dinleyelim.
Her biri dert küpü, bazılarının aĞzı küfürlü.
***
İstekleri; onların dili, benim kalemimle ilgili/yetkili kim varsa o adrese mektup yazılması.
Sahiplenen çıkması dileĞiyle:
***
Kıymetli büyüklerimiz
SaygıdeĞer yöneticilerimiz.
Tam iki yıl oldu, balık hali ile otoparkı yıktıĞınız.
Ne güzel demiŞtiniz bize, “ Şahane tesis yapacaĞız. IŞıl ıŞıl olacak. Gece gündüz yaŞayacak, bereketiniz artacak, kazancınız katlanacak”.
Bir de kâĞıda çizilmiŞ renkli resimler göstermiŞtiniz.
Nasıl sevinmiŞtik, çocuklar gibi yerimizde zıplamıŞtık.
Hatırlar mısınız?
“ Ne zaman olacak, bitecek” diye tarih sormuŞtuk.
Gülümseyerek, “150 gün sonra açılır” müjdesini sunmuŞtunuz.
Yine bize Bakanlar Kurulu kararının olduĞunu, 2007 yılında Kemeraltı’nın yenileme alanı olarak ilan edildiĞini söylemiŞtiniz.
Sadece buranın deĞil tüm çarŞının tanınmayacak halde deĞiŞeceĞini anlatmıŞtınız.
Nasıl alkıŞlamıŞtık, avuçlarımız kızarıncaya kadar.
O günden sonra gözümüz yollarda, kulaĞımız havada kaldı.
Ne gelen oldu, ne giden.
Önüne gelen molozların olduĞu alana çöp attı, pislik dört bir yana yayıldı.
DeĞerli Büyük BaŞkanımız ve çok inandıĞı bürokratları.
Bırakın meydanı, binayı, ıŞıklandırmaları.
Çöpleri toplayın, molozu kaldırın, bir toprak serin yeter.
Fidanları birlikte dikelim, oturma bankları koyalım.
BaŞka bir Şey istemediĞimizin sözünü Şimdiden veririz.
Kemeraltı’nda ilk yeŞil alanımız, insanımızın oturup, hava alacaĞı, dinleneceĞi yerimiz olur.
Dükkânlar yapılacak ne olacak?
Onlarca iŞyeri zaten boŞ. Her gün yenileri kepenk indiriyor.
Bahara kadar yaparsanız mutlu edersiniz.
Sonsuz Şükranla ellerinizden öperiz.
Bu vesileyle en derin saygılarımızı sunarız”
***
Esnafın lafını aynen yazdık
Yazdık da…
Faydası olur mu meçhul.
Koca çarŞı topluluk olarak sonuç alamamıŞ.
Bir kalem sahibi ne yapsın?
Tek umut var; seçim.
Herkes nemalanıyor ya…
Belki sandık akla gelir, bir el atılır.
EĞer…
“Nasılsa kazandık, seçim çantada keklik” rüyasıyla ayaklar yerden kesilmemiŞse!
